Ach Jonas toch. Ik kon niet anders dan meewarig mijn hoofd schudden toen ik las dat Jonas Vingegaard was gecrasht tijdens een training in Spanje – omdat hij zich had laten opjutten door een amateurrenner. In een afdaling had hij de fietser geïrriteerd proberen af te schudden, luidden verschillende berichten op de sociale media, met als gevolg dat hij op z’n plaat ging. Dat je je zo laat opnaaien, grinnikte ik binnensmonds.
Het grinniken werd lichte ergernis toen Vingegaards ploeg, Visma Lease a Bike, een statement naar buiten bracht over de valpartij, waarbij ze verzochten of wielertoeristen profrenners die aan het trainen zijn met rust willen laten, a.u.b.
Doe niet zo suf, dacht ik: de weg is van iedereen en jullie renner kon z’n emoties gewoon niet bedwingen. Kan gebeuren, neem je verlies, wijs niet naar anderen. Maar toen dacht ik: hold your horses De Vries. Ten eerste was je er niet bij en weet je niet wat er echt gebeurd is, en ten tweede liet je jezelf ook altijd opnaaien als er een of andere pannenkoek in je wiel zat.
Nog steeds trouwens. Het is echt nog niet zo lang geleden dat er een gast in mijn wiel kroop, om er na een tijdje uit te komen, me in te halen en op hogere snelheid verder te fietsen. Uitstekend hoor, ware het niet dat hij dat tempo niet kon vasthouden. Gewend aan constante wattages trappen als ik ben, achterhaalde ik hem en kon ik niet anders dan hem geërgerd inhalen.
Want dit type ken ik na jaren fietsen maar al te goed. De zelfoverschatting is hardnekkig bij deze figuren (ik zou m/v willen zeggen, maar het zijn altijd mannen). En ja hoor, na een tijdje haalde hij mij weer in om opnieuw op hogere snelheid verder te fietsen. Wat er vervolgens gebeurde laat zich raden. Ik haalde hem wéér in, maar nu was ik zo pissig dat ik er zelf de sokken inzette, en – ik ben er niet trots op – een: „echt heel sneu gedrag dit” over mijn schouder snauwde.
Onlangs interviewde ik Belgisch kampioene Justine Ghekiere. Zij drukte zich vele malen diplomatieker uit dan ik, maar vertelde dat ze fietsers die zwijgend in je wiel gaan zitten, of kop over kop met je willen rijden terwijl jij gewoon je training doet, ook niet zo prettig vindt.
Ik denk dat het tijd is voor wat wegetiquette, nu het wielerseizoen zo langzamerhand aan het beginnen is. Eigenlijk is Visma Lease a Bike daar al mee begonnen, in de vorm van het standje aan fietstoeristen.
Laten we vanaf nu afspreken:
Bedankt, namens Jonas en Justine – en mij.
Source: NRC