De Amerikaanse mensenrechtenactiviste Claudette Colvin is dinsdag op 86-jarige leeftijd overleden. Ze wilde in 1955 haar plek in de bus niet opgeven voor een witte passagier. Haar daad was een belangrijke moment voor de Amerikaanse emancipatiebeweging.
Colvin pleegde haar daad van verzet tegen racisme op vijftienjarige leeftijd, een paar maanden voor Rosa Parks. Ook Parks weigerde haar zitplaats af te staan aan een witte passagier.
De actie van de in 2005 overleden Parks is een van de bekendste momenten in de strijd tegen racisme in de Amerikaanse samenleving. De weigeringen maakten de weg vrij voor de moderne burgerrechtenbeweging in de VS.
"Ik bleef zitten, omdat de dame op de plek tegenover me had kunnen zitten", zei Colvin in 2023 over haar actie. "Ze weigerde, omdat een witte persoon niet werd geacht dicht bij een zwarte te gaan zitten."
De buschauffeur had Colvin verzocht op te staan, maar zij bleef zitten tot de politie haar uit de bus haalde. Ze zat na haar weigering kort vast, omdat ze de openbare orde zou hebben verstoord.
Na haar vrijlating diende ze met drie andere vrouwen een aanklacht in tegen de scheiding op basis van huidskleur in de stad Montgomery, waar ze haar daad van verzet pleegde. De vrouwen werden in het gelijk gesteld. Die uitspraak had impact op het openbaar vervoer in de hele VS.
De actie van Colvin stond in de geschiedenisboeken lang in de schaduw van andere acties, zoals die van Parks. Dat kwam ook door keuzes van leiders van protestorganisaties. Die hadden twijfels over Colvins onvolwassenheid - zo was Parks ten tijde van haar verzetsactie al 42 jaar oud - en haar afkomst uit een lagere sociale klasse.
Een ander belangrijk argument om haar niet naar voren te schuiven, was dat ze een jaar later zwanger bleek te zijn. Dat ze ongehuwd moeder zou worden, wat in die tijd een taboe was, zou haar een kwetsbaar uithangbord maken. De mensenrechtengroepen vreesden dat de aandacht meer zou uitgaan naar haar zwangerschap dan naar haar verzetsdaad.
Colvin begreep de keuze om Parks meer naar voren te schuiven, schrijft The Washington Post. Maar ze was wel gefrustreerd door het gebrek aan steun en erkenning toen ze een alleenstaande moeder was en moeite had om werk te vinden. Uiteindelijk werkte ze jarenlang in de zorg.
Op latere leeftijd kwam de brede publieke erkenning alsnog. Lang was Colvin terughoudend om haar verhaal te vertellen, maar op latere leeftijd deed ze dat alsnog op veel plekken. "Misschien dat kinderen daardoor beter begrijpen waar de burgerrechtenstrijd om draaide", zei ze daar in 2009 over tegen The New York Times.
Source: Nu.nl algemeen