Duurzaam leven Fotograaf Mariet Dingemans volgt een Gelderse woongroep die de aarde zo min mogelijk wil belasten. Ze telen hun eigen groenten, dragen ’s winters niet één maar twee truien, en douchen eens per week.
Als kind had fotograaf Mariet Dingemans een lievelingsboek: De Kinderen van Bolderburen van Astrid Lindgren. Het ging over de wereld van zeven Zweedse kinderen in een gehucht, drie houten roodgeverfde huizen met een zandweg erlangs. Ze logeerden samen in een hooiberg, werden op zondagen gewassen in een grote ton, hielpen hun ouders op het land, hun kleren hingen over een waslijn die gespannen werd tussen een veranda en een boom, met paard en wagen brachten ze hun graan naar de molen waar de molenaar ze dan zakken bloem teruggaf. Ja, had Dingemans haar kinderen maar zo kunnen opvoeden.
En toen, halverwege 2019, trof ze een wereld aan die er veel op lijkt. In de uiterwaarden van de Nederrijn staat landgoed De Brouwketel. Daar wonen tien volwassenen en vijf kinderen. Ze vlechten manden, bewerken akkers, verbruiken weinig. Een douche per week. Op een druiprek laten ze gewassen plastic zakjes drogen zodat die nog eens gebruikt kunnen worden.
Via haar achternichtje, dat er woont, kwam Mariet Dingemans er terecht. Gewoon om te kijken. Ze bleef terugkomen en legde het leven van de zelfvoorzienende duurzame woongroep vast in warme kleuren. Sommige dingen vond ze wat extreem, aanvankelijk. Het spaarzame douchen, twee truien tegen de kou ’s winters, en het almaar samenzijn. Maar ze zag: dit zijn mensen die vastberaden zijn om naar hun overtuiging te leven. En het lukt ze.
Als ik nou kan leven, had bewoonster Vivian van der Torren gedacht, zónder de aarde te belasten, of in ieder geval zo min mogelijk. Acht jaar geleden begon ze de woongroep met wat vrienden. Ze had in Wageningen gestudeerd, plantenwetenschappen, en bos- en natuurbeheer in Velp. Ze had zich in het klimaat verdiept, en had daar haar conclusies uit getrokken.
Een aanzienlijk deel van het voedsel dat ze nodig hebben verbouwen ze zelf. Ze hebben fruitbomen, een groentetuin, een grote vlinderstrook. Ze maken yoghurt, bakken brood. Ze werken niet meer dan drie dagen buitenshuis. Dat is de afspraak: zo houden ze genoeg tijd over voor onderhoud, huishouden, samenzijn.
Van de acht jaar dat ze er nu woont hebben ze zeker twee, misschien drie jaar helemaal van het land kunnen leven, vertelt Van der Torren aan de telefoon. Natuurlijk, ze kopen heus wel eens wat, elke maand brengt een biologische groothandel rijst, pasta en andere basics. En nu ze jonge kinderen heeft, haalt ze wel eens een komkommer of een paprika.
In Zweden, waar onderzoekers een terug-naar-het-land-beweging bespeuren, zijn ook zulke woongroepen. Twee initiatieven zijn vernoemd naar de Bullerbyn – de Bolderburen. Er zit iets nostalgisch in, sociologen Emelie Pilflod Larsson, Katarina Giritli Nygren omschrijven het in het Journal of Rural Studies als retrotopie, een toekomstvisie die gebaseerd is op het verleden, een veilige gemeenschap zoals je die had in de wereld van Astrid Lindgren.
Maar als je er over nadenkt, zegt een oprichter van één van de Bullerbyn-gemeenschappen tegen de onderzoekers, kun je voor een duurzame toekomst veel kennis putten uit hoe de dorpen toen werkten, hoe zelfvoorzienend dorpen waren vóór de industrialisatie, voor het fossiele tijdperk. Je kunt het zien, schrijven de sociologen, als een vorm van verzet.
Fotograaf Mariet Dingemans bundelde de foto’s van de bewoners van De Brouwketel in het boek One Shower a Week (2023).
De mooiste fotografie en de beste tips geselecteerd door de fotoredactie
Source: NRC