Rijzende sterren Haar muziek zet de trombone op een unieke manier in de schijnwerpers. Naast een eigen trombone-ensemble heeft Nabou Claerhout, frisse belofte in zowel de Nederlandse als Belgische jazzscene, haar eigen kwartet.
Dat haar trombone, het instrument waar ze al op jonge leeftijd een diepe liefde voor voelde, een leidende rol zou krijgen wist de Vlaamse jazztromboniste Nabou Claerhout (32) uit Antwerpen al vroeg. Ze studeerde jazz in Antwerpen en Rotterdam, componeert en arrangeert en komt als frisse belofte telkens boven drijven in zowel de Nederlandse als Belgische jazzscene. Met haar warme trombonegeluid – niet direct spetterend in hoge erupties, maar intelligent melodische lijnen optrekkend en speels stapelend – roept Claerhout steeds weer een andere sfeer op. Haar muziek zet de trombone op een unieke manier in de spotlights. Haar verhaal aan de hand van zes liedjes.
„Ik groeide op in Antwerpen in een huis waar altijd muziek was. Mijn mama was zeer music minded, mijn tien jaar oudere broer was een klassiek- en operafreak, mijn zus, twaalf jaar ouder, bracht 90’s pop, soul en funk binnen. Zelf zat ik uren op een klein rood pianootje, zelfs op het toilet noot voor noot transcriberend, tot grote ergernis van mijn broer en zus – we hadden maar één wc.
Naam: Nabou Claerhout
Leeftijd: 32
Beroep: Trombonist, componist
„Toen ik ontdekte dat de muziekschool bestond, moest ik ‘verliefd worden’ op een instrument. De trombone voelde voor mij als een stem, tegelijk krachtig en zacht omhelzend. Als tiener kreeg ik van mijn zus een live-dvd van saxofonist Maceo Parker met trombonist Fred Wesley. Toen wist ik waarom ik trombone wilde spelen; Fred Wesley opende voor mij de deur naar jazz, soul en funk. Mijn mond viel instant open toen ik hem zag. Haha, ik wilde trouwen met die man! Het totaalpakket: stoer, cool en groovy.
„Ik kreeg meteen een echte, grote trombone. Mijn tromboneleraar ging mee naar de winkel en ik mocht kiezen op basis van klank. Op straat viel het wel op: die koffer op mijn rug. Maar opmerkingen over míj als tromboniste kreeg ik toen nog niet. In de harmonie zat ik naast een ander meisje, op school waren ook vrouwelijke trombonisten. Pas later, na mijn studies, merkte ik dat jazztrombone zeldzaam is in de Benelux, en dat het als vrouw extra opvalt. Ik ben blij dat ik dat toen niet wist; zo voelde ik me nooit ‘ongewoon’.”
„Na mijn middelbare school in Antwerpen voelde ik al snel dat ik niet in België wilde blijven. Er waren hier weinig jazztrombonisten en ik had bondgenoten nodig om niet blind te blijven in een land waar éénoog koning is. Daarom ging ik naar het conservatorium Codarts in Rotterdam. Ik wilde bij Bart van Lier studeren, voor mij dé referentie voor trombone in de Benelux en Europa, en hij ging bijna met pensioen, een nu-of-nooitmoment.
„Bij de studie waren veel trombonisten maar ieder had een eigen stem. Sommigen gingen voor het commerciële, ‘sexy blazer’-werk, dat soort pop- en funkcontexten waar ik zelf ooit van droomde na het zien van Fred Wesley of de vrouwenband van Beyoncé. Anderen zaten in latin. Elke maandag had ik trombone-ensemble-les; ik vond het geweldig om van elkaar te leren. Na het afstuderen viel dat weg, je wordt vooral elkaars invaller als je niet kunt komen spelen. Daarom wilde ik dat gevoel opnieuw creëren via een eigen Europees trombone-ensemble.”
„Naast mijn studies speelde ik in 2015 in het Nationaal Jeugd Jazz Orkest van componist en orkestleider Martin Fondse, waar ik hechte vriendschappen sloot met muzikanten als Kika Sprangers, Tijn Wybenga, Gijs Idema, Anna Serierse en Sanne Rambags. Dat netwerk bepaalt tot vandaag voor een groot deel hoe actief ik nog ben in de Nederlandse jazzscene. Ik speelde bij het Brainteaser Orchestra van Tijn en ook bij het Kika Sprangers Large Ensemble. Een hoogtepunt was het spelen in het Jong Metropole-orkest, waar we Tijns arrangement van The Door van Mathias Eick uitvoerden.”
„Dit nummer vangt precies de kleur waar ik met mijn kwartet naartoe wil. Ik probeer Ambrose niet te kopiëren, maar zijn unieke sound en hoe hij speelt inspireren me enorm. Hij gebruikt een half-embouchure, een lichte lip-druk, voor een warme klank, en dat probeer ik ook af en toe.Voor mij gaat het bij trombone altijd om de sound: hoe warm kan ik het laten klinken en hoe kan ik techniek gebruiken om iets nieuws te maken? Met mijn kwartet probeer ik de balans te vinden tussen vrijheid en structuur, tussen improvisatie en thema’s. Het gaat erom het publiek mee te nemen, maar ook dat het toegankelijk blijft. Zelfs mijn moeder zegt wel eens: ‘Dit is te vrij, voor dit soort concerten moet je mij niet vragen.’ Dat is precies wat ik zo mooi vind aan Ambrose: vrijheid en structuur combineren. En dat doe ik op mijn eigen manier.”
„Op mijn nieuwe album Indigo liet ik voor het eerst alles wat er in mijn leven speelde mee stromen in de composities. Normaal sluit ik de deur van de compositieruimte en laat ik alles buiten, voor deze plaat deed ik dat anders. Het gaat vaak over vergankelijkheid: iets wat eindigt, is ook het begin van iets nieuws. Een concreet voorbeeld is mijn nichtje Johanna, van wie ik meter ben. Ze wordt een echte tiener en ik merk hoe ik haar hand los moest laten. Ik schreef als kerstcadeau een liedje voor haar.„Het gaat ook over verlies. Tijdens een tour hoorde ik dat een jeugdvriend was overleden door een fietsongeluk. Dat raakte me enorm; je beleeft zoveel jaren samen. Het was bitterzoet: muziek houd je op een bepaalde manier weg van het leven, terwijl het tegelijk een uitlaatklep is. Voor hem schreef ik twee stukken: één iets vrolijker, één die hem echt herdenkt, ‘Light Blue Shawl’ – naar het blauwe sjaaltje van onze jeugdbeweging.”
Belgie, Antwerpen, 19-01-2026. Portret van Nabou. Foto: Andreas Terlaak
„Dit album van saxofonist Chris Potter draaide ik tijdens een vakantie met mijn lief grijs. Natuurlijk droom je dan ooit zelf zo’n plaat te maken. Dat ik nu een album mag uitbrengen op Edition Records, naast topmuzikanten waaronder Chris Potter, voelt echt als een droom die uitkomt.
„Ik hoop niet dat mijn trombone alle aandacht opeist. Muziek is communicatie, geen spotlight-show. Maar ik vind het soms jammer dat zo weinig mensen weten wat het instrument kan. Iedereen kent een gitaar of saxofoon, maar de trombone? Daar valt nog zoveel te ontdekken! Dat maakt het juist leuk: ik ben niet de zevenhonderdste gitarist, dus er is ruimte om iets nieuws te laten horen.”
30 januari: release album Indigo van het kwartet N∆BOU (Edition Records)26 maart: concert in Concertgebouw, Amsterdam. Info: nabouclaerhout.com
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC