Is het gezin nog de hoeksteen van de samenleving? Misschien niet, maar het is wel de hoeksteen van de showbusiness. De families Kesbeke, Gillis, Chabot, Meiland, Verhulst, Bauer, Roelvink: stuk voor stuk goed georganiseerde clans die met elkaar bedrijven runnen en vakantie vieren alsof het niks is.
Terwijl steeds meer gewone stervelingen zich bezighouden met familieopstellingen of de banden met toxische gezinsleden maar meteen verbreken, houden de media ons een heel ander beeld voor. Je hoeft maar een scherm aan te zetten voor een portie gezinsgeluk. Vader Kesbeke kijkt trots toe hoe zijn twee zoons het augurkenimperium voortzetten, de Meiland-familieleden betrekken samen een villa en ondernemer Peter Gillis legt zijn kinderen uit hoe je dat eigenlijk doet, vakantieparken runnen vanuit een golfkarretje. Hier geen gezinstherapeuten te bekennen, alleen camera’s.
Bekende families zijn van alle tijden, al zijn het er de laatste jaren wel erg veel. Vroeger had je de Dei Medici, de Romanovs, de Rothschilds en dat was het wel zo’n beetje. Ze zaten weggestopt in hun landhuizen en paleizen en niemand die wist of ze het daar een beetje met elkaar uithielden. Dat ging het voetvolk ook niks aan, en bovendien waren er geen streamingdiensten. Maar alles veranderde in 2007 met de komst van de Kardashians, ongetwijfeld de best gedocumenteerde dynastie ooit.
In Nederland dachten we: wij hebben ook nog wel een paar families. Keer op keer blijkt het een succesformule: een – al dan niet steenrijk – gezin dat wordt gevolgd terwijl het in de auto zit, aankopen doet en kibbelt. Dat hebben we allemaal thuis al, zou je zeggen. Maar misschien is dat juist de aantrekkingskracht: je kunt je eigen leven vergelijken met dat van deze families. Een gezin is normaal gesproken een gesloten bastion, je weet nooit zeker of dat van jou helemaal normaal is of niet omdat je geen vergelijkingsmateriaal hebt. Dat is wat tv-families bieden: de geruststellende zekerheid dat andere gezinnen ook bekvechten en naar tuincentra gaan (goed, behalve de Kardashians dan).
Wie dacht dat de markt intussen wel verzadigd was en er genoeg bekende families waren, had buiten SBS6 gerekend. Daar wordt sinds afgelopen maand wekelijks het programma De Hanslers: van de Piste naar de Playa uitgezonden. De Hanslers zijn een restproduct van het alom geprezen tv-programma Winter Vol Liefde, waarin Mike Hansler onder toeziend oog van zijn bemoeizuchtige moeder naar een vriendin zocht. Deze moeder dook op tijdens de dates van haar zoon en zou naar verluidt een merkzonnebril van een van zijn kandidates achterover hebben gedrukt. Deze mensen mochten niet van de buis verdwijnen, besloot een genie achter de schermen. De eerste uitzending trok meer dan een miljoen kijkers, „vergelijkbaar met de Meilandjes„.
Mijn hoop voor het nieuwe jaar is dat er geen nieuwe mediafamilies bij komen. Hopen mag altijd. Tegelijkertijd zie ik ook wel dat er geen houden meer aan is en ze nu echt uit alle hoeken en gaten verschijnen – over vlogfamilies als de Bellinga’s wil ik het hier niet eens hebben. Duidelijk is dat een zangcarrière of tafelzuurmonopolie geen voorwaarden meer zijn voor een gezinsleven in de spotlights. Werkelijk elk gezin kan nu in theorie de beroemdheid in gekatapulteerd worden. Uiteindelijk zal iedere Nederlander uit een bekend gezin komen, ernaast wonen of erin trouwen.
Kijk dan gewoon niet naar die bekende families, zeggen sommigen dan. En dan zeg ik: dat doe ik ook niet. Toch ken ik ze, omdat ik nou eenmaal niet blind door het leven ga, en omdat al die vreselijke verkleinwoorden (Meilandjes, Roelvinkjes, Verhulstjes) een zekere familiariteit afdwingen. Zoals je vervelende familieleden soms moeilijk uit de weg kunt gaan, zo is het minstens zo lastig om tv-gezinnen te ontwijken. Van andermans familie moeten we het hebben.
Wat moet je deze week kijken? Tips voor boeiende programma's series en films
Source: NRC