Nederlandse komedies De komende weken komen er vier nieuwe (romantische) komedies uit in de bioscoop. Johan Nijenhuis is onverwacht meta in ‘Verliefd op Curaçao’. Maar de grootste verrassing is het gemak waarmee Michael Middelkoop de vakkenvullers van de Landsuper naar het grote doek promoveert.
Egbert-Jan Weeber en Jelka van Houten in de romkom 'Hond & ik'.
Verliefd op Curaçao Regie: Johan Nijenhuis. Met: Isa Hoes, Joy Delima, Tarikh Janssen, Jasmine Sendar, Kasper van Kooten. Lengte: 112 minuten. Te zien in de bioscoop vanaf 29 januari.
Johan Nijenhuis en hoofdsponsor Tui zijn lekker meta bezig in de nieuwe aflevering van de Verliefd op…-reeks. Reisdoel is ditmaal een singlesreis naar Curaçao. Niet zo’n ideale vakantiebestemming gezien de huidige geopolitieke omstandigheden, maar dat maakt de film alleen maar des te escapistischer.
En dat terwijl dit misschien wel de meest woke romkom uit de Nijenhuisfabriek is: actrice Isa Hoes die een borstbesparende operatie onderging ontbloot zonder dat er een punt van wordt gemaakt haar bovenlichaam, wat waarschijnlijk een van de meest inclusieve momenten in een Nederlandse film is. Hulde. Er wordt Papiaments gesproken. Actrice Jasmine Sendar speelt met haar eigen zwangere buik een ongehuwde moeder die prima voor zichzelf kan zorgen. Kasper van Kooten die in de Volkskrant een dagboek bijhield over zijn date-avonturen is een drammerige vrijgezel. En de leukste ingreep is beslist dat Joy Delima, die ook columns en een boek schreef over seksualiteit, als undercover columnist een ondeugende minnegod is die de levens van alle personages opschudt.
Land van Johan Regie: Eddy Terstall. Met: Bram Suijker, Reinout Scholten van Aschat, Roberta Petzoldt. Lengte: 111 minuten. Te zien in de bioscoop vanaf 29 januari.
Sommige dagen zijn belangrijker dan andere, begint Land van Johan in de snedige voice-over die ons in sneltreinvaart door de jaren zestig en zeventig zal jassen. Voor jongens en mannen uit die tijd zal het niet verrassend zijn over welke dagen het gaat: namelijk de legendarische ‘Mistwedstrijd’ in 1966 waarin voetballer Johan Cruijff doorbrak. Mythisch: niemand zag wat hij deed en toch scoorde hij. En dan natuurlijk 1978, in de WK-finale tegen Argentinië, toen Cruijff in geen velden of wegen te bekennen was en Nederland verloor.
Land van Johan geeft niet alleen in de titel een knipoog naar de voetballer. De dertiende speelfilm van Jordanees Eddy Terstall is ook een poging een nostalgische mentaliteitsgeschiedenis te schetsen van boomers die als ze hun dromen al niet zagen sneuvelen bij de Maagdenhuisbezetting in 1969 of de krakersrellen rond de kroning van Beatrix in 1980, dan toch zeker op het voetbalveld. Hij volgt daartoe een vriendengroep rondom de pedante schrijver Onno (dat soort mannen had je toen ook nog) die met zijn vriend Gijs om de liefde van de vrijgevochten Sonja strijdt.
Het is een tijdperk dat in de visie van Land van Johan als een blindganger afgaat, en het is misschien wel daarom dat de film er ondanks mooie aanzetten geen greep op krijgt. Het is alsof Terstall zijn doorbraakfilm Hufters en hofdames (over de seksuele mores in het Amsterdam van de jaren negentig) nog eens overdoet, maar dan met zijn kindertijd, en moet concluderen dat het allemaal niet meeviel.
Hond & ik Regie: Reinier Smit. Met: Egbert-Jan Weeber, Jelka van Houten. Lengte: 89 minuten. Te zien in de bioscoop vanaf 15 januari.
Prikkelarme en goedmoedige film over de droevige Paul die een hond erft en dankzij het dier dat hij voor het gemak maar Hond noemt, de liefde vindt. Er passeert een hoop drama in anderhalf uur, want met die liefde komt een heel gezin mee, en daardoor wordt Paul gedwongen zijn eigen jeugd nog eens onder de loep te nemen. Maar omdat alles het tempo van de hond heeft (eten, spelen, slapen, uitgelaten worden) blijft het allemaal lekker laconiek. Dat wordt nog versterkt door het onverstoorbare spel van Egbert-Jan Weeber en Jelka van Houten, wat het geheel prettig ondramatisch en verfrissend houdt.
Vakkenvullers XL Regie: Michael Middelkoop. Met: Oussama Ahammoud, Oscar Aerts, Carré Albers, Leafs, Mingus Claessen. Lengte: 90 minuten. Te zien vanaf 12 februari in de bioscoop.
Je kan het zomaar hebben gemist, maar Vakkenvullers was vier seizoenen lang een populaire AVROTROS-webserie (de gemiddeld zes minuten durende afleveringen zijn terug te kijken op NPO Start), en maakt nu moeiteloos de overstap naar het grote doek. De vakkenvullers van de Landsuper werken inmiddels in een XL-supermarkt, waar de kassières vervangen dreigen te worden door AI-kassa’s. Maar gelukkig komt er versterking in de vorm van ‘Souf de scammer’, een jonge internetoplichter die door Tim Hofman-parodieprogramma Goed Kwaad is ontmaskerd en nu vier jaar vakken moet vullen om zijn schulden af te betalen.
We krijgen wat meer tijd om door de supermarkt te dwalen. Met name de bendeoorlog tussen de roomwitte minifascistjes van de zuivelafdeling (volbloed erfgenaampjes van Alex en zijn goons uit A Clockwork Orange) en de vakkenvullers van allerlei afkomsten zijn sprankelende miniatuurtjes. Het goeie van regisseur Michael Middelkoop is dat hij een übercinefiel is en hij tegelijkertijd het ongemak niet schuwt dat komt kijken bij de sociale zedenschets die de film óók is. Zo heeft onderbaas Ruut nog steeds een straattaallexicon ingeslikt en spuwt hij op gezette tijden onsamenhangende dialogen uit waarvan de jongens en meisjes die de vakken vullen zelf ook hun wenkbrauwen ophalen.
Het resultaat van deze ensembleschelmenstreken is een soort Ocean’s Eleven in het magazijn, waarin en passant het hyperconsumentisme dat bij zo’n megasuper komt kijken ook nog even op de hak wordt genomen.
Source: NRC