Toen ik een jaar of 7 was, ging ik op luilak, de zaterdagochtend voor Pinksteren, naar de bioscoop. Kinderen mochten die dag gratis naar de film. Ik wurmde me in de overvolle zaal naar de voorste rij en zag een film over de vriendschap tussen een machtig zwart paard en een meisje. Het verhaal ben ik vergeten, het einde niet. De twee ontsnapten uit penibele omstandigheden. Het dampende dier galoppeerde over het strand, het meisje vastgeklampt aan zijn manen, door de branding naar – meende ik – de diepten van de zee.
Over de auteur
Arno Haijtema is redacteur van de Volkskrant en tv-recensent.
Dat einde verwarde me, niet eerder had ik bedacht dat de zelfgekozen verdrinkingsdood een optie was om jezelf te bevrijden. Nog voordat ik iemand had kunnen vragen wat dit te betekenen had, stroomde de bioscoop leeg en stond ik alleen in het helle lentelicht. Maandenlang nog piekerde ik of ik de kinderfilm verkeerd had begrepen. Om geen slapende honden wakker te maken, deelde ik mijn zorgen met niemand.
De binnenvetter die toen werd geboren, huist nog steeds in mij, merkte ik toen ik zondag de eerste aflevering, seizoen twee, van de ‘absurdistische sketchshow’ Binnenvet van de NTR bekeek. ‘Een programma vol herkenbare situaties voor zowel kinderen als volwassenen’, schrijft de omroep in het persbericht, waarmee zij niet overdrijft.
De scènes kunnen werken als een trigger. Zo riep de show die zwartgallige jeugdherinnering bij mij op en ik zal niet de enige zijn voor wie de komische en heerlijk geacteerde sketches met hardvochtige ouders en hun goedwillend, onmachtig nageslacht appelleren aan kinderlijke verlatingsangsten en huiver voor volwassen wreedheden.
Kinderachtige ouders, zo typeren de makers, acteur Robbert Bleij en regisseur Freek Donkers hun volwassenen. Als door een misverstand een jochie door zijn gescheiden vader wordt thuisgebracht, terwijl de moeder, zijn ex, juist net wil vertrekken voor een date, ontstaat een inderdaad zeldzaam kinderachtig en daarom erg grappig caramboleren tussen de ouders met hun zoontje. Welke ouder zit straks de hele dag opgescheept met de vrucht van het voorbije huwelijk?
Ook geestig is de Roald Dahlachtige scène met een brugklasser die bij de rector wordt ontboden wegens te laat komen. De rector, opgetuigd in fascistoïde uniform, met vernedering als expertise, bedeelt de arme jongen de zwaarst denkbare straf toe: zijn ouders worden opgetrommeld om een TikTokdansje uit te voeren. Zo niet, wordt de leerling van school verwijderd. De rector filmt het pijnlijke gestuntel, maar belooft de leerling tot diens opluchting de opnamen niet te posten. Gevolgd door het sardonische: ‘Oeps, mijn vinger struikelt over de knop, nu staat het toch online.’
Kolder natuurlijk, maar wel aanhakend bij de gêne voor ouders die zichzelf, en daarmee jou voor schut zetten. Kinderangst, absurd groot gemaakt: de beste manier om hem in bedwang te houden, zonder dat je binnenvetter wordt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant