De lezersbrieven! Over files, ‘show, don’t tell’, het recht van de sterkste en een minder bekend deel van onze geschiedenis.
Stel dat Trump een enorme troepenmacht naar Groenland stuurt. Maar daarna houdt het snel op. Sinds 1945 is er geen democratisch land dat met succes grondgebied van een ander democratisch land heeft ingelijfd tegen de wil van bevolking en bondgenoten in. Denemarken wil het niet, Groenland ook niet. Daarmee is het juridisch en politiek praktisch onhaalbaar.
Soldaten neerzetten is geen soevereiniteit, maar bezetting. En bezetting is geen oplossing, maar een probleem. Wie wil zien hoe dat afloopt, kijkt naar Rusland in Oekraïne. Economische schade, internationale isolatie, eindeloze instabiliteit. En Rusland kan als autoritaire staat meer ellende incasseren dan een democratie.
Wat in het debat vaak wordt vergeten: niet elk gedachte-experiment rechtvaardigt existentiële paniek. Trump roept veel, probeert veel en wordt geregeld teruggefloten. Relativeren is geen wegkijken. Het is weigeren om te zwelgen in een alomtegenwoordige Trumpfixatie.
Soms helpt het om iets anders te doen: een trui breien, een cake bakken, de liefde bedrijven. De wereld is leuker en groter dan die Trump.
Piet Post, Arnhem
De zeven oplossingen om het filespook te beteugelen gaan niet werken. Uiteraard niet, omdat ze niet ingaan op de oorzaak van de files: er reizen (te) veel mensen van A naar B, en er reizen (te) veel mensen van B naar A. Maar daar zit nou precies de oplossing.
Er reizen elke dag duizenden mensen van Amsterdam naar Utrecht om daar precies hetzelfde werk te gaan doen als duizenden mensen die elke dag van Utrecht naar Amsterdam reizen. De overheid moet niet investeren in meer infrastructuur, maar in een vrijwillige huizen- en banenruil.
Eric Jansen, Wageningen
Het valt mij op dat veel artikelen in de krant de laatste tijd geschreven worden in de ‘Show, don’t tell ‘ stijl. De bedoeling is om ons lezers in de sfeer te trekken alsof we het zelf meemaken.
Daar wringt het voor mij. Ik wil niet bij alles wat er gebeurd is het gevoel hebben dat ik het zelf beleef. Liever niet.
De artikelen lezen daardoor trager en langdradiger. Het lezend scannen is niet te doen door alle uitweidingen en bijzaken. Dus wat mij betreft mogen de actuele stukken terug naar feitelijk. Zodat ik zelf kan kiezen of ik wil verdiepen of afstand hou.
Leny Tournois, Woudenberg
Kan er gestopt worden met ‘het recht van de sterkste’? Het is geen recht, maar machtsmisbruik.
Hans van Noord, Utrecht
Wat hebben we zoal: kneiterrechts, radicaalrechts, ultrarechts, extreemrechts, VVD-rechts, rechts van het midden, conservatief rechts, fascistisch rechts, xenofoob rechts, wappie rechts, gewoon rechts, rechtsaf, rechts statelijk, o nee, dat is een taalfout.
Graag even een definitie voor alle rechtsbegrippen. Anders zien de lezers niet meer hoe het zit met de verschillen.
Jan Riesthuis, Culemborg
Goed dat de krant met het artikel ‘Opgesloten met de vijand’ aandacht besteedde aan de naoorlogse opvang van uit het Duitse Rijk gerepatrieerde dwangarbeiders, een nogal onbekend fenomeen in de vaderlandse geschiedenis. Zij kwamen terecht in Kamp Amersfoort waar ze op zichtafstand verbleven van geïnterneerde ‘foute Nederlanders’.
Die situatie moet voor hen, volgens het hoofd onderzoek van het Nationaal Monument Kamp Amersfoort, ‘bevreemdend zijn geweest’. Bevreemdend was -op zijn zachtst gezegd- ook de ervaring van een aantal Duitse en Oostenrijkse Joden bij hun terugkeer in Nederland.
Nadat zij vóór het uitbreken van de oorlog tevergeefs een veilig heenkomen hadden gezocht in ons land werden zij in de oorlogsjaren opgepakt en gedeporteerd. Een aantal van hen overleefde de kampen Theresienstadt en Bergen-Belsen en werden door de geallieerden teruggestuurd naar Nederland.
Bij aankomst bleken ze niet welkom. Omdat zij vanwege hun nationaliteit werden gezien als mogelijke vijanden van de Nederlandse staat werden zij opgesloten in kampen, tezamen met NSB’ers en andere foute Nederlanders. Dat gebeurde onder andere in het Zuid-Limburgse plaatsje Vilt in het kamp met de veelzeggende naam ‘Voor Galg en Rad’.
Zij werden pas echt ‘opgesloten met de vijand’.
Marjolein Vlieks, Maastricht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant