DEN HAAG - De katholieke begraafplaats Sint Petrus Banden in Den Haag is niet zomaar een rustplaats voor overledenen. Het is een plek vol verhalen en persoonlijke geschiedenis. Voor Astrid Oranje, die al 41 jaar op deze begraafplaats werkt, is het letterlijk haar thuis geworden. 'Als ze toen hadden verteld dat ik ooit directeur zou worden en hier zou mogen wonen, dan had ik ze voor gek verklaard,' vertelt Astrid over haar onverwachte carrièrepad.
Astrid begon haar loopbaan als rolschaatsster op hoog niveau, maar het leven bracht haar op een ander spoor. 'Ik was 19 en zocht een deeltijdwerkplek zodat ik kon blijven rolschaatsen, want ik trainde veel en gaf ook les in het rolschaatsen.
Op dat moment had ik nooit nagedacht over het verschil tussen begraven en cremeren, maar de werkdagen waren goed te combineren met mijn sport, dus ik dacht: Nou, ik ga wel praten.'
De begraafplaats is voor Astrid veel meer dan een werkplek. Ze woont op het terrein, waar het terras in de tuin is gemaakt van oude grafstenen, met hier en daar nog een detail zoals een woonplaats of een jaartal. 'Je ziet overal nog kleine stukjes tekst, geen namen hoor,' vertelt ze.
Het idee ooit te moeten verhuizen naar een woning tussen de levenden vindt ze maar niets.
'Je moet er toch niet aan denken dat je vanaf hier naar een flatje gaat of zo. Veel mensen vragen mij ook vaak of ik het niet eng vind om hier te wonen, maar dat heb ik totaal niet. Ik zorg goed voor hen, dus zij ook voor mij.'
Sinds vijf jaar is Astrid de directrice van begraafplaatsen Sint Petrus Banden en Sint Barbara in de Binckhorst. Het eerste wat ze heeft aangepakt is de grafkelder onder de kapel van Sint Petrus Banden.
'Deze muur was helemaal dichtgemetseld', vertelt Astrid als we de trap zijn afgedaald de kelder in. 'Daar lagen allemaal stoffelijke resten achter. Het was al jaren een opslagplaats voor tuingereedschap. Als er een bijzetting was, dan moesten mensen boven blijven, want het was in te slechte staat.'
De renovatie heeft bijna vijf jaar geduurd, maar het resultaat mag er zijn. De grafkelder is in ere hersteld en de katholieke heiligen liggen weer netjes op hun plek.
Een saillant detail is dat Astrid voor deze bijzondere renovatie een pauselijke onderscheiding heeft ontvangen; een bijzondere prestatie voor een niet-katholiek.
De andere begraafplaats die Barbara beheert, Sint Barbara, ligt aan de andere kant van Den Haag. Op deze begraafplaats liggen veel dierbaren uit de Roma en Sinti-gemeenschap en zijn meerdere mausoleums. Recent werd er een modern crematorium gebouwd, voorzien van een duurzame elektrische oven met een extra grote ingang.
'Die grote ingang was nodig omdat we steeds meer mensen krijgen met obesitas of grote Amerikaanse kisten.' Kleine details maken het afscheid persoonlijker, zoals gouden engeltjes die door medewerkers zelf worden gegoten en geschilderd. Nabestaanden krijgen deze mee als ze na een crematie de urn met as komen ophalen. 'De mensen vinden dat vaak erg mooi en fijn.'
Het werk op de begraafplaats is emotioneel zwaar, maar Astrid heeft haar eigen manieren gevonden om in balans te blijven.
Elke ochtend begint ze met een speciaal ritueel. ''s Morgens vroeg als nog niemand er is, de kapel open doen en keihard mijn eigen muziek draaien, zoals Simply Red, Shalamar of Roxanne Hazes.'
Deze momenten van ontspanning zijn essentieel voor haar mentale balans, als tegenhanger van de emotionele zwaarte van haar werk. 'Je kan het niet gebruiken dat er iets misgaat, want je kan het niet overdoen. Trouwen, kan je twee, drie keer doen. Maar doodgaan doe je maar één keer.'
Source: Omroep West Den Haag