Het is weer tijd om in te rijgen met de populairste kostuumserie op Netflix. In seizoen 4 staat de polyamoureuze Benedict Bridgerton centraal, die nu toch echt een huwelijkspartner zoekt. Die zoektocht verloopt net iets té sprookjesachtig.
is chef-kunst van de Volkskrant. Ze schrijft over toneel, film, series en popcultuur.
Drie verrukkelijke seizoenen lang hield de heetbloedige kostuumserie Bridgerton het vol om ondanks een ijzeren formule steeds net verrassend genoeg te zijn. Dat was te danken aan de mooie acteurs, de bekoorlijke esthetische overdaad, het utopisch inclusieve karakter, de vrolijk stemmende soundtrack en de onbeschaamde focus op romantiek.
En natuurlijk vooral ook aan de toewijding die de serie aan de dag legt in de slaapkamer (en in de koets, in de tuin, op de trap) bij het overbruggen van de orgasmekloof – een aandachtspunt dat in het vroeg-19de-eeuwse Londen wat anachronistisch aandoet, maar niettemin zeer welkom is. Waarom zou fictie niet gewoon het goeie voorbeeld geven?
Vorig seizoen kreeg dankzij de geweldige Penelope Featherington (alias Lady Whistledown) nog een hoopgevend emancipatoir en feministisch kantje. Maar halverwege seizoen 4 (recensenten kregen nu slechts vier afleveringen te zien) lijkt de formule toch wat sleets te zijn geworden.
Dit seizoen draait om Benedict (Luke Thompson), de tegendraadse, polyamoureuze Bridgerton-telg die hoognodig aan een huwelijk moet worden geholpen. Benedict vermaakt zich graag in trio’s, waarbij verfrissend vaak ook mannen zijn betrokken, dus het stelt licht teleur dat zijn serieuze ‘love interest’ toch een vrouw blijkt te zijn. En dan voltrekt hun romance zich ook nog volgens een volstrekt schematisch Assepoesterpatroon, compleet met een bal en verloren witte handschoen.
Ja, Bridgerton was altijd al een pastelkleurig sprookje, maar het was ook steeds net iets slimmer dan dat. Lieten de makers zich eerder inspireren door bijvoorbeeld Shakespeare (Het temmen van de feeks, seizoen 2), hier zijn we definitief afgedaald naar Disney. De tweede helft van dit seizoen (vanaf 29 februari te zien) zal uitwijzen of de serie zich qua ambitie nog weet te revancheren.
Goed, dan toch even kort de plot: Benedict heeft helemaal geen zin om te trouwen volgens de benepen regeltjes van zijn tijdperk en milieu. Maar door een ontmoeting met een mysterieuze outsider op een gemaskerd bal loopt hij alsnog warm voor het idee. Bestaat er niet toch zoiets als een soulmate? Is deze spannende onbekende in zilveren jurk dan misschien de Vrouw Van Zijn Leven? Er volgt een lange speurtocht langs mooie adellijke dames, terwijl de kijker (spoiler!) allang weet dat hij de zoektocht zou moeten uitbreiden tot het personeel.
Deze vondst voegt wel een interessant vertelperspectief à la Downton Abbey toe: namelijk dat van de bedienden in Mayfair – al die hardwerkende, minder hooggeboren mannen en vrouwen die het luxe leventje van hun werkgevers mogelijk maken. Zij bereiden de copieuze maaltijden, zij poetsen het tafelzilver, wassen de klamme lakens, kleden de dochters, strikken de korsetten. Zij worden in het ergste geval uitgebuit, in het beste beleefd genegeerd. Maar ook zij hebben hun eer, hun wensen, ambities en dromen. En soms wordt er een boven haar stand verliefd.
Die liefde is wederzijds, en halverwege seizoen 4 is dat nog een groot probleem, maar iets zegt me dat het ergens aan het eind wel goed komt. Zo’n verwikkeling is nog altijd onderhoudend, maar het gebrek aan verrassing begint zich toch te wreken.
Uitkijken naar het seizoen van de vrijgevochten dochter Eloise Bridgerton dan maar. Hoewel haar zus Francesca ook nog iets heeft uit te zoeken met een begeerlijke vrouw, en dat mysterieuze, schijnbaar onbereikbare fenomeen van ‘het hoogtepunt’ in bed. Onbereikbaar? Bij Bridgerton weten ze wel beter. En dus blijven we kijken.
Op zoek naar meer bingemateriaal?
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
★★★☆☆
Drama
4 afleveringen (de rest is vanaf 26/2 te zien)
Met Luke Thompson, Yerin Ha
Te zien op Netflix
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant