Marokko is volledig in de ban van de finale van de Afrika Cup, zondagavond in eigen land tegen Senegal. Het zelfvertrouwen over de eindoverwinning is gigantisch. We bellen met onze correspondent Dion Mebius.
is tv-recensent voor de Volkskrant en schrijft over film.
Ha Dion, hoe is de sfeer in Marokko?
‘Ik ben vanochtend met de trein van Casablanca naar Rabat gegaan, en zo’n beetje elke zaak hier is helemaal bekleed in het rood en groen. Als je ‘Dima Maghreb’ zegt – wat zoveel betekent als hup Marokko – kijken minstens drie mensen glimlachend om.
Ik ben nu even in een van de fanzones bij het stadion. In het hele land zijn acht van die zones opgetuigd: een soort enorme festivalterreinen, maar dan helemaal gericht op voetbal. Hier zijn nu een paar honderd mensen op klapstoeltjes naar de troostfinale tussen Nigeria en Egypte aan het kijken. De sfeer is heel gezellig en ontspannen.’
Hoe staat het met de zenuwen onder de supporters?
‘Het wordt ontzettend spannend, maar er is gewoon heel veel zelfvertrouwen, dat spat er echt vanaf. Iedereen is er volledig van overtuigd dat Marokko gaat winnen.’
‘Bij iedereen leeft ook wel het gevoel dat het nu móet gebeuren, omdat dit de gouden generatie van Marokko is. Alles valt samen, zeker nu het toernooi in eigen land wordt georganiseerd, en ze dus de steun hebben van het thuispubliek. Als het nu niet lukt, wanneer dan wel?’
‘Er hing meestal veel frustratie rondom de Marokkaanse ploeg, omdat de potentie er nooit helemaal uitkwam, omdat er gedoe was met de bondscoaches of omdat er haantjesgedrag was binnen de selectie. Daarvan is nu geen sprake.’
Klinkt als een vrij vlekkeloze aanloop.
‘Er was zaterdag wel even wat gedoe met tegenstander Senegal. Zij klaagden dat een aantal dingen niet goed geregeld was in aanloop naar de wedstrijddag. Dat ze op het treinstation van Rabat werden opgewacht door duizenden mensen, en dat ze zich daar nauwelijks een weg doorheen konden banen door een gebrek aan beveiligers. De Marokkaanse voetbalbond zegt dan weer: tja, maar dat jullie je aankomst op het station vooraf al publiekelijk hadden aangekondigd, was misschien ook niet de slimste zet.’
‘Over het algemeen is er geen animositeit tussen Marokko en Senegal: het zijn twee landen die goed met elkaar door een deur kunnen. Als je van tevoren een droomfinale had moeten voorspellen, was dat Marokko-Senegal geweest. Niet per se qua onderlinge rivaliteit, maar vooral qua individuele kwaliteit van de spelers.’
Hoe heeft Marokko het eigenlijk gedaan als gastland van het toernooi?
‘Het is een enorm succes gebleken. De Afrika Cup heeft een beetje de reputatie van een houtje-touwtje organisatie waar veel dingen misgaan. Dat is het oude beeld van het toernooi. Maar Marokko heeft een heel goed toernooi georganiseerd, met hypermoderne stadions, een geoliede infrastructuur en allerlei complimenten van deelnemende landen. Zelfs aartsvijand Algerije heeft Marokko gecomplimenteerd over hoe goed alles geregeld was.’
In oktober schreef je over jongeren die protesteerden tegen de gebrekkige staat van het onderwijs en de zorg, terwijl het land ondertussen miljoenen steekt in de bouw van hypermoderne voetbalstadions. Is er nu nog iets van die onvrede zichtbaar?
‘Op dit moment zie je nergens protesten. Ik denk dat veel van die demonstranten ook blij zijn dat Marokko nu in de finale staat. Bovendien zouden de autoriteiten het minder tolereren, omdat ze een mooi plaatje willen presenteren naar de buitenwereld. Op dit moment is het land gewoon in een enorme jubelstemming, waardoor die boosheid even naar de achtergrond is verdwenen.’
‘Ik sluit niet uit dat die onvrede de komende jaren weer opborrelt. Wat we nu in het klein zien, gaan we in 2030 in het groot zien, als Marokko samen met Spanje en Portugal het WK organiseert. Deze Afrika Cup is in dat opzicht een soort proefrondje, want ondertussen wordt er keihard doorgewerkt aan het verbeteren van de infrastructuur. In Casablanca wordt nu een stadion gebouwd voor 115 duizend toeschouwers. Dat moet het grootste stadion ter wereld worden.’
Het stadion waar de finale gespeeld wordt, biedt plaats aan zo’n 70 duizend toeschouwers. Is er nog een enorme strijd gaande om wedstrijdkaarten?
‘De kaartjes gaan inmiddels voor honderden euro’s over de kop op de zwarte markt. Voor de meeste Marokkanen is dat een heel maandsalaris of meer, die kunnen dat niet betalen. De fanzones zijn dan een goed alternatief. Daar komen vermoedelijk tienduizenden supporters op af. Veel Marokkanen zullen ook gewoon in het koffiehuis gaan kijken. Dat is toch hoe ze hier vrijwel altijd kijken naar wedstrijden van het Marokkaanse elftal.’
Waar ga je vanavond zelf kijken?
‘Ik heb goede hoop dat ik nog kan binnenkomen in het stadion. Het leek niet meer te gaan lukken, maar na een lunch met mijn contact bij de Marokkaanse voetbalbond lijkt er toch iets mogelijk. Dat zou natuurlijk fantastisch zijn. Hij zei dat ik minimaal drie uur van tevoren in het stadion moet zijn, omdat het anders onmogelijk wordt om binnen te komen. En die hele weg ernaartoe wordt natuurlijk ook fantastisch, met die uitzinnige mensenmassa die naar het stadion trekt. En als ze winnen, gaat het feest waarschijnlijk door tot het licht wordt. Al weet ik niet zeker of ik dat zelf ga volhouden.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant