Suzanne Schulting hoopt op een olympische dubbeling: zowel starten op de langebaan als bij shorttrack. Of dit lukt is aan de selectiecommissie, en aan haar – verrassende – optreden op het NK shorttrack. ‘Ik merk dat het heel erg goed zit.’
is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, zwemmen en tennis.
Met een camera in haar kielzog en haar schaatsen bungelend aan een hand, stapt Suzanne Schulting (28) zaterdagmiddag tijdens het NK shorttrack door Leeuwarden. Haar beeltenis staat niet op de grote doeken met nationale toppers, voor de gelegenheid hoog in de lucht naast de ijsbaan gehesen. Ze is geen favoriet voor de nationale titel. Maar één ding is vandaag duidelijk: de koningin is terug.
De eerste Nederlandse olympisch shorttrackkampioen ooit, inmiddels goed voor tien wereldtitels en drie keer olympisch shorttrackgoud, is de verrassing in het deelnemersveld van dit NK. De afgelopen anderhalf jaar richtte Schulting zich op het langebaanschaatsen, deels vanwege door een enkelblessure, deels door een drang naar afwisseling en een nieuwe impuls. Ook op de langebaan wil ze groots presteren.
Schulting plaatste zich ruim een week geleden – enigszins verrassend na een teleurstellend voorseizoen – op het olympisch kwalificatietoernooi voor de langebaanselectie op de 1.000 meter. ‘Dat was echt geen gemakkelijke opgave, het was een slagveld.’ Haar optreden zaterdagmiddag op de kleine ijsbaan is haar zesde shorttrackdag dit seizoen. Dat is niet veel. Toch durft ze groot te dromen. Zij weet, ruim voordat ze voor de finale van de 1.000 meter op het ijs stapt: als ze op dit NK haar visitekaartje afgeeft, is een olympische combinatie wellicht mogelijk.
Ze is zenuwachtig, al oogt ze ontspannen. Een lachje voor de start naar haar vriend Joep Wennemars, de langebaanschaatser die afgelopen dinsdagavond zijn derde olympische startbewijs binnensleepte en achter een dranghek naast het ijs net wat zwaaioefeningen met zijn benen heeft gedaan. Vlak daarvoor was er een oproep over de speakers gericht aan ‘Sjinkie’; een blauwe Audi blokkeerde de nooduitgang. Met een duim omhoog en een grijns op zijn gezicht verdween Knegt, sinds kort shorttrackpensionado, naar het parkeerterrein.
Schulting zwaait enthousiast naar het publiek tijdens het voorstellen van de finalisten. Het gouden randje op haar schaatsschoenen is misleidend: ze zijn nieuw, nauwelijks ingereden en daardoor nog stug. Ze bezorgen drukplekken en doen pijn. Maar dat hindert allemaal niet als ze van start gaat. Het is haar eerste finale na bijna twee jaar. ‘Aardig en hartelijk’ was de ontvangst door haar teamgenoten en concurrenten dit weekend, zo stelt ze even later. ‘Hartelijk’, herhaalt ze nog maar eens.’Een stom woord, maar ik weet even niet hoe ik het anders moet zeggen.’
Ze shorttrackte de afgelopen maanden sporadisch met de nationale selectie, maar haar schaduw hing als een zware dreiging over het voorseizoen. Er zijn slechts vijf olympische startplekken bij de vrouwen en er is een aflossingsteam dat twee wereldbekerzeges binnensleepte. Maar mocht Schulting door de driekoppige selectiecommissie van het shorttrack worden aangewezen, dan gaat dit ten koste van een vaste waarde in het team.
Er zijn drie afstanden waar Schulting voor in aanmerking kan komen: haar favoriete 1.000 meter, de afstand waarop ze in Pyeongchang in 2018 voor het eerst olympisch kampioen werd, de 1.500 meter – de afstand die zondag op het NK aan bod komt, en de aflossing.
In de halve finale van de 1.000 meter schaatste Schulting eerder zaterdagmiddag al overtuigend naar de tweede plaats achter kopvrouw Xandra Velzeboer. Ruim voor Zoë Deltrap, een van de aflossingsrijders. De finale draait uit op een race die uiteindelijk vooral wordt gedomineerd door de zussen Xandra en Michelle Velzeboer. Zij weten Schulting af te houden van een positie hoger op het podium: ze wordt derde.
Daarna mag Schulting zich melden bij zes televisieploegen. Na de relatieve luwte in het door veel boegbeelden gedomineerde langebaangeweld van de afgelopen maanden zijn de spotlights nu weer vol op Schulting gericht. ‘Het is leuk om deze ritten weer te rijden, dat het goed gaat, dat ik geen last heb van mijn enkel’, zegt ze in rap tempo. Ze wilde haar benen vandaag laten spreken, en dat heeft ze gedaan, vindt ze.
Dat ze daarmee extra spanning in het nationaal team brengt, weet ze, maar daar merkte ze weinig van bij het begroeten dit weekend, zegt ze ook. ‘Bij veel processen waar zij de afgelopen zomer aan hebben gewerkt ben ik niet betrokken geweest.
‘Maar ik breng wel een hele bak ervaring mee, veel mooie herinneringen ook, zowel met Xandra als Selma’, zegt ze refererend aan haar voormalige teamgenoten met wie ze vier jaar geleden in Beijing olympisch goud won op de aflossing. ‘Ik heb totaal niet het gevoel dat ze me afstoten of geen contact willen. Maar ik weet ook dat ik nu niet een grote bek kan hebben en even kan vertellen hoe het moet gaan.’
Ze spreekt over een plan C in haar achterhoofd; een poging om de dubbel te halen. Tegelijkertijd maakte het weinige trainen op het shorttrack op voorhand wat onzeker. ‘Ik had geen idee hoe het zou gaan en waar ik toe in staat zou zijn. Tuurlijk is er een bepaald spiergeheugen. Maar ik merk dat ik best heel goed ben, al kom ik wat snelheid tekort, dat is simpelweg een kwestie van het meer doen. Maar ik merk wel dat het heel erg goed zit.’
Een combinatie van beide schaatsdisciplines is heel goed mogelijk. De langebaanvrouwen rijden op 9 februari hun olympische 1.000 meter, de voorrondes voor de shorttrackduizend meter en de halve finale van de aflossing staan vijf dagen later op het olympische programma. De finale van de 1.000 meter shorttrack is op 16 februari. De ijsbanen in Milaan liggen op zo’n twintig minuten rijden van elkaar.
Ze kent de data uit haar hoofd. Maar of het een optie is, is niet aan haar.
Bondscoach Niels Kerstholt stelt na afloop van de eerste dag van het NK dat hij het leuk vond dat ze meedeed. ‘We hebben haar heel lang niet gezien en het meisje bloeit ervan op’, zegt Kerstholt na een eerste waarschuwing dat hij niet veel wil prijsgeven. Zondagavond na het NK doet hij zijn voordracht, zijn suggestie voor de in zijn ogen beste olympische shorttrackploeg.
Vervolgens is het aan de driekoppige selectiecommissie van de KNSB, met daarin onder andere technisch directeur Remy de Wit, om de definitieve selectie te bepalen. ‘Ik hou mijn kaarten op de borst tot morgenavond’, zegt Kerstholt. ‘Maar ik kies de beste optie voor ons team. Voor de medailles die wij willen halen.’ Hij wil niet zeggen of ze kans heeft. Hij wil niet delen wat ze moet presteren om kwalificatie af te dwingen.
Of Schulting vindt dat ze in de olympische shorttrackploeg thuishoort? ‘Als ik vandaag top drie rij, andere rijders van het Nederlands team eraf rijd, dan vind ik van wel. Als ik hier kansloos vijfde was geëindigd, had ik gezegd: ik hoor er niet thuis.’
Een van de selectiecriteria die Kerstholt voor zijn eigen voordracht hanteerde, zo zegt hij ‘was dat de aflossing het goed moest doen. Dat zou de kans verkleinen op een deelname van Suzanne.’ De aflossing deed het goed in het voorseizoen. Maar tegelijkertijd kan de deelname van Schulting alsnog voor een kwaliteitsimpuls zorgen.
Haar langebaancoach bij Essent, Jac Orie, vindt het leuk dat ze een poging waagt, zegt Schulting. Een olympische dubbeling zou maken dat hij zijn pupil af en toe moet afstaan aan de andere discipline. Schulting: ‘Dan moeten we de koppen bij elkaar steken om het ideale programma te maken met shorttrack en langebaan. Ik voel dat ik nog beter kan, maar het is aan de selectiecommissie en aan de bondscoach of zij mij sterk genoeg achten voor deelname op afstanden en de aflossing.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant