Schrijfresidentie Schrijfster Alma Mathijsen is in Mexico-Stad voor een schrijfresidentie van drie weken. Gelijk bij aankomst verzwikt ze haar enkel, wat een zegen blijkt voor haar productiviteit: „Ik kan nergens anders heen dus moet ik wel aan de slag.”
Alma Mathijsen in schrijfresidentie Casa Snowapple in Mexico-Stad.
Vandaag vlieg ik naar Mexico-Stad voor een schrijfresidentie van drie weken. Bij Casa Snowapple ga ik schrijven aan een uitgebreide proloog van een manuscript over heksen en rituelen waar ik al in 2020 aan begonnen ben. We zijn met zes schrijvers in totaal, drie uit Nederland, twee uit Mexico, een uit Chili. De residentie zet zich in voor een wereld waarin vrouwen vrij van geweld kunnen leven, ze willen een plek creëren waar ze in volledige rust kunnen werken. Om die reden kunnen alleen vrouwen en non-binaire mensen zich aanmelden.
Ik ben de eerste die aankomt. Het is vier uur in de nacht als de taxichauffeur me afzet voor de poort. Ik toets de toegangscode tot vier maal toe verkeerd in, de vijfde keer is het raak. Het is donker, een gigantische tuin steekt zwak af tegen de stadsverlichting. Met een koffer en twee tassen loop ik naar de voordeur van de residentie. Wat ik niet zie, is de stoeprand van de patio. Mijn enkel knakt eroverheen, ik laat alles uit mijn handen vallen en vlieg door de lucht. Zelfs mijn bril lanceert van mijn neus. Eindelijk vrijheid! Ik land in het gras, mijn enkel giert van de pijn. Met uitgestrekte armen onderwerp ik het grasveld aan een onderzoek om mijn bril terug te vinden. Het duurt een paar minuten voor ik het ding op een paar meter van me vandaan volledig intact onder mijn vingers voel. Ik duw mezelf met veel moeite omhoog, lopen gaat amper, ik strompel naar binnen. Een bed, ik moet een bed vinden, voor de rest laat ik, op mijn telefoon en mijn laptop na, al mijn spullen liggen.
Ik had gehoopt dat het na een paar uur liggen zou verbeteren, maar ik kan niet slapen van de pijn, dus kijk ik enigszins kermend A Streetcar Named Desire tot het licht wordt. Paulina regelt alles rondom de residentie en stuurt me een bericht of ik goed ben aangekomen. Even twijfel ik om te liegen, ik wil niet toegeven dat ik de eerste minuut in de residentie al ben gevallen en nu nergens meer heen kan. Maar ik besluit toch maar toe te geven. Een paar uur later staat ze aan mijn bed met een uitgebreid ontbijt en een dokter. Ik eet gulzig van haar geroerbakte eieren en overnight oats met bessen. Een kleine bolle man met een ouderwetse dokterstas pakt mijn voet vast. Hij concludeert dat de enkel niet gebroken kan zijn, wel is die goed verzwikt. Paulina vertaalt alles voor me. Zonder uitleg haalt hij een setje steriele naalden uit zijn tas.
Alma Mathijsen in Mexico-Stad.
Acupunctuur in verzwikte enkel van Alma Mathijsen.
„Waarvoor is dat?”, vraag ik.
Nog voor ik een antwoord krijg, zit de eerste naald al in mijn opgeblazen enkel.
„Acupunctuur”, zegt Paulina, „Dat is nu goed voor je.”
Het ziet ernaar uit dat ik komende dagen het huis niet uit kom, maar de Mexicaanse cultuur ervaar ik volop aan mijn voeteneinde, daarvoor hoef ik niet eens van mijn plaats te komen. Ze verzorgen me alsof ik hun verloren familielid ben.
Het schrijven gaat ontzettend goed. Ik kan nergens anders heen dus moet ik wel aan de slag. Thuis schrijf ik nooit in bed. Maar hier heb ik het bedschrijven uitgevonden. Alles vloeit moeiteloos naar buiten, waar ik in Nederland de verbanden tussen de verschillende hoofdstukken niet inzag, weet ik ineens wat ik moet doen om te zorgen dat alles op elkaar aansluit. De verzwikking blijkt een stiekeme zegen voor het manuscript te zijn.
Lopen gaat redelijk, inmiddels heb ik een actieradius van tweehonderd meter met een snelheid van één kilometer per uur. Precies ver genoeg om de lekkerste snack op aarde te eten. Op iedere straathoek staat een kar vol met zakken Doritos Nacho Cheese. Ernaast staan plastic bakken gevuld met tientallen soorten zuur, borrelnootjes in gradaties van pittigheid en alle mogelijke sauzen die je maar kunt bedenken. Ik vraag om alles, wat blijkbaar een vrij normale bestelling is. De vrouw achter de kar knijpt als laatste toevoeging een verse limoen uit over de chips. Ik heb nog nooit zo veel smaken tegelijkertijd in mijn mond geproefd.
Deelnemers van de schrijfresidentie Casa Snowapple in Mexico-Stad.
Favoriete snack: Doritos Nacho Cheese met allerlei soorten zuren en sauzen.
Een vriendin die hier woont heeft ons uitgenodigd om te komen dansen. Nu hou ik niet van salsa, maar gelukkig kan ik mijn voet als excuus gebruiken. Ze vraagt hoe het schrijven gaat, ik antwoord dat ik alleen maar languit vanuit bed werk. Ze kijkt me met een grijns aan: „Neem je Frida Kahlo niet iets te serieus?”
Vandaag gaan we naar de semi-openbare bibliotheek van geliefden Pedro Reyes en Carla Fernández, twee kunstenaars die samen een gigantisch huis bouwden in Coyoacán. We staan voor een enorm betonnen bouwwerk met speelse rondingen, het ziet eruit als een gevaarte uit de toekomst. Een deur met zachte hoeken opent, we lopen door de opslagruimte van Reyes waar zijn sculpturen staan – ze gaan de hele wereld over. Door een binnenplaats worden we naar hun bibliotheek geleid. Hier staan meer dan 30.000 boeken. Pedro vertelt dat alles wordt uitgeleend aan wie het maar wil, in goed vertrouwen.
„Wie zijn de Nederlanders? Voor jullie heb ik iets bijzonders.”
Hij komt terug met twee kunstwerken uit de provotijd en tientallen edities van het tijdschrift Provo. Ineens ligt een obscuur stukje Nederlandse geschiedenis onder mijn handen waar mijn vader ook deel van uitmaakte. Tranen prikken in mijn ogen. In het Stadsarchief in Amsterdam heb ik een paar van de tijdschriften onder glas gezien, maar dit keer mag ik ze aanraken en zelfs ruiken. Ik blijf urenlang hangen tussen de boeken, we mogen er allemaal drie lenen, om ze aan het eind van de residentie weer terug te brengen.
Bezoek aan bibliotheek van Pedro Reyes en Carla Fernández in Coyoacán, waar ze ook tientallen edities hebben van het tijdschrift Provo.
Met de voet gaat het steeds beter. Een van de medewerkers van Casa Snowapple weet alles van esoterie en voert een drumritueel uit om ons te laten aarden. Ze vertelt dat het ritme van ons hart zich zal plooien naar de vier elementen. Misschien dat ik zo dichter bij bij de kern van mijn roman kom, zonder daarvoor mijn enkel te hoeven verzwikken. Nog een kleine week en dan ga ik hopelijk met een genezen voet en een springlevend manuscript naar huis.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC