Dans In het slotdeel van hun Indonesië-trilogie verweven Andrea Leine en Harijono Roebana ondanks een soms wat willekeurige structuur, stijlen en disciplines tot een hartverwarmend geheel.
Farewell future welcome world is een coproductie van LeineRoebana en Black Pencil.
Farewell future welcome world door Leine Roebana & Black Pencil. Gezien 23/1, Breda. Tournee tot en met 14/3. Info: www.leineroebana.com
In een tijd waarin de wereld lijkt te worden beheersd door conflict, afpersing, schaamteloze leugens, discriminatie en bruut machtsvertoon, is er altijd de troost van de speelsheid en, desnoods tegen de klippen op, samen iets moois maken. Kunst, anyone?
Leine en Roebana doen het in Farewel future welcome world met muziek en dans. Het eclectische, de gehele muziekgeschiedenis bestrijkende repertoire van ensemble Black Pencil en de hedendaagse Indonesische klanken van Kyai Fatahilla inspireren en sturen in composities van Iwan Gunawan de danspassen van de dansers van LeineRoebana en hun Indonesische collega’s. Het mondt uit in een uitbundige, vreugdevolle viering van verschillen en overeenkomsten, culturen en identiteiten.
Met deze nieuwe voorstelling voltooien Leine en Roebana hun Indonesië-trilogie, vijftien jaar geleden begonnen met Ghost Track. Na Light, waarmee ze het 25-jarig bestaan van hun gezelschap markeerden, zetten ze met Farewell future welcome world een kroon op het 35-jarig jubileum, samen met dansers en muzikanten met wie ze in de loop der jaren een band hebben opgebouwd.
De Indonesische en westerse danspassen worden naast, door en aan elkaar geweven tijdens de voorstelling.
Hun ontmoeting vindt plaats in een abstract-tropische sfeer, met bamboebuizen zo dik als orgelpijpen zwevend boven het prachtig belichte toneel (ontwerp Jeroen Smith). Bij aanvang meandert een mooi, melancholiek Indonesisch liedje uit de kleine radio op de vloer. Als drie dansers in een rijtje op marcheren, spreken zij met lichte ironie over heden en verleden als ongrijpbare fenomenen (de teksten zijn van Erik Bindervoet); een scène die zich nog een paar keer herhaalt als om de woorden te onderstrepen.
Daarna gaat het los, in een afwisseling van beelden en fragmenten die met een soms wat storende willekeur achter elkaar lijken geplaatst – een bekend euvel. Dat wordt goedgemaakt door de ongedwongenheid waarmee Indonesische en westerse danspassen naast, door en aan elkaar worden geweven op één gemeenschappelijk getouw. Net als bij de vorige trilogiedelen is het een genot om te zien hoe de losse bewegingskwaliteit van hedendaags westers getrainde dansers verschilt van die van hun compacter bewegende Indonesische tegenvoeters, en tegelijk samenkomt in een hybride danstaal die toch eigen is. Zo duiken steeds kenmerkende bewegingsmotieven van LeineRoebana op: de strak omhooggestoken armen of de vanuit een armzwaai ingezette draaiingen, de roterende schouders, de hoekige vormen en rechtstandige sprongetjes. Daarnaast zijn de markante poses op diep doorgebogen, wijd uiteen geplaatste benen makkelijk toe te schrijven aan de Indonesische dans.
Zo zijn er prachtige scènes waarin alle grenzen worden opgeheven. Ruimtelijk loopt ook alles door elkaar. Regelmatig maken de musici van Black Pencil zich los uit de opstelling achterop het toneel. Met een enorme panfluit of een basblokfluit mengen zij zich in het dansgewoel.
In de vijftien jaar die deze oost-westontmoeting bestrijkt, is de wereld uiteen geslagen. Farewell future welcome world toont juist een hartverwarmende toenadering.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC