Parkeerwacht valt voor dominante motorrijder: het sadomasochistische liefdessprookje Pillion, te zien op het IFFR, is expliciet én lief. Want voor de Engelse regisseur Harry Lighton (33) is mislukte seks, met al zijn imperfecties, júíst interessant.
is filmrecensent en schrijft een column over hedendaagse beeldcultuur.
Een ‘prins Albert’ – hoelang houd je die in beeld? Met dit soort dilemma’s krijg je als regisseur te maken als je aan een romantische komedie werkt die zich afspeelt in de bdsm-scene. Tijdens de montage van Pillion twijfelde Harry Lighton lang over een close-up van een erecte penis met zo’n piercing erin. Erin? Eruit?
Maar toen dacht de Engelse regisseur aan het briefje aan zichzelf, dat hij bij het schrijven van de film boven zijn bureau had gehangen. ‘Offer het authentieke nooit op voor humor of effectbejag.’
Eruit dus. ‘Want ik realiseerde me dat ik hiermee eigenlijk stiekem op de lach mikte.’
Het is precies Lightons toon, die laveert tussen oprechtheid, komedie en expliciete scènes, waardoor Pillion sinds de wereldpremière in Cannes wereldwijd wordt omarmd. Natuurlijk trekt alleen de prikkelende premisse al kijkers: een schuchtere parkeerwacht valt voor een mysterieuze motorrijder die hem introduceert in de wereld van het sadomasochisme. Een ‘dom-com’, kun je dan gniffelen.
Maar Pillion overstijgt de gimmick. Het is verbluffend wat de 33-jarige debutant voor elkaar heeft gekregen. Het is grappig, maar nooit ten koste van de personages of de wereld waarin ze verkeren. Expliciet, maar nooit om te provoceren. Ontroerend en romantisch op momenten. En daarmee voelt dit sadomasochistische liefdessprookje verrassend echt, en toegankelijk voor iedereen die een béétje open-minded is.
Een gedoodverfde festivalfavoriet dus. De film is komende week te zien op het Internationaal Film Festival Rotterdam (IFFR).
Eerder was Pillion al onder meer te zien op het Londen Film Festival. ‘Ik wist dat het absoluut geen preutse film mocht worden’, vertelt hij daar, in een fauteuil in een hotel in Covent Garden. ‘Het gaat over een man die kinky seks ontdekt. Als je dat dan niet laat zien, lijkt het alsof je dat als maker zelf afkeurt. Ik vond het bovendien belangrijk om de kijker zelf te laten beslissen wat die aantrekkelijk, sexy of afstotelijk vindt.’
Die penispiercing is wél te zien: ander shot, minder dichtbij. Na een meet cute in een café vindt de eerste date plaats in een donker achterafsteegje, tussen de vuilcontainers. Daar laat de zwijgzame biker Ray (Alexander Skarsgård) de onervaren Colin (Harry Melling) – verwonderd maar geïntrigeerd – zijn laarzen likken. En nog voor hij Rays naam weet, komt Colin vervolgens oog in oog met diens prins Albert.
Dit is het startpunt van een liefdesrelatie waarbij Ray voortdurend Colins ‘talent voor toewijding’ test. Zijn haar wordt gemillimeterd, hij draagt een kettingslot om zijn nek en gaat deel uitmaken van Rays zachtaardige groep motorrijders, die uitstapjes in de natuur als vanzelfsprekend combineren met een orgie. Voor Colin wordt het een onderzoek naar wat hij wel en niet wil, op het gebied van seks en relaties, zonder dat te laten vertroebelen door meningen van buitenaf of van ‘hoe het hoort’.
Lighton baseerde zijn scenario op Box Hill: A Story of Low Self-Esteem van schrijver Adam Mars-Jones. Hij viel voor de toon van het boek en de thematiek, die naadloos in zijn oeuvre past. ‘Mijn korte films gingen altijd al over seks die buiten de grenzen bestaat van hoe goede, gelukkige seks zou moeten zijn.’
Als queer man hield het thema hem vanzelfsprekend bezig. ‘Al sinds de puberteit heb ik me afgevraagd hoe ik me verhoud tot de heteronorm. Daarbij voel ik me ook niet helemaal thuis binnen de seksuele normen van de gayscene. Ik heb dus altijd moeten uitzoeken wat ik zélf wilde, in plaats van wat me verteld werd dat ik wilde.’
Lighton groeide op in een aristocratische familie; zijn tweelingbroer – nét iets ouder – zal de titel baronet erven. Hij ging naar kostschool Eton en studeerde Engelse literatuur in Oxford. Filmen leerde hij in de praktijk: door korte films te maken en door regisseur Oliver Hermanus te assisteren bij het maken van Living (2022).
De eerste korte film die hij maakte, op zijn 18de, ging over een jongen die masturbeert bij schilderijen van Rothko, vertelt Lighton. Klein lachje: ‘Erg pretentieus.’ Daarna volgde Sunday Morning Coming Down (2016), over een tweeling die naar een kustplaats reist omdat een van hen een ontmoeting heeft geregeld bij een glory hole. Daar wil hij ontmaagd worden door een anonieme vreemde.
Lighton: ‘Ik denk vaak dat ik toen films schreef en maakte over onderwerpen die ik in het echte leven niet durfde te onderzoeken. Zodra ze af waren, verdween die angst. Het was een soort exposuretherapie.’
Voor Pillion deed Lighton uitgebreid research binnen de bdsm-gemeenschap. Zo kwam hij in contact met de Gay Bikers Motorcycle Club, waarvan een aantal leden ook bijrollen spelen in expliciete scènes.
‘Ik vroeg alles: welk soort glijmiddel zou je hier gebruiken? Bij die orgie in een bos: hoe sta je dan precies voorovergebogen over zo’n tafel? Ik wilde dat iedereen uit die gemeenschap zou zien dat wij ons echt hebben verdiept, dat het geen fantasie-omgeving is. Daarnaast vond ik het belangrijk om van hen te horen hoe een gezonde ‘dom-sub’-relatie er precies uitziet, om te bepalen hoever Ray en Colin daarvan afwijken.’
Evenwichtig en probleemloos is hun verhouding in Pillion namelijk niet. Over Rays achtergrond of dagelijks leven komt de kijker, net als Colin, niets te weten. Al maakte Lighton hun relatie wel iets positiever dan in het boek, waar Colin zonder het zelf in te zien in een toxische relatie zit.
‘Ik wilde meer warmte: ook de zachte momenten in een sadomasochistische relatie laten zien, en de manier waarop die kan bijdragen tot persoonlijke groei.’
Dat zie je bijvoorbeeld in de expliciete seksscènes, die in Pillion nooit gratuit zijn, maar altijd betekenis hebben voor het verhaal. Ook zijn ze verfrissend rommelig. ‘Voor mij is dat het verschil tussen seks en porno: echte seks heeft imperfecties. Daar had ik het voortdurend over met de acteurs en de intimiteitscoördinator: hoe zorgen we dat we er geen pornografie van maken, maar iets oprechts?
‘Nou, bijvoorbeeld door te benadrukken dat van standje wisselen tijd kost. En dat het een ongemakkelijk moment is, als je je evenwicht probeert te bewaren op een tafel, terwijl je partner een nieuwe positie zoekt. Laten zien dat anale seks de eerste keer pijn kan doen, en dat je dan stopt. Dat zie je in porno natuurlijk nooit: als niemand klaarkomt, vinden we dat mislukte seks. Ik vind dat júíst interessant, zeker omdat er in de bdsm-gemeenschap anders naar wordt gekeken.’
En wat als kijkers toch vooral verlekkerd afkomen op de belofte van expliciete sm-seks en kinky worstelen? Prima, vindt Lighton. ‘Pillion zal ze verrassen. En prikkelen. Seksueel, misschien, maar hopelijk stimuleert het ze nog meer om na te denken over liefde en relaties.’
Pillion is te zien op het IFFR en draait vanaf 26/3 in de bioscoop.
Voor Ray en Colin castte regisseur Harry Lighton twee acteurs die niet méér van elkaar hadden kunnen verschillen.
De lange, blonde Alexander Skarsgård speelt de knappe alfaman Ray. Lighton: ‘Ik wilde wel dat hij zonder enige twijfel homoseksueel zou zijn. Ray verbergt niets. Op zijn borst staan drie namen getatoeëerd: Wendy, Ellen en Rosie – geen ex-vriendinnetjes, maar iconische gay talkshowpresentatoren. En als ze samen worstelen, heeft hij Tiffany’s I Think We’re Alone Now aangezet – dat is zó’n gayliedje.’
Daartegenover is de donkere, kleine Harry Melling (Dirk Duffeling uit Harry Potter) met zijn intrigerende gezicht de ultieme tegenpool. Lighton: ‘Maar zelfs als hij passief is, eist hij de aandacht van de camera op.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant