Na het plotselinge overlijden van zijn zus kende Niek van der Velden een moeilijke periode. De 24-jarige freestylesnowboarder verloor zijn A-status, stapte uit het Nederlands team en verloor zijn identiteit. "De Spelen halen was een sprookje geweest, maar die glimlach op het board is belangrijker."
Vlak nadat Van der Velden weet dat hij de Spelen heeft misgelopen, blijft hij in Laax nog even onderaan de piste staan. Hij wacht op zijn vriend én medesnowboarder Sam Vermaat, die op dat moment nog één kans heeft om de Spelen te halen.
Vermaat moet daarvoor in de top acht eindigen, maar komt net als Van der Velden in zijn laatste run ten val. "Toen we daarna met z'n tweeën beneden stonden, was dat een heel mooi en emotioneel moment", vertelt Van der Velden aan NU.nl.
"Het is balen, maar na alles wat we hebben meegemaakt mag je echt fucking trots zijn op jezelf", zegt hij tegen Vermaat, terwijl ze elkaar omhelzen. Begin 2025 verloren ze allebei plots een dierbare.
De zus van Van der Velden kwam om het leven bij een ongeluk, terwijl Vermaat eind januari zijn vader verloor. "De Spelen halen was een prachtig sprookje geweest, maar het belangrijkste is dat ik weer met een glimlach op mijn snowboard sta", zegt Van der Velden.
Het is een jaar geleden dat Van der Velden vlak na zijn warming-up plaatsneemt in de skilift in het Amerikaanse Aspen. Terwijl Van der Velden op weg is naar de wedstrijdpiste, krijgt hij een appje van zijn moeder. We moeten even bellen, is haar boodschap.
Van der Velden geeft aan dat het niet uitkomt en vraagt of het ook na de wedstrijd kan. "Toen mijn moeder zei dat dat niet kon, besefte ik dat er iets ergs aan de hand was." Dan krijgt Van der Velden in de skilift afschuwelijk nieuws te horen.
Zijn drie jaar oudere zus Laurie, moeder van twee kinderen, is overleden bij een eenzijdig auto-ongeluk. Van der Veldens enige zus (te zien op onderstaande foto) is vlak bij haar woonplaats Nispen door vorst op het asfalt van de weg geraakt en frontaal tegen een boom gereden.
Met tranen in zijn snowboardhelm besluit Van der Velden nog wel naar beneden te gaan, maar hij vliegt een dag later in zijn eentje naar huis. Zestien uur lang kan hij met niemand praten. "Ik zat tijdens mijn tussenstop op een heel druk vliegveld in mijn eentje gewoon keihard te janken. Dat was zoiets geks."
Van der Velden had geen bijzonder goede band met zijn zus, maar in de maanden voor het noodlottige ongeval waren ze juist meer naar elkaar toe gegroeid. "Omdat ik zo met mijn sport bezig was, zagen we elkaar niet veel. Gelukkig zagen we op tijd in dat we weer even moesten bonden."
De laatste keer dat de twee elkaar zagen was tijdens een broer-zus-dag. Iets wat ze voorheen amper deden. Van der Velden voerde die dag "mooie diepe" gesprekken met zijn zus, met wie hij gingen karten. "We kwamen er toen achter dat we allebei een heel ander pad hebben bewandeld, maar toch veel overeenkomsten hadden."
Van der Velden vertelt in alle rust over de herinneringen aan zijn zus, maar geeft ook aan dat het moeilijk is om erover te praten. Hij weegt zijn woorden en blijft af en toe stil.
"Het was de eerste keer in lange tijd dat we op die manier met elkaar spraken", vertelt Van der Velden. "Het is heel mooi dat we dat nog gedaan hebben, maar het is tegelijkertijd ook jammer dat we niet meer tijd samen hebben doorgebracht."
Na de heftigste gebeurtenis uit zijn leven besluit Van der Velden een pauze van twee maanden in te lassen. Hij zet een streep door zijn seizoen en heeft behoefte aan rust. "Dat was een lastige periode, met een hoop verdriet", vertelt Van der Velden.
Door het mislopen van het WK en de World Cups verloor Van der Velden ook nog zijn A-status bij NOC*NSF en had hij plots geen inkomen meer. "Ik raakte in feite mijn identiteit kwijt", vertelt Van der Velden.
Wat moet ik hiermee? Is dit het allemaal nog wel waard? Wil ik nog wel snowboarden? Het zijn vragen die wekenlang door het hoofd van Van der Velden spoken. Na veel gesprekken met familie en vrienden kwam hij tot de conclusie dat hij niets liever wilde dan weer snowboarden. "Maar dan met plezier voorop."
Van der Velden voelt aan alles dat dat alleen kan als hij voor zichzelf kiest. Hij besluit zich af te melden bij het Nederlandse team en wil zich op eigen houtje, zonder coach, plaatsen voor de Spelen van Milaan. "Toen ik zo diep zat, moest ik deze sprong wagen."
Een dappere keuze voor iemand die in het moeilijkste jaar van zijn leven zit. "Maar wel de juiste", zegt Van der Velden, die lang geleden een quote voorbij zag komen waaraan hij nu nog steeds vaak terugdenkt. "Aan de afgrond word je het meest creatief."
Van der Velden had het zwaarste jaar uit zijn leven het liefst afgesloten in Livigno, waar over twee weken het olympische snowboardtoernooi plaatsvindt. "Maar dat is niet het belangrijkste", benadrukt hij.
De snowboarder uit Nispen is vooral blij dat hij na intens verdriet voor plezier heeft gekozen en na de World Cup in Laax weer bij de wereldtop hoort. "Het kwam allemaal samen. Dat ik na zo'n heftig jaar, waarin alles kut was, samen met Sam in die finale stond, gaf zo'n bizar gevoel."
"Alles klopte", vertelt Van der Velden. "Het was echt een besefmomentje van: wow, ik sta hier weer met een glimlach op mijn board en ik heb dit helemaal zelf gefixt. Dat het dan ook nog samen met Sam was, maakte het de meeste memorabele wedstrijd van mijn leven. De cirkel is rond."
Source: Nu.nl algemeen