Send Help is energieke, smerige en geestige horror, met een hoog komt-dat-zien-gehalte. Geregeld doet Rachel McAdams, in wat je gerust de rol van haar leven mag noemen, denken aan de beheerste maniakaliteit van Kathy Bates in Misery.
schrijft voor de Volkskrant over film.
Voor Send Help losbarst en filmmaker Sam Raimi (66) na lange tijd weer mag bewijzen dat niemand humor en wanstaltigheid zo plezierig samenvoegt als hij, krijgen hoofdrolspelers Rachel McAdams en Dylan O’Brien eerst hun uitgebreide, smakelijk vet aangezette proloog.
Op een kantoor vol Wolf of Wall Street-achtig manvolk is McAdams’ Linda de assertieve nerd van Strategie en Planning: briljant met cijfers, maar te aardig en behulpzaam voor haar eigen bestwil. Thuis houdt ze uitvoerige monologen tegen haar parkiet. Ze blijkt een verrassend groot liefhebber van survivalsoap Survivor. Nieuwe baas Bradley (O’Brien) beschouwt vriendelijkheid als een zwakte. Hij gruwelt van ‘lieve Linda’, omdat tijdens haar overenthousiaste voorstelpoging een vergeten brokje tonijn in haar mondhoek hing.
Een blik op de filmposter (McAdams met mes, onder het bloed) volstaat om te proeven wat komen gaat: wraak van de allerbevredigendste categorie.
Lang verhaal kort: Linda gaat ondanks alles met Bradley en zijn onuitstaanbare gevolg mee op zakentrip, hun vliegtuigje stort neer en Linda en Bradley spoelen als enige overlevenden aan op een onbewoond eiland.
De rollen worden in een oogwenk omgedraaid. Aspirant-Survivor Linda bouwt een drinkwaterconstructie, vlecht een hut en doodt in een hilarisch krankzinnige scène een (over de top computergeanimeerd) wild zwijn, terwijl hulpeloze beroepsdelegeerder Bradley niet verder komt dan een sneue pruillip. Denk aan de derde akte van rijkeluissatire Triangle of Sadness, waarin de schoonmaker van een cruiseschip op zo’n eiland plotseling bovenaan de voedselketen komt te staan, met alle gevolgen van dien. Ja, ook hier corrumpeert de nieuwverworven macht.
Raimi’s potentieel lag bij zijn vorige film Doctor Strange in the Multiverse of Madness (2022) nog aan de ketting van het Marvel-superheldenimperium, maar hier keert hij met overgave terug naar zijn wortels. Send Help echoot vooral de creativiteit en het makersplezier van zijn door uitzinnige boshutdemonen bevolkte Evil Dead-trilogie (1981-1992) en het zigeunervloekspektakel Drag Me to Hell (2009). Dit is energieke, smerige en geestige horror met een hoog komt-dat-zien-gehalte en hapklare, vermoedelijk lang houdbare citaten. ‘We zijn niet meer op kantoor, Bradley’, zegt Linda, en je weet: dit wordt smullen.
Het scenario diept de prettig karikaturale personages maximaal uit en zet iedereen die een rechtdoorzee-wraakexercitie verwacht meermaals op het verkeerde been. Geregeld doet McAdams, in wat je gerust de rol van haar leven mag noemen, denken aan de beheerste maniakaliteit van Kathy Bates in Misery.
Send Help bevredigt niet alleen, maar daagt ook uit: tot hoe ver kan sympathie voor de wreker reiken?
Komedie
★★★★☆
Regie Sam Raimi
Met Rachel McAdams, Dylan O’Brien
113 min., in 83 zalen.