Filmster Paul Mescal De Ierse hartenbreker Paul Mescal werd beroemd tijdens de pandemie. Hij ging als onbekende man in lockdown en had drie jaar later een Oscarnominatie op zak. Nu speelt hij een melancholische Shakespeare in ‘Hamnet’.
Paul Mescal als William Shakespeare in 'Hamnet'.
Gelukkig lijkt hij uiterlijk nauwelijks op de weinige min of meer officiële portretten van toneelschrijver William Shakespeare (1564-1616). Oké, toegegeven, regisseur Chloé Zhao (Nomadland) liet voor haar inmiddels in alle categorieën voor Oscars getipte Hamnet zijn haar wat donkerder verven en vroeg hem een baardje te laten staan. En er is dat ringetje in zijn linkeroor. Maar de Ierse acteur Paul Mescal (1996) heeft het voordeel dat niemand precies weet hoe Shakespeare eruit zag. Hij kon gewoon spelen hoe hij dacht dat die zich vóélde. Toen hij verliefd werd op de onbevangen Agnes. Toen hij zijn zoon Hamnet verloor aan de pest. En toen hij rond 1600 het toneelstuk schreef dat ook vandaag de dag nog steeds het meest gespeelde stuk ter wereld is: Hamlet.
Door dat voelende spelen lijkt Shakespeare in Hamnet op al die andere personages die Mescal (spreek uit mess-kull) in zijn korte carrière gestalte gaf. De populaire maar diep onzekere arbeidersjongen die een geheime relatie begint met de dochter van de vrouw waarvoor zijn moeder schoonmaakt in serie Normal People (2020). Olivia Colmans jongere minnaar in The Lost Daughter (2021). De aan depressies leidende jonge vader die nog één keer met zijn dochter op vakantie gaat in Aftersun (2022). Andrew Scotts droevige geliefde in rouwdrama All Of Us Strangers (2023). En zelfs op de slaaf die het tegen het gehele Romeinse leger wil opnemen in spektakelfilm Gladiator II (2024). Want ook deze Lucius heeft net als al die andere mannen een onstilbaar verlangen, een onrust die in zijn borst woekert. Naar Paul Mescal kijken is je de vraag stellen: speelt hij die rollen, of spelen die rollen hem?
Het is bijna niet voor te stellen dat het amper vijf jaar geleden is dat hij wereldberoemd werd. Zonder de pandemie was het waarschijnlijk niet zo snel gegaan. Net toen de hele wereld in lockdown ging kwam Normal People uit. Eerst op de BBC en het Amerikaanse Hulu, en daarna bereikte het de huiskamers van iedereen die verliefd was of wilde zijn met de snelheid van het internet. De bildungsroman van Sally Rooney over twee jonge mensen die met zichzelf in de knoop zitten, en nog niet genoeg levenservaring hebben om daar taal voor te hebben schuwde thema’s als mentale gezondheid, klasse, en de onhandige kanten van lust en seksualiteit niet. Het raakte een snaar. Nee, sloeg een akkoord aan. De serie werd een hit.
Mescal ging als onbekende man in lockdown en toen hij buiten kwam stonden bij wijze van spreken de paparazzi hem voor zijn deur op te wachten, vertelde hij later in interviews. Een beetje online flirten met indiezangeres Phoebe Bridgers en hij had meteen de meest besproken relatie van het jaar. Het kettinkje dat zijn personage Connell om zijn hals droeg, kreeg een eigen Instagramaccount. Toen het weer uitging met Bridgers maakte zij met haar band Boygenius het liedje ‘Revolution O’ (2023), waarin ze hem toezingt als imaginaire vriend. Als klap op de vuurpijl vergeleek recensent Lorrie Moore hem in de New York Review of Books met de David van Michelangelo.
Mescal heeft met sociale media al net zo’n knipperlichtrelatie als met zijn vriendinnen. Hij gaf in interviews eerlijk toe dat al die comments en commentaren niet goed zijn voor zijn zelfvertrouwen. Maar ja, nieuwsgierig is hij ook, wat mensen van hem vinden. En toen hij een oogje kreeg op zijn huidige partner, zangeres Gracie Abrams, kwam er ook weer een hoop online dating aan te pas en waren zij als celebrity-koppel de roddelpers voor door ‘Insta Official’ te gaan.
Er was de afgelopen jaren sowieso een revival van Ierse acteurs. De al genoemde Andrew Scott is niet meer weg te denken. Toen Mescal in 2023 kans maakte op een Oscar, werd ook de hele cast (Colin Farrell, Brendan Gleeson, Barry Keoghan) van de zwarte komedie The Banshees of Inisherin genomineerd. En het jaar erop viel Cillian Murphy in de prijzen voor zijn rol als atoomgeleerde Oppenheimer. Was het de zeelucht? De poëzie? Of toch de whiskey (met e) die muzisch maakt?
Het is niet alleen maar geluk of momentum natuurlijk. Mescal heeft echt iets. Talent. Zeker. Zijn hippe matje, ook. En discipline. Hij werkte zich suf de afgelopen jaren, en was bijna blij dat hij er tijdens de intense promotietournee voor Aftersun even tussenuit moest vanwege een blindedarmontsteking. Maar hij heeft ook dat andere. Photogénie. Wat zoveel meer betekent dan er alleen maar mooi uitzien. Dat is het charisma dat de camera opvangt. Iets wat opflikkert tussen de acteur en het personage dat hij speelt.
„Bezield” noemde Andrew Scott, zijn tegenspeler in All Of Us Strangers dat. Het is datgene waardoor je naar hem blijft kijken. Maar dan ontdek je ook iets bijzonders: het is net alsof Mescal met een oog naar buiten en met een oog naar binnen kijkt. Is het de stand van zijn ogen? Iets van een loens? Hij ziet iets wat de toeschouwer nog niet ziet, maar wel wil zien. Misschien is het weerspiegeld in zijn blik.
Hamnet-regisseur Chloé Zhao geeft hem in een interview met Rolling Stone misschien wel het grootste compliment als ze zegt dat Mescal net als Shakespeare elementen van zichzelf die hij in het dagelijkse leven niet kan uiten via zijn kunst tot uitdrukking weet te brengen. Dat we als bij een echte auteur-acteur al zijn eerdere rollen door die van Shakespeare heen zien schemeren, is omdat Mescal in Hamnet niet alleen de schepper van het semi-autobiografische personage Hamlet is, maar bij de wereldpremière ook opkomt als diens vaders geest. Geheel tegen de regels in verraden de tranen in zijn ogen zijn ontroering. Hier vallen bedenker, acteur en personage samen.
Source: NRC