Springruiter Leon Thijssen is samen met zijn drie kinderen actief in de internationale paardensport. Onlangs vormden vier telgen Thijssen het Nederlands team bij een landenwedstrijd, met moeder Dorien als vlaggendrager. De Volkskrant ging op familiebezoek in Limburg.
schrijft voor de Volkskrant over hockey, zwemmen en paardensport.
Het landschap in het Noord-Limburgse buitengebied van Sevenum is veranderd in een sprookjesachtig decor. Na een lange, witte oprijlaan doemen de stallen op van de paardensportfamilie Thijssen.
Waar doorgaans tientallen paarden grazen, springen of relaxen in de grasweides van Stal Thijssen, heerst er nu een serene rust. Aan de achterkant van het stallencomplex markeren felgekleurde hindernissen in de witte wei de contouren van een springparcours.
De paarden zijn de ijzige kou niet gewend en vertoeven dezer dagen binnen, waar het een drukte van belang is. Leon Thijssen (57), de pater familias, heeft er net een training in de binnenbak op zitten en ontdoet zijn paard Millie Vanilli van het zadel.
Dochter Mel (24) zet met de hulp van een groom (stalknecht) haar toppaard Arnold in de stapmolen voor de nodige beweging. Hierna pakt ze een grote kwast om wat crème te smeren op de hoeven van Chablis, het paard van haar broer Mans (23). ‘Dankzij de hoefcrème worden de hoeven niet zo hard. Het is eigenlijk een soort nagellak voor paarden’, zegt Mel, terwijl haar zus Sanne (27) met haar teckel de stal in komt wandelen.
De succesvolle springamazone – Sanne Thijssen is de huidige nummer 83 van de wereldranglijst – neemt eerst even een kijkje bij haar toppaard Con Quidam. De 20-jarige hengst staat in een gang met zo’n twintig boxen. Zijn buren zijn allemaal merries.
‘Con Quidam is een echte hengst. Als hij een andere hengst ziet, kan hij opstandig worden, terwijl hij tussen de merries rustig is’, zegt Sanne. Ze aait het paard, waarmee ze in 2022 WK-zilver won met het Nederlands team, liefkozend over zijn hoofd. Con Quidam antwoordt met vele kusjes in haar gezicht.
De oudste dochter van Leon en Dorien Thijssen runt sinds een kleine anderhalf jaar haar eigen opleidingsstal met 26 paarden in het Brabantse Sint-Oedenrode en heeft voor het interview de winterse omstandigheden op de weg getrotseerd. Het had wat voeten in de aarde om de hele familie Thijssen – vader, moeder en de kinderen Sanne, Mel en Mans – gezamenlijk te spreken voor een reportage.
Leon en de kinderen zijn actief op het hoogste niveau van de internationale springsport en reizen van hot naar her. Op deze dinsdagnamiddag in het nieuwe jaar zou de hele familie present zijn in Sevenum.
Maar bij binnenkomst in de stal valt Leon Thijssen met de deur in huis. ‘Onze Mans is er niet bij. Hij is net tijdens de training van zijn paard gevallen en wist even niet waar hij was. Dorien brengt hem nu naar de huisartsenpost, maar het lijkt mee te vallen. Tja, dat is het risico van ons vak en gebeurt wel vaker’, zegt de man die als reserve present was op de Olympische Spelen van 2008 en 2012.
Leon en Dorien Thijssen (beiden 57) begonnen veertig jaar geleden met hun opleidings- en handelsstal. Inmiddels heeft hun bedrijf twee locaties in Sevenum en telt het een kleine zeventig paarden en achttien medewerkers.
‘Hier trainen we de topsportpaarden’, vertelt Leon vanuit een gezellige kantine (‘een soort skybox’) met uitzicht op de riante binnenbak van 60 bij 35 meter. ‘Een kilometer verderop werken we vooral met de getalenteerde paarden.’
Vanuit een omgebouwde kippenschuur bij zijn ouderlijke boerderij in Sevenum startte hij in 1986 samen met Dorien zijn bedrijf. Hij trainde paarden van diverse eigenaren en werkte ondertussen aan zijn eigen springcarrière.
Vervolgens toog het stel naar Baarlo, waar ze twintig jaar een spring- en handelsstal bestierden. In 2014 keerden ze terug naar hun geboortegrond in Sevenum (gemeente Horst aan de Maas), waar ze op een terrein van 6 hectare een voormalige varkensboerderij omtoverden tot een prachtig stallencomplex.
Als ze niet op reis zijn, werken Mel en Mans in het familiebedrijf. Samen met hun vader leiden ze jonge paarden op, houden ze hun topsportpaarden in conditie en doen ze alles wat er bij het reilen en zeilen op een manege komt kijken.
Op de vraag wat hun moeder doet, hoeft Mel niet lang na te denken. ‘Eigenlijk alles achter de schermen. Ons mam is verantwoordelijk voor het management, personeelszaken, verzorgt het vervoer van de paarden naar wedstrijden, maakt afspraken met dierenarts en hoefsmid, en ze regelt alles rondom het dekken van merries.’
Sanne: ‘Ons mam is de kapitein op het schip.’
Als Dorien aan het eind van de middag is teruggekeerd van de huisartsenpost en Mans bij zijn huis heeft afgezet, nuanceert ze haar rol in het familiebedrijf enigszins. ‘We werken hier allemaal hard: niet alleen ons gezin, maar ook alle medewerkers.’
Dorien Thijssen reist niet vaak mee naar het buitenland om Leon of haar kinderen te vergezellen. Ze is het liefst thuis om ervoor te zorgen dat in de stal alles op rolletjes verloopt. Afgelopen najaar maakte ze een uitzondering, om present te zijn bij een gedenkwaardige gebeurtenis. Voor het eerst in de historie vormden vier springruiters van één familie de voltallige Nederlandse ploeg tijdens een officiële landenwedstrijd.
In het Marokkaanse Rabat verschenen Leon, Sanne, Mel en Mans als Team NL aan de start van de Nations Cup-wedstrijd op viersterrenniveau (het een-na-hoogste niveau). Als chef d’équipe mocht Dorien bij de openingsceremonie de vlag dragen. Op de klanken van Wolter Kroes’ hit Viva Hollandia (‘We zijn er weer bij en dat is prima’) betrad ze de wedstrijdarena met in haar kielzog haar drie kinderen.
Echtgenoot Leon kon er niet bij zijn in de hoofdpiste; hij moest als eerste van start in de landenwedstrijd en was al druk bezig met zijn warming-up op het voorterrein.
‘Maar gelukkig hebben we de foto’s nog’, zegt vader Thijssen met een lach. ‘Ik vond het heel mooi dat mijn vrouw en kinderen dat moment samen hebben beleefd. Ik was al druk met m’n wedstrijdvoorbereiding en dan ben ik zo gefocust dat ik verder helemaal niets meekrijg.’
Dorien: ‘Het was een uniek moment, maar dat besefte ik achteraf pas goed. Ik vond het maar een gedoe, met die vlag zwaaien. Ik was met mijn gedachten bij thuis, bij de stal. Ik was al een week van huis.’
Met de deelname van de voltallige familie Thijssen aan een landenwedstrijd ging een langgekoesterde wens van Leon in vervulling. ‘Het was altijd de grote droom van ons pap om met z’n vieren voor Nederland te rijden’, weet Sanne.
‘Een jaar eerder vormde m’n vader samen met Mel en Mans en onze toenmalige stalruiter Niels Kersten het Nederlands team in Rabat. Toen afgelopen najaar bleek dat er kansen lagen om als familie deel te nemen, heb ik mijn schema omgegooid.’
De familie kreeg uiteindelijk toestemming van bondscoach Wout-Jan van der Schans om als oranje-équipe van start te gaan in de Nations Cup. Een medaille zat er niet in, de Thijssens eindigden als vijfde.
Vanaf het moment dat zijn kinderen serieus aan de weg begonnen te timmeren in de springsport, bepaalde Leon Thijssen wie welke paarden mocht rijden. Dat heeft volgens Sanne en Mel nooit tot problemen geleid. Natuurlijk vloeiden er weleens tranen als hun vader besloot om een potentieel toppaard voor een mooi bedrag te verkopen.
Dat overkwam Mel toen haar 11-jarige paard Imodo twee jaar geleden werd verkocht aan een Duitse ruiter. ‘Wij weten natuurlijk dat dat kan gebeuren, daar zijn we mee opgegroeid’, blikt ze terug. ‘Het bedrijf moet blijven draaien en topsport kost ook veel geld, dus het is onvermijdelijk dat er paarden verkocht moeten worden. Maar natuurlijk deed dat pijn.’
Sanne Thijssen staat inmiddels helemaal op eigen benen en is voor de helft eigenaar van haar toppaard Cupcake Z. In overleg met de andere eigenaar, fokker Sandra van den Broek, heeft ze besloten de 13-jarige merrie voor de topsport te behouden. Een half jaar geleden behaalde de meest getalenteerde Thijssen-telg haar grootste overwinning tot nu toe met Cupcake: ze won de prestigieuze wereldbekerwedstrijd in Oslo.
Dit weekend rijdt Sanne met Cupcake onder het zadel de World Cup van Basel. De komende maanden hoopt ze zich te plaatsen voor haar eerste wereldbekerfinale, in april in Texas.
Ondertussen is de schemer ingetreden in Sevenum. De paarden weten hoe laat het is als groom Victoria met een kruiwagen vol wortels de hoek om komt lopen. Ze worden onrustig en beginnen te hinniken.
Met een grote schep gooit de Engelse groom een dikke kilo wortels in elke paardenbox. Langzaam wordt het stil in Stal Thijssen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant