In de halve finales van de Afrika Cup zijn de ogen gericht op oudere vedetten en jongere sterren. Brahim Diaz (Marokko, 26) en Victor Osimhen (Nigeria, 27) hopen de status van Mohamed Salah (Egypte, 33) en Sadio Mané (Senegal, 33) te evenaren. We belden vier kenners om hun licht over hen te laten schijnen.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Over de status van Mohamed Salah (33) hoeft Yes-R (Yesser Roshdy) geen tel na te denken: ‘Hij is de beste speler uit de Egyptische geschiedenis, daarvoor hoef je geen hooggeleerde te zijn. Alleen: hij heeft nooit de Afrika Cup gewonnen.’
Egyptes bondscoach, de voormalige spits Hossam Hassan, torste de beker driemaal. Het land speelt woensdag de halve finale van de Afrika Cup tegen Senegal. Yes-R heeft een Egyptische vader en volgt het toernooi als analist voor Ziggo Sport. ‘Salah schoot Egypte in 2018 voor het eerst in 28 jaar naar het WK, maar als je eerlijk bent zit een zege op het WK er niet in, ook niet later dit jaar.’
De Afrika Cup is een ander verhaal. Yes-R: ‘Ik ben een ongelooflijke bofkont. Geboren in Nederland, met alle blijdschap voor Oranje. Een Marokkaanse moeder. Maar het voetbal uit Egypte is me met de paplepel ingegoten, vanwege mijn vader, aanhanger van Zamalek, een topclub uit Caïro.’
Arne Slot zette Salah bij Liverpool in de weken voor de Afrika Cup op de bank. In Egypte zagen ze ook dat de aanvaller minder in vorm was, maar het is moeilijk om de koning te bekritiseren. ‘Ik ben bezig met het halen van trainersdiploma’s en Jürgen Klopp en Arne Slot zijn mijn helden. Ik hoop dat Slot en Salah elkaar na het toernooi een dikke knuffel geven.’ Maar eerst de beker winnen.
‘Haha, Bambali, mooi dorp. Ik ben er niet meer geweest sinds 2022’, zegt de Senegalees Seydou Touré. Hij trad in het vorige WK-jaar, 2022, op als gids voor de Volkskrant, bij een zoektocht naar de wortels van Sadio Mané (33), de uitblinker van Senegal.
Bambali, in het diepe zuiden van Senegal, lag op acht uur rijden van Dakar, over soms onverharde wegen via Gambia. De verslaggever heeft nog een foto van het erf achter de villa van Mané, bij wie we te gast waren, met in de schaduw van de mangoboom onder anderen de burgemeester. Nianthio, luidt de bijnaam van Mané; leeuw en strijder.
Mané speelt een uitstekend toernooi. Touré: ‘We genieten van hem en van de anderen, met name ook van Krépin Diatta, rechtsback van Monaco. Sadio is nog steeds de beste, de vedette.’ Zou de ineenstorting van Cristiano Ronaldo’s Al Nassr in de competitie van Saoedi-Arabië iets te maken hebben met de absentie van tweevoudig Afrikaans voetballer van het jaar Mané?
Mané verhief Bambali. Alle tweeduizend inwoners krijgen van hem een jaarlijkse toelage. Hij liet een gezondheidscentrum bouwen. De school en de moskee zijn gerestaureerd. Seydou: ‘Weet je nog dat we bij het zandveld waren waar Sadio zijn eerste voetbaljaren doorbracht? Daar bouwen ze nu een stadionnetje. Er ligt al een mooi kunstgrasveld.’
In samenvatting stelt Dries Boussatta: ‘Marokko is geen B-land meer, maar een A-land.’ Hij is net terug van een bezoek. De stadions, de faciliteiten, het nationale trainingscentrum: van ongekend niveau. Boussatta was ruim 25 jaar geleden drie duels international van Nederland, waarna hij overstapte en sindsdien voor Marokko uitkwam.
Zo ongeveer ging het ook met Brahim Diaz, geboren in Spanje, met een Marokkaanse vader en een Spaanse moeder. Eerst was hij international van Spanje, nu voor Marokko. Hij is topschutter van het toernooi met vijf doelpunten, in elke wedstrijd eentje.
‘Bij Real Madrid is hij ontevreden omdat hij te weinig speeltijd krijgt. Hij lijkt zich nu extra te willen bewijzen. Bij elke goal zie je verbazing in zijn ogen. Het gevoel dat hij de juiste keuze heeft gemaakt, dat hij terecht is gekomen in een land van almaar grotere successen.
‘Ik denk dat steeds meer Marokkanen met een dubbele nationaliteit voor Marokko zullen kiezen. Vroeger keken we niet eens naar de Afrika Cup en aan het WK deed Marokko zelden mee. Als ik alleen naar mijn eigen kinderen kijk: ze dreunen alle namen van de spelers in de nationale ploeg op. Hier in Nederland lopen de pleintjes leeg en gaan kinderen met ambitie naar commerciële voetbalscholen. In Marokko is de straat naar de mens gebracht. Zelfs in de meest afgelegen dorpen in de bergen zie je opeens lichtmasten en voetballende kinderen. Het doet me denken aan mijn jeugd in Amsterdam, toen we voetbalden tot we van onze moeders naar binnen moesten.’
De Super Adelaars van Nigeria keerden in 2000 terug bij hun hotel in hoofdstad Lagos, na een spectaculaire rit in de spelersbus vanaf het stadion, waarbij ze werden gevolgd door een bus met bodyguards die zwepen lieten knallen richting opdringerig volk. ‘Ja, dit is wat anders dan een wedstrijdje in Maastricht’, zei toenmalig bondscoach Jo Bonfrère bij de entree in het chique hotel.
Nigeria had tijdens de Afrika Cup Marokko verslagen in een groepsduel. Dat land is woensdag opnieuw tegenstander, in de halve finale, en speelt nu thuis. ‘Bonfrère Jo’, zoals ze hem noemden in Nigeria, zou destijds de finale na strafschoppen verliezen van Kameroen. Hij kent de immense druk van het publiek om te presteren. Hij volgt de huidige Afrika Cup met een half oog. Een hele wedstrijd ‘loeren’, zoals hij dat in het Maastrichts zegt, houdt hij niet vol. ‘Voetbal is vaak balletje breed en terug. Soms zie je dat een corner bij de eigen keeper belandt.’
Dat gezegd hebbende: als hij kijkt, ziet hij bij Nigeria aanvallend voetbal, met Victor Osimhen en Ademola Lookman als leiders van het offensief. Toch heeft Bonfrère kritiek: ‘Osimhen scoorde begin november in de Champions League met Galatasaray drie keer tegen Ajax, maar anderhalve week later werd Nigeria, met hem, voor het WK uitgeschakeld door Congo. De sterren gaven niet thuis. Geen WK spelen is voor Nigerianen onverteerbaar, zeker nu zo veel landen meedoen. Osimhen heeft aan een halve kans genoeg en is een goede kopper. Hij is snel, wacht op een steekpassje of op een voorzet. Hij moet zich alleen meer opofferen om het elftal beter te laten voetballen.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant