Woensdagmiddag naar de speech van president Trump gekeken. Jongste dochter op schoot, het ging ook, of vooral eigenlijk, over haar toekomst.
Hoe slecht hij eigenlijk praat, hij lijkt maar wat te zeggen, de feiten maar half op orde, in alles een man die is opgegroeid zonder tegenspraak. Hij haalde Groenland en IJsland door elkaar en we leerden dat de Tweede Wereldoorlog een periode was waarin vooral het Deense leger opzichtig faalde door zich al na zes uur over te geven aan nazi-Duitsland. Het ging over van alles en nog wat, over onderhandelen met Macron, Mark Rutte werd nog een keer toegezwaaid, pluspunt was dat hij Groenland niet langer met geweld wilde innemen.
Wat ik verder onthield: hoe meer windmolens een land heeft, hoe slechter het er gaat. En: windmolens worden gemaakt in China, ze lachen zich daar een kriek over de domme landen die er hun windmolens kopen want zelf zetten Chinezen nergens windmolens neer. En dat is natuurlijk niet voor niets. Vervang windmolens door zonnepanelen en ik ben het zowaar met hem over iets eens, maar dit ging niet over zonnepanelen maar over windmolens. En eigenlijk ook over ons. Want als er ergens veel windmolens staan is het bij ons. Ook bijzonder: Trump maakte zich druk om de vele vogels die door windmolens worden vermoord.
Terug naar ons, want zoals Trump op Amerika focust kijken wij het liefst naar onszelf. De president van de Verenigde Staten vindt ons een achterlijk land vanwege onze windmolencultuur. In gedachten zie ik Trump en Mark Rutte rondom een haardvuur in Mar-a-Lago om ons lachen.
Natuurlijk ging die hele speech in Davos helemaal nergens over. Trump zei maar wat, hij sprong van de hak op de tak, maar dat deed er voor de aanwezige wereldleiders niet toe.
De hele wereld keek naar een man die een uur lang onderwerpen als kralen aan elkaar reeg en daarna werd er voor hem geklapt alsof hij een mooie ketting had gemaakt.
Als dit het eindproduct van een democratisch proces is begin ik te twijfelen aan het systeem. Dachten we eindelijk verlost te zijn van minkukels die door geboorte een land krijgen toebedeeld, blijken we na de middeleeuwen toch nog verder achteruit gekacheld. Nu kiezen we ze zelf! Er rest ons niets anders dan in de geschiedenisboekjes te duiken om te leren hoe onze voorouders omgingen met onbenullen met te veel macht en zelfvertrouwen.
Op de Fredericusschool in Velp kregen we een extra uur geschiedenis van mevrouw Van Duin, ze had zich via de ouderraad omhoog geklauwd. Ze leerde ons dat Velp in vroeger tijden ‘Pheleppe’ heette maar ook dat de raadsheren van een graaf van Gelre hun despotische leider pakten op zijn zwakke plek: hij hield van lekker eten. Ze boden hem bij bijeenkomsten zoveel voedsel aan dat hij uiteindelijk vanzelf door zijn hoeven zakte.
Ik zou de windmolens gewoon laten staan.
Volg de laatste politieke ontwikkelingen in de VS op de voet
Source: NRC