De lezersbrieven, over een voetbalboycot, de uitspraken van Donald Trump, een land dat beter af zou zijn met vrouwen in de leiding, leven in een multiculturele samenleving, ict-problemen bij politie en het Openbaar Ministerie en Europese belangen in Iran.
Sander Schimmelpenninck slaat in zijn column de spijker weer eens op de kop met zijn stellingname dat het zogenaamde redelijke midden erger kan zijn dan de fascisten zelf.
Ook Kustaw Bessems en het Commentaar van Michael Persson van maandag dringen aan op duidelijkere stellingname tegen de ronduit fascistische ontwikkelingen in de VS en tegen de ‘geef hem een kans’-zeggers en ‘het loopt niet zo’n vaart’-predikers. De Volkskrant lijkt daar op deze manier wat meer gehoor aan te gaan geven. Kan de krant ook niet wat meer aanzet geven tot actief handelen?
Bijvoorbeeld door het aanzetten van een discussie over deelname aan het WK voetbal in de VS komende zomer. Of moet er eerst nog meer bloed aan de paal?
Bovenstaande stellingnames sluiten aan bij een belangrijk citaat van Hannah Arendt: ‘In politieke zin is de zwakheid van het argument altijd geweest dat degenen die voor het minste kwaad kozen, heel snel vergeten dat ze voor het kwaad kozen.’
Dré Jaspers, Roosendaal
Donald Trump dreigt in te grijpen in Iran als het vermoorden van demonstranten doorgaat. Ik stel voor dat Nederland dreigt in te grijpen in de VS als het vermoorden van demonstranten doorgaat.
Jan Admiraal, Hilversum
In het NOS Journaal van afgelopen zaterdag verklaarde president Trump dat de omstandigheid dat de Denen 500 jaar geleden met een boot naar Groenland voeren, niet betekent dat zij eigenaar van dat land zijn.
Het laatste Sioux-opperhoofd Sitting Bull, die streed tegen de Amerikaanse overheersing en in 1890 door een Amerikaanse politiekogel om het leven kwam, zou het daar van harte mee eens zijn geweest.
IJnze Burger, Albir (Spanje)
Natalie de Leede verheerlijkt het idee dat een land waar vrouwen het voor het zeggen hebben beter af is dan een land waar mannen de machthebbers zijn. Als ik kijk naar de vrouwen die het huidige demissionaire kabinet zaten of zitten, heb ik denk ik, zonder namen te noemen, goede tegenargumenten.
Gérard Näring, Nijmegen
Wat in dit uitvoerige interview met Maurice Crul opvalt, is dat het begrip ‘integratie in diversiteit’ vooral wordt ingevuld op het niveau van omgangsvormen, veiligheid en praktisch samenleven. Het gaat over groeten in het trappenhuis, gezamenlijke buurtactiviteiten en het gedeelde verlangen naar een schone en veilige wijk.
Dat zijn zonder twijfel belangrijke voorwaarden voor samenleven, maar ze blijven aan de oppervlakte. Wat in het gesprek vrijwel geheel ontbreekt, is een expliciete verkenning van de onderliggende waarden die in een diverse samenleving botsen of juist onder druk komen te staan. Diversiteit is immers niet alleen een kwestie van etnische herkomst of sociale interactie, maar raakt aan diepere overtuigingen over mensbeeld, vrijheid, gezag, seksualiteit, religie en de verhouding tussen individu en gemeenschap. Die waarden zijn niet vanzelf compatibel en laten zich niet oplossen door pragmatische nabijheid alleen.
Het risico van Cruls benadering is dat integratie wordt gereduceerd tot gedragsmatige aanpassing, terwijl juist de spanning tussen verschillende morele en levensbeschouwelijke kaders het echte gesprek vraagt. Zonder die laag blijft ‘integratie in diversiteit’ een sociaal-technisch project, terwijl de fundamentele vraag – wíé we willen zijn als samenleving en welke waarden daarbij richtinggevend zijn – grotendeels onbesproken blijft.
Jos van Remundt, Deventer
Dat de politie en het Openbaar Ministerie digitaal kwetsbaar zijn, geloof ik graag. Met zo’n 24 miljoen (potentiële) klanten moeten je systemen in orde zijn.
Ict is echter al verouderd op het moment dat je die inzet. Maar ik heb zelf mogen ervaren dat het niet aan ict ligt, maar aan de informatie die daarin wordt opgeslagen en gebruikt. Zelfs met juiste informatie op een kleitablet kan een medewerker uit de voeten. Daar ligt de kern van het probleem. Het informatiegedrag van medewerkers bepaalt het succes, en de geloofwaardigheid, van de politie en het OM.
Guus Pijpers, Riethoven
In Iran, dat beschikt over de tweede grootste gasreserves en de derde grootste olievoorraden ter wereld, zijn massale stakingen uitgebroken. Dit is geen incidentele protestactie; het is het definitieve failliet van een systeem dat rijkdom omzet in corruptie in plaats van maatschappelijke welvaart.
Als iemand die twintig jaar lang als docent en adviseur in meer dan tien verschillende provincies in Iran heeft gewerkt, heb ik de sociale en economische erosie van binnenuit geobserveerd. De cijfers van januari 2026 zijn onthutsend: volgens het IMF bedraagt de inflatie ruim 43 procent. De prijzen voor basisbehoeften zijn voor de gewone burger onbetaalbaar geworden.
Hoe kan een land met zo’n enorm potentieel aan natuurlijke bronnen en 300 dagen zon per jaar voor duurzame energie, economisch zo diep zinken? Het antwoord ligt in de structurele corruptie, prijsvoorschriften en de verstikkende grip van militaire entiteiten op de markt.
Maar er is een keerpunt bereikt. De huidige beweging wordt gedreven door een nieuwe generatie die meer verbonden is met de wereld dan ooit. Zij vergelijken hun dagelijkse realiteit met de standaarden in Europa en eisen transparantie en modern management.
Voor Europa is dit van cruciaal belang. Het transformeren van een ‘crisisgebied’ naar een open markt, biedt enorme kansen voor internationale handel, technologie en culturele uitwisseling. De strijd voor economische rechtvaardigheid in Iran is daarmee niet alleen een lokale aangelegenheid, maar een strategische bouwsteen voor een stabielere en veiligere wereldeconomie.
Bijan Amjadian, Barendrecht
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant