Applaus voor de vastberaden en menselijke Vivian Motzfeldt, de Groenlandse minister van Buitenlandse Zaken. Ze reisde naar Washington om te onderhandelen over Groenland, en deed dat op een manier die stille bewondering afdwong.
is schrijver en kunstjournalist
Toen Vivian Motzfeldt (53) afgelopen dinsdag weer voet zette op de koude bodem van Groenland, was de ontvangst warm. Honderden trotse landgenoten stonden hun minister van Buitenlandse Zaken juichend en zwaaiend met vlaggen op te wachten.
Er was een kleuterklas in gele hesjes en er was een klein meisje met staartjes en een paarse jas, dat op haar afkwam. Haar kleindochter. Motzfeldt omhelsde haar stevig. Ze omhelsde een heleboel mensen. Ze stond met een rood-witte Groenlandse vlag voor de camera’s en zei: ‘De afgelopen dagen waren zwaar’, en: ‘Ik ben overweldigd.’
De rubriek ‘Beeldvormers’ onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt.
Er zijn een heleboel redenen om mensen niet te snel als ‘held’ te bestempelen. Behalve het feit dat de kwalificatie de laatste jaren aan inflatie onderhevig is, maak je iemand ook onnodig groot, en dat loopt nooit goed af.
Dat gezegd hebbende: applaus voor de vastberaden en ook zo menselijke Vivian Motzfeldt, die door verschillende Europese media inderdaad als ‘heldin’ werd omschreven. Ze kwam naar Washington om te onderhandelen over Groenland (waarover in Davos inmiddels een voorlopig geruststellend akkoord is bereikt), ze zag dat het uiterst lastig was en ze overwon zeker niet, want daarvoor is de macht van onbeschofte lomperiken in deze wereld helaas nog steeds drie maten te groot. Maar ze deed het op een manier die stille bewondering afdwong.
Iedereen kon zien hoe moeizaam vorige week de onderhandelingen in het Witte Huis verliepen. Op foto’s oogde Motzfeldt bleek en gespannen. Er waren beelden van haar en haar medeonderhandelaar Lars Rasmussen, de Deense minister van Buitenlandse Zaken, waarop te zien was hoe de twee na het intense gesprek met de Amerikanen, dat 80 minuten had geduurd, gezamenlijk een sigaret rookten naast hun dienstauto, om bijna letterlijk stoom af te blazen.
In een live-interview op de Groenlandse radio zei Motzfeldt dat de druk hoog was geweest, maar dat ze hun grenzen hadden aangegeven. Op de camera was ze zichtbaar geëmotioneerd, zoals ook bij haar terugkomst in Nuuk, waar de aanblik van het welkomstcomité en haar familieleden haar opnieuw in tranen deed uitbarsten.
In alles is het contrast met de Verenigde Staten en hun botte hopman bijna onoverbrugbaar groot. Zonder snoeverij en zonder grofheid doet Motzfeldt – na jaren van relatieve anonimiteit plotseling voor het oog van de hele wereld – wat ze moet doen. Zo schetst de oud-leerkracht, bewust en onbewust, een beeld van Groenland dat volledig tegengesteld is aan dat van het land van Trump.
Ze wordt daarbij geholpen door andere Groenlandse politici. Neem Tillie Martinussen. Dit oud-parlementslid is in het verleden beschuldigd van fraude, maar dat doet er nu niet toe: voor een nieuwscamera zette ze kraakhelder uiteen waarom haar land geen deel wil uitmaken van de VS.
‘Het is een grote misrekening dat Groenlanders zouden worden gedreven door geld’, zei Martinussen. Bovendien: ‘We weten dat Trump zich graag omringt met white power people. En wij zijn niet wit, zoals je kunt zien. Wij zijn van kleur. We weten dus dat onze rechten waarschijnlijk zouden worden afgepakt.’
Duidelijk. Trumpland: fascistische geldwolven, Groenland: een onafhankelijk Europees volk, dat trots is op zijn gratis gezondheidszorg en familiewaarden. Hoewel er ook Groenlanders en Groenlandse politici zijn die een Amerikaanse overname wel zien zitten, is dit tot nu toe het dominante beeld. Saamhorigheid. Een gemeenschappelijke vuist. De minister van Buitenlandse Zaken die terugkeert na een spannende reis en een hart onder de riem gestoken krijgt van haar landgenoten én een kleuterklas.
‘Dit zijn moeilijke tijden, maar we werken onvermoeibaar door’, zei Motzfeldt. ‘Nu ik terug ben in mijn land, bij mijn volk, moeten we de wereld laten zien dat we samen zijn’ – waarna ze verdween in de menigte.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant