Elke week luncht NRC mee bij een bedrijf. Deze week: pasjeshouderwinkel Secrid in Den Haag.
De lunch bij Secrid is vegetarisch en gratis. „Een bedrijf is een sociaal netwerk, je moet niet onderschatten hoe belangrijk het is om je onderdeel te voelen van een geheel.”
„Dit is onze kantoortuin, ontworpen door René en Marianne”, zegt Oxi de Visser (25) in een voormalige loods bij de Haagse Binckhorst. „Alles volgens feng shui-principes. We hebben hier alleen maar ronde hoeken.” In de grote lichte ruimte staan inderdaad alleen maar tafels met ronde hoeken en bolvormige stoelen. Op de vloer liggen Perzische tapijten. Overal hangen planten. Oxi: „Die planten zijn natuurlijk voor de humidity maar ook omdat het héél veel rust en sfeer geeft aan het pand.”
Naam bedrijf: SecridLocatie: Den Haag, BinckhorstBranche: Wallets (kaart-/pasjeshouders)Jaaromzet: 42 miljoenAantal werknemers: 140Kosten lunch: Gratis
Eigenaar René van Geer (64) – quiet luxury zwarte trui en pantalon – staat in de rij voor de lunch. Er is brood van de bakker, kaas van Ridders Kaashuis. Achter schalen met ‘tauge miso salad‘, ‘fresh kimchi salad’ en een ‘tofu stew’ met ‘wild rice’, staan drie chefs in een kokskostuum. Boven hen een quote van Albert Einstein: „If the whole world adopts vegetarianism, it can change the destiny of humankind”.
De lunch is vegetarisch en gratis. Een bewuste keuze, zegt René, terwijl hij een paar blokjes tofu op zijn bord schept. „Een bedrijf is een sociaal netwerk, je moet niet onderschatten hoe belangrijk het is om je onderdeel te voelen van een geheel.” Hij wilde niet hebben dat mensen toch 3 euro moesten betalen en daardoor boterhammen van thuis mee zouden nemen. „Samen eten is een heel belangrijk iets.”
Marianne van Sasse van Ysselt (61) komt bij ons staan. Ze dringt voor maar „dat mag ik”. Marianne en René ontmoetten elkaar toen zij 14 was en hij 17. „Het is nooit saai geworden”, zegt Marianne. Samen begonnen ze in 1995 met het ontwerpen van de pasjeshouder. Naast het runnen van het bedrijf studeerde Marianne macrobiotiek. „We willen niks opdringen maar laten zien dat vegetarisch eten heel leuk kan zijn.” Op haar bord ligt een klein sneetje brood met biologische Nocciolate, een soort chique Nutella. „Dit is niet zo gezond maar het mag ook lekker zijn.”
„En dat is Guus Meeuwis”, zegt René, wijzend naar een in elkaar gedoken meeuw vlak achter de zwartstalen glazen deuren. Op de naastgelegen kade van waterweg Binckhorst zit Guus te wachten op lunch. Elke dag, vanaf een uur of half twaalf. Guus is een „weesmeeuw”, zegt Marianne. In de zomer luncht het bedrijf buiten aan grote tafels. Half augustus kwam Guus als jong verzwakt meeuwtje aanwaaien bij Secrid, hij kon niet meer vliegen. „Wout, een collega van ons, is vrijwilliger bij de Vogelbescherming, die zag dat Guus het moeilijk had”, zegt Marianne. Guus werd door de werknemers bijgevoerd met vis en gaat nu niet meer weg.
René van Geer voert kaas aan Guus Meeuwis.
Vandaag krijgt Guus kaas, want er is geen vis. Maar eigenlijk mag dat niet meer van „vogelman Wout”. Volgens Wout moet de jonge meeuw nu zélf leren om vis te vangen. Maar Wout is er vandaag niet. Een van de chefs snijdt speciaal voor Guus een paar stukken kaas in blokken. Met handen vol kaas loopt René naar buiten. „René is heel goed met vogels”, zegt Marianne. „Als kleine jongen was er een hele grote papegaai in een dierenwinkel en die eigenaar durfde hem geen eten te even. René was de enige die het kon.”
Op z’n platte voeten waggelt Guus naar de hand van René en schrokt gulzig een brok kaas naar binnen. Marianne steekt haar hoofd door de deur naar buiten: „Nou, dat is wel een heel groot stuk René!” Wanneer ze gaan stoppen met het voeren van Guus weet Marianne niet. „Kijk, als het echt heel koud is moeten we hem natuurlijk wel een beetje helpen.”
De laatste inzichten over eten de lekkerste recepten en slimme tips om gezond te leven