Een opvallend bericht in The New York Times: de autoriteiten van Colorado zijn tot de conclusie gekomen dat niet getwijfeld hoeft te worden aan de doodsoorzaak van de schrijver Hunter S. Thompson in 2005: het was zelfdoding, zoals destijds al meteen was vastgesteld.
Ik wist niet dat er twijfel was ontstaan. Thompson had zelf gezegd dat hij zichzelf op dezelfde manier wilde doden als zijn grote literaire held, Ernest Hemingway: een geweerschot door het hoofd. Twintig jaar later is er kennelijk toch twijfel ontstaan bij zijn echtgenote Anita. Zij begon te vermoeden dat Thompsons zoon Juan uit zijn eerste huwelijk en diens toenmalige vrouw bij de zelfdoding waren betrokken.
Volgens de onderzoekers in Colorado is er geen enkel bewijs voor dit vermoeden. Thompson was in zijn laatste jaren een depressieve man, uitgeput door jarenlang overmatig alcoholgebruik, die tegen vrienden vaak zinspeelde op zelfdoding. Het schrijven lukte hem niet meer.
Ik las hierover kort nadat ik in de bioscoop de documentaire It’s Never Over, Jeff Buckley van Amy Berg had gezien. Auke Hulst schreef er in NRC over, nadat hij al eerder een voortreffelijk stuk over Buckley had geschreven. Hij was tevredener over de film dan ik. Ik zag een drukke, rommelige film waarin te weinig recht werd gedaan aan Buckleys grootste gave: zijn zang. Hij had een opvallend hoge stem waarmee hij intens en indringend kon zingen.
In de film hoor je Buckley in flarden veel gillen, maar weinig zingen. Amy Berg had hem beter één nummer volledig kunnen laten zingen, bijvoorbeeld zijn prachtige cover van Lilac Wine, die nog beter is dan zijn indrukwekkende versie van Leonard Cohens Hallelujah.
Tot zijn ergernis vielen vooral zijn covers op, meer dan zijn eigen nummers op zijn enige album Grace uit 1994. De vraag was of hij nog genoeg eigen werk kon toevoegen voor een lange carrière. Hij stond onder grote druk van zijn platenbaas, die hem hoge voorschotten had gegeven. Hij worstelde met zichzelf, zonderde zich af en stond in 1997 voor nieuwe opnamen toen zijn laatste dag aanbrak. Hij ging, volledig gekleed, zwemmen in een ogenschijnlijk rustige rivier – en verdronk.
Zelfdoding? Een ongeluk? De film gaat uit van een stom ongeluk door een onverwachte onderstroom. Het leek mij destijds ook plausibel, maar het is juist die film die mij aan het twijfelen brengt. Buckley maakte in zijn laatste jaren een wanhopige indruk door de noodlotssignalen die hij afgaf, onder meer in een telefonische boodschap aan zijn moeder. Twijfelde hij aan zijn talent als songwriter en zag hij op tegen de nieuwe opnamen? Waarom ging hij gekleed zwemmen?
Maar misschien ben ik vooringenomen door een eigen ervaring. Lang geleden had ik een jonge, veelbelovende collega die me in vertrouwen vertelde dat hij homoseksueel was en er niet voor durfde uit te komen. Hij, die goed kon zwemmen, verdronk op een zomermiddag in een rustig meertje. Een ongeluk, zei iedereen op de begrafenis. Ik dacht er het mijne van.
Praten over zelfdoding kan 24/7 anoniem en gratis via 0800-0113, de landelijke hulplijn van 113 Zelfmoordpreventie, of via chat op www.113.nl.
Source: NRC