is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
Jordi Cruijff begint in februari als technisch directeur bij Ajax, de club van zijn vader, die voetbalt in de Johan Cruijff Arena. Zijn benoeming bewijst dat ze bij Ajax geloven in de mystieke twee-eenheid Vader en Zoon én in de helende kracht van het woord ‘Cruijff’ – kortom, dat ze zich in Amsterdam laten leiden door het droombeeld dat ze met het vastleggen van Jordi ook de geest van Johan contracteren.
In Amsterdam verlangen ze hartstochtelijk naar het roemrijke verleden. En op de een of andere manier hebben ze zichzelf daar wijsgemaakt dat je het verleden alleen kunt laten herleven met de namen van toen. Iedere voormalige Ajacied die betrokken is geweest bij oude successen weet dat hij ooit gepolst zal worden voor een terugkeer in de Arena. Bij oude inheemse volkeren heet dat magisch denken, in Amsterdam noemen ze het beleid.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Jordi heeft nooit deel uitgemaakt van Amsterdamse successen, maar in zijn geval volstaat de naam. Niet voor niets verbleef Jordi Cruijff de afgelopen jaren zo ver mogelijk van Amsterdam, in landen als Israël, China, Ecuador en Indonesië, in de hoop dat ze hem bij Ajax zouden vergeten en hij eindelijk zou worden verlost van de schaduw die hem al zijn hele leven achtervolgt. Als voetballer droeg hij de naam Jordi op zijn shirt – geen Cruijff, alsjeblieft geen Cruijff, verlos mij van de naam Cruijff.
Allemaal vergeefse moeite natuurlijk. Er is voor een Cruijff geen ontkomen aan. Jordi beweerde dat hij vrij weinig had met Ajax en zich eigenlijk meer een Spanjaard voelde, maar in Amsterdam vonden ze dat hij niet kon ontkennen dat hij Cruijff heette en als zoon van de Verlosser de club moest komen redden.
‘Arme zonen van machtige vaders’, verklaarde Ajax-fan Stijn Fens, zelf zoon van de beroemde literatuurpaus Kees Fens, tijdens de laatste Kees Fens-lezing. Jordi weet het. ‘Mijn vader is de onsterfelijke’, zei hij in de podcast The Overlap van zijn voormalige ploeggenoten Gary Neville en Roy Keane, ‘ik ben maar een gewone sterveling.’
De enige manier om uit de schaduw van je beroemde vader te treden, is béter te worden. Dat kan, als je vader geen buitenaardse sporter was en je Mathieu van der Poel of Max Verstappen heet. Maar de zonen van sportgenieën als Eddy Merckx, Johan Cruijff of Lebron James, die het in hun hoofd halen in de voetsporen van hun vaders te treden, zijn gedoemd. Stijn Fens: ‘Waarom ging Jordi Cruijff in hemelsnaam voetballen?’
Het was inderdaad beter geweest als hij iets heel anders was gaan doen, ver verwijderd van de sport, buiten het universum van het voetbal. Gynaecoloog, kunstschilder of trambestuurder – al zou de vloek van zijn alwetende Vader mogelijk tot in operatiekamer, remise of atelier reiken.
Jordi vecht tegen een driedubbele schaduw. Zijn vader was behalve een van de beste voetballers ooit ook nog een succesvolle coach en invloedrijke filosoof. Daar valt niet tegenop te boksen.
Jordi Cruijff staat bij Ajax voor een onmogelijke opdracht. Niet alleen stapt hij in bij een krakkemikkig elftal, Ajax is ook een club met weinig geld, veel ongeduld en Wout Weghorst als spits. Euforie kan er razendsnel omslaan in cynisme en hoon. Voor je het weet eist de F-side je vertrek en ziet het bestuur zich gedwongen dat advies op te volgen.
Waarmee Jordi overigens wel in één klap van de last van zijn achternaam zou zijn verlost.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns