is verslaggever en columnist van de Volkskrant en schrijft veel over (sociale) media en emancipatie.
Het leeft in de VS al langer, maar zoals dat gaat met dit soort dingen, komen we er hier vier jaar later ook mee: de ‘No Sleepover Policy’ deed deze week zijn intrede op de tijdlijnen van Nederland. Van die van moeders, althans. Het betekent dat je kinderen nooit uit logeren mogen. Khloé Kardashian hanteert deze regel schijnbaar ook: ‘De tijden zijn veranderd’, zei ze.
Ik las dat je het beleid kordaat en zonder uitleg aan andere ouders moet invoeren. Het lijkt me inderdaad pijnlijk om aan ouders van vriendjes uit te leggen dat je er niet per se op durft te vertrouwen dat zij geen griezels zijn.
Het onderwerp kreeg extra lading doordat deze week de zaak tegen Mels van B. diende, de Barendrechter die wordt verdacht van seksueel misbruik van 31 meisjes die bleven logeren bij zijn dochter. Het zijn dit soort zaken die anti-logeerbeleid aanmoedigen: als díé ouders niet op hun gevoel konden vertrouwen, waarom zou jij dat dan wel doen? De reacties onder nieuwsposts over Mels van B. laten zich raden: ‘Achter de auto hangen, over een zeer ruig landschap rijden.’ Andere categorie: ‘Hou je kids thuis!’
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Ik zal maar toegeven: ik had mijn mening over dat no-sleepover-beleid meteen klaar. Ik dacht: het is onverteerbaar als je kind bij een logeerpartijtje slachtoffer wordt van misbruik, maar de pleger kan ook een bekende thuis zijn, op school, of de hockeyclub. Als ouder moet je risico’s beheersen, maar het uitbannen van risico is gekkenwerk.
En niet logeren heeft een eigen prijs. Bij logeerpartijtjes kun je jezelf als kind uitrekken. (Ik herinner me een logeerpartij bij een vriendinnetje wier moeder dealer bleek te zijn. We mochten zelf pizza bestellen. Het was fantastisch.) Het lastige aan een categorische ‘nee’ is dat het misschien zielenrust oplevert, maar ten koste gaat van andere, lastiger te meten dingen: zelfontplooiing, autonomie, maar ook het onderlinge vertrouwen in die ‘village’ waarmee ouders zo graag hun kind willen opvoeden.
Daarnaast loop je het risico dat je links dweilt terwijl het rechts lekt. Deze week vond ook de inleidende zitting plaats over de man uit Herten die via een zelfgemaakte game 150 meisjes online seksueel zou hebben misbruikt. Online seksueel misbruik stijgt ontzettend hard, en houd je helaas niet tegen door je kinderen thuis te houden.
Goed, dat bedacht ik allemaal, maar het was misschien ook te makkelijk. Want is het eigenlijk zo gek dat mensen zoekende zijn? Er is steeds meer aandacht voor seksueel (kinder)misbruik, en dat is goed: het levert kennis op, en misschien ook wel de moed om je te melden. Maar de times zijn niet different. Het levert ook het gevoel op dat overal gevaar schuilt.
Ouders wordt eindeloos verteld dat ze op hun gevoel moeten vertrouwen, alsof dat een heilige bron is, terwijl ze steeds zien hoe dat mis kan gaan. Ik wil ook wel stoer zeggen: ze maken mij de pis niet lauw, maar klopt dat wel helemaal?
Een anti-logeerbeleid is een vorm van preventie, maar is het de enige en juiste? Misschien ontbreekt er ook iets aan de cultuur rondom misbruik. Daders wensen we het ergste toe, zei filmmaker Amanda Mustard vorige week in The New York Times – zelf is ze misbruikt door haar opa. En toen zei ze iets dat zo logisch was, en toch maar weinig wordt gezegd: waarom besteden we als gemeenschap zo veel geld, tijd en aandacht aan straf, en zo weinig aan preventie van kindermisbruik?
Ook de Nederlandse blik is grofweg gericht op slachtoffers en straf. Is het eenmaal gebeurd, bind ze dan achter de auto en houd je kinderen binnen. Als we potentiële daders eens niet met de dood zouden bedreigen, maar hun mogelijkheden zouden bieden, om te praten over hoe ze met zichzelf kunnen omgaan, dan zou dat écht meer veiligheid opleveren. Niet alleen voor je eigen kind.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant