In de winter wandel ik ’s nachts graag door de stad. Geen mens op de been, zeker als het glad is, en als vrouw voel je je dan, ongetwijfeld ten onrechte, net iets veiliger dan tijdens een zomeravond in het donker. Zo banjerde ik zondagnacht door de besneeuwde straten, tot er een zwart bestelbusje naast me stopte. Meteen greep ik naar mijn mobiel om een mogelijke belager mee te verblinden.
Toen het raampje omlaagging, bleek het een jonge vrouw. Ze vroeg waar nummer zus en zo in deze straat zat, haar telefoon had het begeven. Pas daarna merkte ze mijn gespannen houding op.
,,Oh sorry”, zei ze. „Ik wilde je niet laten schrikken.”
Ik had willen brullen dat wanneer je ’s nachts in een zwart busje rondtuft, je niet zomaar moet stoppen bij een eenzame vrouw op straat want voor je het weet heeft die een paniekaanval en jij een liter pepperspray in je gezicht, maar aan haar gezicht te zien was die boodschap al overgekomen. Ik legde uit waar nummer zus en zo was. Ze reed weg, terwijl mijn slapen nabonkten van de adrenaline.
Ik moest denken aan een gesprek ik een tijdje terug had met een kennis. Hij fietste afgelopen zomer naar een feestje buiten de stad en was de tijd vergeten, waardoor hij diep in de nacht terug terug moest. Hij besloot tot een kleine omweg door de bossen van het Twiske.
,,Het was magisch”, vertelde hij. „Toen mijn ogen aan het donker gewend waren zag ik alle kleuren die de natuur in duisternis kan hebben, zoals donkerlavendelblauw, ik wist niet dat dat bestond, en een heel koel groen dat naar zwart neeg. Het zomerbos rook naar wierook en op een gegeven moment hield ik stil op een open plek, en zag ik konijntjes spelen in het hoge gras. Ik voelde me even de enige mens op aarde, het was een van de meest bijzondere ervaringen die ik ook heb gehad.”
Ik was blij voor hem, en ook een beetje jaloers. Zo’n idyllische tocht door het zomerdonker zou ik zelf nooit zonder het gezelschap van een ander mens of rottweiler aandurven. Een vrouw heeft ’s nachts alleen in een bos nou eenmaal meer kans op PTSS dan op de ziekte van Lyme, in tegenstelling tot een man.
Maar dat is hoe het is, zelfs in deze zogenaamd veilige en beschaafde uithoek van de wereld. Ik trok verder de witte nacht in. Druppels vielen van takken en maakten doopvontjes in de sneeuw, terwijl mijn vingers zich om mijn voordeursleutels klemden.
Elke donderdag de mooiste verhalen over kunst en cultuur: interviews, recensies en achtergronden
Source: NRC