De ogen van mijn vader (65) zijn verbeterd, helemaal vanzelf. Hij draagt al bijna zijn hele leven een bril, maar nu kan hij zowel dichtbij als ver weg beter zien. Voor het lezen van bijvoorbeeld een boek heeft hij geen ‘hulpmiddel’ meer nodig, zoals hij het zelf noemt. Daarom ruilt hij zijn multifocale brillenglazen – voor zowel ver weg als dichtbij – in voor een bril voor alleen ver weg.
Het is, denk ik, de eerste keer dat ik van hem hoor dat er fysiek iets vooruitgaat. Niet dat hij – even afkloppen – een slechte gezondheid heeft. Maar inmiddels ben ik zelf bijna dertig en valt me vaker op hoe zijn toch al houterige motoriek langzaam nog een beetje stroever wordt.
Deze Kerst gaf hij me het boek Ganzentijd van Mirjam van Hengel cadeau. „Vaders sterven. Dat doen ze nu eenmaal” staat er op de kaft geschreven. „Dat neemt niet weg dat voor ieder uniek mens de dood van een vader iets groots kan zijn, zeker als er sprake is van een innige band.” Halverwege de zin springen de tranen in mijn ogen.
Iedereen moet zich vroeg of laat verzoenen met het feit dat zijn ouders gaan overlijden, zeg ik – enigszins plechtig, om de betekenis van die woorden wat meer op afstand te houden – een paar dagen later tegen een vriendin. Is dat zo, vraagt ze. Nu al?
Mijn vader is een beetje een onhandige man. Vroeger vond hij het vreselijk om mijn haren te borstelen omdat er ondanks alle antiklitspray grote klitten in zaten en daarom vond ik dat moment ook vreselijk. Hij is niet de allerbeste met woorden.. Bij mijn eerste liefdesverdriet in mijn tienerjaren haalde hij nog net niet zijn schouders op en zei dat er „genoeg andere vissen in de zee” waren. Hij zegt niet makkelijk dat hij van ons houdt, al doet hij dat natuurlijk wel en weten we dat allemaal heel goed.
Dat zien we als hij de hondenpoep die mijn zusje per ongeluk onder haar witte sneaker mee naar binnen nam en onder haar schoen liet zitten, ongevraagd voor haar schoonmaakt en daar nooit voor bedankt hoeft te worden. Als hij een banaan in stukjes snijdt (wie doet dat!?) en in een bakje op de verder nog onbemande ontbijttafel zet en er dan ook alvast een vorkje naast legt. „Voor wie er zin in heeft.” Als het ’s nachts geregend heeft en hij de fietszadels van mijn zussen (14 en 17) voordat ze naar school moeten, alvast droogmaakt met een theedoek.
En hij leert, kent zijn gebreken. Daarom stuurde hij bij een volgende keer liefdesverdriet een foto van net gekochte gin en tonic en vroeg wanneer ik langs kwam om die samen te drinken. Onlangs zei hij voor het slapengaan tegen mijn jongste zus dat hij van haar houdt. Ze noemde dat moment later „een kleine shock”.
Een hoogleraar oogheelkunde legt me desgevraagd uit dat de brilsterkte op latere leeftijd wel vaker verbetert. Iets met de lens die dikker wordt. „Maar alsnog felicitaties aan uw vader”, zegt ze. „Leuk is het wel.” Zelf vindt hij het hoe dan ook wel bijzonder. „Fijne compensatie voor het ’s nachts moeten plassen.” Voor mij maakt het hem ietsje minder sterfelijk.
Sezen Moeliker vervangt deze week Frits Abrahams.
Source: NRC