Met de actie ‘Recht op rust’ vroeg de Pauluskerk vorige maand aandacht voor het groeiende daklozenprobleem in Rotterdam.
Bartosz staart voor zich uit. De 49-jarige Pool, een man met lange haren en geknipte baard, zit aan een tafel in de Rotterdamse Pauluskerk. In de dagopvang voor daklozen is het druk. Een man kijkt op z’n telefoon een serie. „Lekkaaaaah!”, roept een ander als hij een hap van zijn bloemkoolsoep heeft genomen. Sommigen halen uit een kluisje de plastic tassen met hun bezittingen en verdwijnen in de nacht. Behalve Nederlands klinken er ook veel Slavische talen.
Maar Bartosz wacht. Het is tegen achten en over een uur, weet hij, sluiten de deuren van de kerk, die midden in het centrum ligt, tot groeiende frustratie van lokale politici en omwonenden die de overlast zat zijn. Voor de deur schuilen wat mannen voor de dikke sneeuwvlokken.
In Polen stuurde Bartosz een filiaal van McDonalds aan en werkte hij als makelaar. Maar toen kwam de covid-pandemie, klapte zijn relatie en besloot hij het in Nederland te proberen. Hij werkte in distributiecentra, op het laatst voor 300 euro per week. Bijna de helft daarvan was hij vervolgens kwijt aan een kamertje, de rest besteedde hij aan blikken soep en proteïnerepen van de Action. Maar van het tillen kreeg hij het aan z’n rug en z’n schouder. Weg baan, weg huis. Dat was bijna een jaar geleden.
Op goede dagen verdient hij nu wat geld met statiegeld van blikjes en flesjes. Op dagen als vandaag zit hij binnen te wachten tot hij naar buiten moet. Omdat het moeilijk is om op te drogen, plant hij in wanneer hij in welke opvang mag zijn. Hij kijkt nog wel naar banen, maar, weet hij, „van een minimumloon kan je in Nederland niet bestaan”. En die verdomde schouder, op sommige dagen kan hij amper z’n arm omhoog tillen, ook basketballen zit er nog amper in. Hij hoopt op kantoorwerk, maar denkt dat z’n onfeilbare Engels dan onvoldoende is en hij dus z’n Nederlands moet verbeteren. En terug naar Polen? Daar is er evenmin een huis. „Housing”, zegt hij, „kills everything”.
Omdat het vriest kunnen daklozen naar de nachtopvang. Voor daklozen met een band met Rotterdam, zegt Pauluskerk-coördinator Rinus, is die het hele jaar open. Maar wie hier slechts kwam om voor een paar honderd euro dag in dag uit de dozen te tillen waar de Nederlandse economie op draait, kan alleen op de koudste dagen rekenen op een bed. Zo’n 150 mensen zijn er vandaag langs geweest in de kerk, schat hij. Als de temperatuur ook maar één graad boven de nul komt gaan de deuren weer dicht. Dat is het gemeentelijke beleid. En als er dan nog ijs op straat ligt, waar moeten de daklozen dan heen? Rinus kan er ook niets aan doen: „Naar buiten.”
Tot die tijd heeft Bartosz een bed. Hij wacht wel zo lang mogelijk om daarheen te gaan, zegt hij, in de opvang zijn ook verslaafden die voor overlast zorgen. „Het is geen goede keuze. Maar er is geen keuze.”
Het laatste nieuws en de beste stukken over de mooiste havenstad die er is
Source: NRC