is cabaretier, presentator en columnist voor Volkskrant Magazine.
Eindelijk heb ik mijn kantoortje opgezegd. Ik kwam er nauwelijks dus ik wou het al heel lang opzeggen, maar dat kwam er niet van. In mijn kringen heet dat ‘ADHD-belasting’.
Ik betrok de ruimte toen er thuis een verbouwing was, dus het laat zich raden wat er gebeurde: het kantoortje werd een verkapte opslagruimte voor spullen waarvoor ‘even’ geen ruimte meer was. Ondanks dat ik er zelden was, vervulde het kantoortje dus nog wel een functie, namelijk die van verwarmde garagebox. Met uitzicht en koffieautomaat.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Vóór 1 januari moest het leeg zijn, dus op 31 december reed ik de auto voor, met neergeklapte achterbanken.
Bij het betreden viel een weldadige rust over me heen. Wat een goede beslissing was dat geweest zeg, een paar jaar geleden, om deze ruimte te huren. Gezellige vloerkleedjes neergelegd, fijn bureau met grote computer, gitaren en keyboards binnen handbereik en uitzicht over een parkje. Opnieuw trapte ik in de illusie dat ik met zo’n ruimte wél een regelmatig en productief leven zou kunnen leiden. Wat bezielde mij dit op te zeggen? O ja, dat ik er nooit kwam.
Mijn ogen dwaalden liefkozend van de instrumenten en ingelijste gezinsfoto’s naar de berg meuk, die de helft van de ruimte in beslag nam.
Opgeslagen meuk heeft als unieke eigenschap dat je het nooit gebruikt – anders zou je het niet hebben opgeslagen. Dus als je zo’n berg wilt opruimen dient zich altijd de vraag aan: waarvoor bewaar je het? Voor wanneer?
Goed schiften was geboden, omdat de ruimte die thuis was vrijgemaakt door alles hierheen te verplaatsen, inmiddels was ingenomen door andere zooi. En omdat we deze zooi niet gemist hadden, zou ik in theorie alles kunnen weggooien. Ook in praktijk, trouwens.
Maar ja.
Die oude analoge synthesizers van me, die een ton wegen, die ik nooit bespeel, en waar echt nergens ruimte voor is, daar kan ik op Marktplaats vast de hele kantoorhuur van het afgelopen jaar voor krijgen, maar dan moet ik dus maandenlang thuis zitten om bezoekende kopers te woord te staan. Doen de faders het nog? Zijn ze ooit gereviseerd? Is dit het Japanse of het Amerikaanse model?
En dan die hoed die ik op had in het schooltoneelstuk, wat moet ik daarmee? De recensies van het studentencabaretfestival. De vakantie met de ex van drie relaties geleden. Mijn eerste leesboekje. Het eerste leesboekje van mijn vader. De kinderschoentjes van mijn moeder. Ja, het mág weg, maar dat voelt toch zonde. Herstel: zondig.
En wat dachten we van kratjes vol met videobanden? Mijn eerste schreden op podium en televisie ongetwijfeld, speeches bij bruiloften, Super 8-filmpjes uit vervlogen tijden, die met veel moeite op videoband waren gezet en nu dus opnieuw naar een toekomstbestendig medium verplaatst moeten worden. En het is niet alsof het allemaal in één doos past. Doos, na doos, na doos met deze zooi, koffers vol emotionele bagage. Daar moet toch wat mee.
Of niet. De stort stelt geen vragen.
Verlamd door alle mogelijke scenario’s, geboden en verboden, plof ik neer in mijn kantoorstoel en kijk versuft naar al die voorwerpen die allemaal om een keuze en een vervolgtraject vragen. Er zijn mensen die dit heel goed kunnen, ik ben er niet een van. Heerlijke stoel trouwens. Waar moet die nou weer heen?
Dit is een column uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant