Al sinds 2014 voert Sting zijn persoonlijk getinte musical The Last Ship op, steeds met weer een aangepast script en een andere liedselectie. De nieuwe versie die dit weekend in Amsterdam in wereldpremière ging, heeft een voortreffelijke Britse cast en weet het grootste deel van de drie uur te boeien.
schrijft voor de Volkskrant over cabaret, stand-upcomedy en musical.
Toch bijzonder, om popster Sting op het podium van Carré te zien verschijnen in zijn rol van Jackie White. Temidden van een grote cast van Britse acteurs en zangers neemt de 74-jarige Sting In een blauwe overall het voortouw . Als Jackie, de voorman van de scheepswerf van Wallsend, zingt hij met zijn rafelige, donkere stem in het lied Island of Souls over Gideon, de zoon van een scheepsbouwer die opgroeide in een havenstadje waar ‘a great hull would blot out the light of the sun’ (een grote scheepsromp die het licht van de zon blokkeert ). Een treffend openingsbeeld.
The Last Ship gaat over de levens van scheepsbouwers en het is zeker geen standaardmusical. Deze setting en thematiek komen binnen het muziektheater maar zelden in beeld. Juist dat atypische maakt de productie interessant. The Last Ship zag het levenslicht in 2014, op initiatief van Sting, die alle liedjes voor de musical schreef.
Het verhaal gaat over gemeenschapszin en de eigenwaarde die mensen ontlenen aan hun werk. Het is gebaseerd op de bewoners van havenstad Wallsend, in het noordoosten van Engeland. Sting, toen nog Gordon Sumner geheten, groeide daar op in de jaren vijftig en zestig en wilde daar destijds héél graag weg. Maar op latere leeftijd voelde hij de aandrang om de mensen uit zijn jeugd te eren. Er werd een plotlijn ontwikkeld over de neoliberale jaren tachtig, toen de regering-Thatcher besloot de scheepswerf van Wallsend te sluiten.
Het toneelbeeld is imposant. In de opening klinkt een oorverdovend lawaai van lassers en er doemt er een gigantische scheepsromp op van een olietanker, genaamd Utopia. Op steigers eromheen zijn scheepsbouwers druk aan het werk. Dit enorme schip blijft de hele voorstelling op de achtergrond aanwezig. Voor op het toneel ontvouwen zich wisselende settings, waarin we de levens van de bewoners van Wallsend volgen.
Op de veerpont treffen we Gideon Fletcher (Declan Bennett), die na zeventien jaar afwezigheid terugkeert in Wallsend, omdat zijn oude vader is overleden. Er volgt een weerzien met zijn jeugdliefde Meg (Lauren Samuels), die hem tot zijn grote verrassing voorstelt aan zijn tienerdochter Ellen (Hannah Richardson).
Daarnaast volgen we het oude echtpaar Jackie White (Sting, die prima acteert) en zijn vrouw Peggy (Annette McLaughlin). Onder begeleiding van journalisten en cameraploegen komt Baroness Tynedale (Cassiopeia Berkely-Agyepong) uit naam van het ministerie naar het lokale café om aan te kondigen dat de overheid de scheepswerf zal gaan sluiten. ‘De vrije markt moet zijn werk kunnen doen’, wordt er gezegd. ‘Maar hiermee vernietigen jullie de hele gemeenschap’, antwoorden de Wallsenders geschokt. Hierna wordt het plan opgevat om een protestactie voor te bereiden.
De eerste akte van The Last Ship is meeslepend en zit vol vaart. We horen het ene verfijnde liedje na het andere, met fraaie Engelse dichtregels die we dankzij schermen naast het toneel ook mee kunnen lezen. Er wordt voortreffelijk gezongen door de acteurs, van wie een groot deel afkomstig is van het theatercentrum West End in Londen.
Er is een fijne variatie van muziekstijlen. Er zijn folkliedjes, typische Sting-rockballads en fel gezongen zeemansliederen. Halverwege de eerste akte vormen wel twintig mannen en vrouwen een rij voor op het podium om een activistische hymne te zingen. Hun krachtige koorzang knalt dan echt de zaal in.
Het moet gezegd dat The Last Ship vlak na de pauze wel stevig inzakt, omdat er dan te veel langzame liedjes en ballads achter elkaar zijn geplaatst. Er wordt te veel tijd ingeruimd voor de liefdesperikelen tussen Gideon en Meg, die vastzit in haar huwelijk met manager Freddy (Mathew Craig). Omdat de musical met ruim drie uur toch al aan de lange kant is, had dit deel beter kunnen worden ingekort.
In het laatste halfuur komt de energie gelukkig terug. Er wordt een plan bedacht waarbij de werklui stiekem hun schip de Utopia af zullen bouwen en te water laten, ook al heeft dat een confrontatie met de politie tot gevolg. Ook is er een overlijden in Wallsend, dat veel emoties losmaakt. Op het visuele vlak hebben de makers in de finale nog iets spectaculairs in petto, waardoor de musical krachtig eindigt.
The Last Ship werd voor het eerst gespeeld in Chicago in 2014, en ging later dat jaar in première op Broadway in New York. Ondanks veel lof voor Stings theatermuziek was er kritiek op de verhaallijn en had de voorstelling problemen om de zalen vol te krijgen.
Aanvankelijk speelde Sting niet mee. Om zijn voorstelling een impuls te geven ging hij tijdens de Broadway-reeks zelf hoofdpersoon Jackie White spelen. Desondanks sloot The Last Ship eerder dan gehoopt: al na vier maanden. Maar Sting hield vol en in de jaren daarna bleef hij de musical verder ontwikkelen en opvoeren in diverse landen. Het script is inmiddels door vier toneelschrijvers behandeld. Van de nieuwe variant, die nu te zien is in Carré, is het script geschreven door Barney Norris.
Musical
★★★★☆
Door Karl Sydow producties. Regie Leo Warner. Script Barney Norris. Muziek en liedteksten Sting.
18/1, Koninklijk Theater Carré Amsterdam. Aldaar t/m 1/2, daarna wereldtournee langs Parijs, Brisbane en New York. De voorstelling keert terug in Amsterdam van 29/8 t/m 13/9.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant