Uw advies kan andere lezers helpen. Machteld van Gelder selecteert goede raad voor de vragensteller van deze week.
is tv-producent en regisseur. Voor Volkskrant Magazine stelt ze wekelijks de lezersrubriek Wat Zou U Doen? samen.
Op mijn 24ste ben ik aangerand door een man van 36 met wie ik samenwerkte. Toen ik later mailde om die samenwerking te stoppen, antwoordde hij dat het vaker was gebeurd. Door alcohol ging er bij hem een knop om en dan wilde hij seks. Hij wilde dit patroon doorbreken, want zijn relaties liepen gevaar. Het is nu achttien jaar later en ik heb zelf geen last van die avond. Onlangs zag ik dat hij met kwetsbare moeders en kinderen werkt. Los van de juridische aspecten zit ik met een moreel dilemma. Moet ik aangifte doen en mogelijk zijn (gezins)leven ontwrichten? Of hopen dat hij is veranderd en geen nieuwe slachtoffers maakt? Vrouw (42) naam bij redactie bekend
Als je er oprecht mee zit of als er aanwijsbaar zorgen zijn, zou je contact met hem kunnen opnemen en hem jouw dilemma kunnen voorleggen. Zo niet, live and let live. Een aangifte is wel een potentieel ontwrichtende reactie. Suzanne van Bilsen (52), Tilburg
In jouw schoenen zou ik een, eventueel anonieme, brief schrijven naar de leidinggevende of vertrouwenspersoon van de betrokken organisatie. Hierin zou ik schrijven wat er ooit is gebeurd en wat daarom het morele dilemma is. Dat je erg hoopt dat hij is veranderd, maar dat je met de kennis die jij hebt van hem uit het verleden, deze kwetsbare groep geen gevaar wilt laten lopen. Zo kan iemand die op dit moment betrokken is bij hem en de situatie zelf inschatten welke stappen er gezet moeten worden ter bescherming van deze doelgroep. Nikkie van de Pol (37), Amsterdam
Je mag verwachten dat de man die u destijds aanrandde zich nu (op zijn 54ste) weet te beheersen. ‘Eens een aanrander altijd een aanrander’ is afgrijselijk kort door de bocht en heeft gelukkig geen enkele juridische basis. Jos van Eijndhoven (73), Liempde
U maakt zich zorgen, dat pleit voor u. Waarom zoekt u geen contact met deze collega van weleer? U zou kunnen vragen hoe het met hem gaat, in hoeverre het hem is gelukt zichzelf meer in de hand te houden. Vertel hem ook dat uw zorgen voortkomen uit het feit dat hij met kwetsbare vrouwen werkt. Besef wel dat u destijds geen cliënt was, maar een collega met wie hij (samen?) alcohol dronk. Irma van Steijn (59), Leeuwarden
Altijd aangifte doen, want eens een roofdier altijd een roofdier, en dat het alleen met drank op gebeurt, is absoluut geen verzachtende omstandigheid. Laat je niet verleiden door mooie praatjes en laat je ook niet aanpraten dat het jouw schuld is. Als we van dit soort gedrag af willen, moeten we het zoveel mogelijk publiekelijk zichtbaar maken middels rechtszaken en media. Om te voorkomen dat hij dit gedrag weer vertoont, zou ik het zeker kenbaar maken aan de organisaties waar hij rondloopt en de moeders met wie hij contact heeft. Eric Westland (64), Sittard
Ik begrijp je morele dilemma eigenlijk niet. Denk je dat hij zich vergrijpt aan die kwetsbare moeders? Ik vind dat zeer vergezocht en ongefundeerd. Kwetsbare moeders met kinderen klinkt bovendien niet als een werksetting waar alcohol wordt genuttigd. Het is jaren terug en je geeft zelf aan geen last te hebben van die avond. Laat het los. Het weegt wat mij betreft niet op tegen het ontwrichten van een gezin. Robine de Wit (40), Amsterdam
In achttien jaar tijd kan veel gebeuren. U heeft geen enkel idee met wat voor intenties hij momenteel zijn werk uitvoert. Het feit dat hij zich destijds bewust was van zijn patroon, kan evengoed betekenen dat hij inmiddels zijn leven heeft gebeterd en deze baan juist de uitingsvorm daarvan is. Een aangifte van iets waar u zelf geen last van hebt, gaat hier in ieder geval geen oplossing voor bieden. Hoogstens kunt u contact met hem opnemen, al is het alleen al om uzelf gerust te stellen. Iris (29) en Siem Willems (30), Den Haag
De aanranding is achttien jaar geleden gebeurd en de man gaf daarbij aan dat bij hem de p.d. (paringsdrift) toeneemt bij gebruik van alcohol. Dat gebeurt bij meerdere mensen. Hij werkt met kwetsbare moeders en kinderen, maar ik neem aan dat hij dan niet drinkt. Vraag jezelf eens af of je een volgend slachtoffer recht in de ogen zou kunnen kijken. René Dingemans (67), Voorst
Mijn buren roken op hun balkon. Dit balkon grenst aan mijn slaapkamer. Als ik in de avond in bed lig, roken zij op hun balkon en komt al deze lucht via mijn raam naar binnen. Dat is niet prettig. Het voelt alsof ik hier niks van mag zeggen, want het is hun balkon en daar mogen zij uiteraard doen wat ze willen. Maar elke keer als ik in bed lig en deze lucht weer inhaleer, stoor ik me hieraan. Hoe kan ik dit het beste aanpakken? Vrouw (32), naam bij redactie bekend
Wat zou u doen? Reacties (max. 110 woorden met naam, leeftijd en woonplaats) zijn welkom vóór maandag 5 januari 2026: wzud@volkskrant.nl. Heeft u een zelf een dilemma? Mail dan uw probleem (max. 110 woorden) naar: wzud@volkskrant.nl. Vermeld altijd uw naam, leeftijd en woonplaats. Uw reactie kan worden ingekort.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant