Gerard Wessel reisde met de Golden Earring door Amerika en wist de de onderlinge omgang te portretteren. De beelden zijn een ode aan de beroemde muzikanten die gewone Haagse jongens bleven, en bovenal vrienden.
is filmredacteur van de Volkskrant.
Fotograaf Gerard Wessel ging in 2002 mee toen de Golden Earring nog één keer optrad en een album opnam in de Verenigde Staten. Hij ving de vier heren in ongedwongen poses bij optredens en tijdens de plaatopnamen. ‘Het was eigenlijk een beetje een schoolreisje.’
‘Wie zijn jullie?’ vroeg de Amerikaanse serveerster. De vier goed geconserveerde vijftigers, van wie eentje met de nodige tatoeages op zijn armen, waren duidelijk niet van hier. Vaste gasten keken kortstondig op van onder hun baseballcap, bogen zich daarna weer over hun koffie en sandwich.
‘Golden Earring,’ luidde het antwoord.
Twee tellen stilte.
‘De Golden Earring?’ Een man stond op van zijn tafeltje, begon totaal overrompeld de handen van de bandleden te schudden. ‘Dit kan niet waar zijn.’ Tegen de overige klanten: ‘Radar Love, dat zijn zij!’
Zo ging dat, als George Kooymans, Barry Hay, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk een diner in de VS binnenstapten. In dit geval de diner van Millbrook, een vijftienhonderd inwoners tellend gehucht in de staat New York.
En fotograaf Gerard Wessel legde het moment vast: de breeduit grijnzende Earring, de serveerster die de mannen uit Den Haag nog eens bij schenkt. Decennia na de tournees (1969-1984) waarvoor ze kriskras door het land trokken, eerst met een zelf aangeschafte Mercedes-bus en later met het vliegtuig, bezochten de bandleden nog één keer gezamenlijk Amerika. Dat was in 2002, voor de opnamen van Millbrook U.S.A.
Dat album kun je rustig onderschat noemen. Of, zoals zanger Hay het verwoordt in Wessels dit jaar verschenen Wessels fotoboek Golden Earring in the USA: ‘Er staan veel goede songs op, maar geen hits. En als je geen hit hebt, is het gewoon een kutalbum, al is het nog zo goed.’
Fotograaf Wessel, bekend van zijn werk als chroniqueur van het nachtleven, reisde mee met de Earring. Hij leverde de fotografie voor het Earring-album én voor een reportage in het weekblad Nieuwe Revu. Ik ging mee als verslaggever. Mijn moeder zag de Earring (in de vroege bezetting) al optreden op haar school, het Lodewijk Makeblijde College in Rijswijk. Maar al was de Earring een monument: zo stelde de band zich niet op tegenover de toen 26-jarige journalist.
Als je op pad was met de Earring, dan was je op pad met de Earring. Overal bij, geen gezeur. Van het geconcentreerd pielen in de studio, het steggelen over de woordjes en akkoorden van een liedje, tot diep in de nacht voortdurende bandgesprekken, waarbij Hay onvermoeid perfecte bloody mary’s bleef mixen. Daar zag ik ook wat de Earring bij elkaar hield, zonder benodigde inzet van een ‘bandtherapeut’, zoals bij de collega’s van Metallica. De Earring kon elkaar rustig de ongezouten waarheid zeggen, om daarna weer lekker verder te spelen.
Die ongedwongen onderlinge omgang, het plezier van de band, is het eerste wat opvalt aan Wessels fotografie. Hij ving (ook) de onbewaakte momenten, in kleur en fraai zwart-wit.
Winkelen in de mall met Hay en Zuiderwijk. Kooymans, vrolijk zwaaiend met een revolver uit de wapencollectie van Paul Orofino. De studiobaas en eigenaar van de Millbrook Sound Studio, die in zijn oude boerderij in de middle of nowhere een uitzonderlijk ingenieus opnamesysteem aanlegde, met een in de kelder verstopt arsenaal aan speakers. Hay, terugblikkend in Wessels fotoboek: ‘Het was eigenlijk een beetje een schoolreisje.’
Gerard Wessel: Golden Earring in the USA, Just Publishers 2025, 144 pagina’s.
Dit is een artikel uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant