Tentoonstelling Voor de eerste expositie van Lens, een nieuw platform voor hedendaagse fotografie in Nijmegen, werden vijf bijzondere makers uitgenodigd. Alhoewel de losse bijdragen stuk voor stuk de moeite waard zijn, schort er nog wel wat aan de presentatie.
Samaa Emad Abuallaban (2000) Vuur; uit de Genocide Kitchen Serie 4; Palestina 2024
Groepstentoonstelling Crowds, met werk van onder anderen Tarrah Krajnak, Michelle Piergoelam en Samaa Emad Abuallaban. T/m 28 juni in de Nieuwe Honig, Nijmegen. info: nijmegen.wereldmuseum.nl
De expositieruimte waar de eerste fototentoonstelling van Lens, een nieuw platform voor hedendaagse fotografie in Nijmegen, te zien is, staat vol met meer dan zestig grote witte vlaggen. Ze staan voor het gevoel van een menigte mensen met vlaggen in de hand waardoor je je een weg baant. Op een aantal vlaggen zijn informatieve teksten en oude foto’s van menigtes gedrukt. Ze overheersen de ruimte – een rauwe, industriële hal op het terrein van de voormalige Honig-fabriek in Nijmegen. Dat is de bedoeling, maar de vlaggen zitten de getoonde kunstwerken ook een beetje in de weg: twee van de vijf kunstenaars in deze expositie tonen óók werken met grote, hangende doeken en lange witte stroken papier, die nu niet goed tot hun recht komen.
Dat is jammer, want Lens nodigde voor deze expositie Crowds vijf bijzondere makers uit. De Amerikaans-Peruaanse Tarrah Krajnak (1979) onder anderen, die in oktober 2025 de Henri Cartier-Bresson Creation Award in Parijs won en op dit moment een groot retrospectief in Brussel heeft. In Nijmegen toont Krajnak Crowds (2025), een imposante installatie die bestaat uit lange witte stroken papier en sokkels van hout waarop foto’s zijn geprojecteerd van protesten, marsen en volksbijeenkomsten tegen het regime in Peru, die in Krajnaks geboortejaar 1979 werden gepubliceerd in Peruaanse tijdschriften. Met haar interpretatie van dit archiefmateriaal geeft Krajnak aandacht aan de manieren waarop gewelddadige geschiedenissen doorwerken in het heden, de veerkracht van onderdrukte mensen en de mogelijkheid om politieke verandering teweeg te brengen door middel van protest en samenkomst. Toen ze de installatie vorig jaar in het International Center for Photography in New York presenteerde, waren er al overal in de Verenigde Staten protesten tegen ICE aan de gang. In die zin resoneert dit werk sterk met wat er op dit moment in haar land gebeurt.
Michelle Piergoelam, ‘Nachtliederen’, uit de serie ‘Songs in a Strange Land’ (2022).
Tarrah Krajnak, ‘Crowds’ (2025)
De Nederlandse Michelle Piergoelam (1997), eerder NRC’s Rijzende Ster fotografie en nu ook met een solotentoonstelling te zien in Naturalis in Leiden, presenteert in Nijmegen foto’s uit haar serie Songs in a Strange Land (2022), waarin ze de cultuur van haar Surinaamse voorouders onderzoekt. Op dromerige foto’s zien we boten, een rivier, de rug van een man die een peddel vasthoudt. De afbeeldingen worden getoond op metershoge nachtblauwe vlaggendoeken waar de bezoeker doorheen kan wandelen: Piergoelam wil de kijker zo meenemen in de belevingswereld van de tot slaaf gemaakten die op de plantages langs de rivier moesten werken. Ook indrukwekkend is de keuken van oude pallets van de Gazaanse Samaa Emad Abuallaban (2000), waarin ze collages tentoonstelt uit de serie Genocide Kitchen (2024) – kleurrijke werken die gaan over koken en eten en de inventiviteit die Palestijnen noodgedwongen aan de dag moeten leggen om een dagelijkse maaltijd te kunnen bereiden.
Lens is een initiatief van Wereldlab, de experimentele tak van het Wereldmuseum dat na sluiting van het Afrikamuseum in Berg en Dal in 2023 de plek in het oosten van het land warm houdt en onderzoekt hoe een nieuw museum hier straks vorm kan krijgen. De kunstenaars werden uitgenodigd naast hun eigen werk ook een selectie te maken uit het archief dat verband houdt met hun eigen hedendaagse praktijk: het Wereldmuseum, met vestigingen in Amsterdam, Leiden en Rotterdam, heeft circa 700.000 foto’s in de collectie.
Piergoelam koos voor een aantal negentiende-eeuwse foto’s van rivieren en plantages van onder anderen de gezusters Augusta en Anna Curiel. Prachtig historisch beeldmateriaal, daar niet van, maar het lijkt er een beetje bij te hangen. Samaa Emad Abuallaban laat aangrijpende historische foto’s over voedselhulp aan Palestijnen in de jaren 50 van de vorige eeuw zien. Omdat ze een Palestijns perspectief wilde laten zien, komen die foto’s uit het archief van het Palestinian Museum en níét uit dat van het Wereldmuseum. Dat dat er niet bij staat, is een tikje verwarrend.
De losse elementen uit Crowds zijn stuk voor stuk bijzonder en de moeite waard, maar aan de samenhang en presentatie schort nog wel wat.
De mooiste fotografie en de beste tips geselecteerd door de fotoredactie
Source: NRC