Wanneer Jette een match heeft op een datingapp, spreekt ze diezelfde dag nog met hem af. De ontmoeting leidt tot iets waar ze een jaar later dankbaar aan terugdenkt.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Jette (56): ‘Op het terras waar we hadden afgesproken, zag ik dat het tafeltje waarvan ik wist dat de zon er het langst op zou staan, zowaar nog vrij was. Dat was alvast een goed begin. Het was tegen half twee, ik ging zitten en toen ik opkeek kwam hij aanlopen. Die ochtend hadden we een match op een datingapp, ik schreef: spreken we snel een keer af of wil je eerst lang appen? En hij antwoordde: ik kan vanmiddag al naar je toe komen. Ik schreef terug dat ik om vier uur een afspraak had. Maar hij rekende voor dat als hij nu vertrok, hij over anderhalf uur bij me kon zijn en dan hadden we nog ruim twee uur.
‘De onbezonnenheid elkaar meteen te willen zien en niet eerst, zoals de etiquette blijkbaar voorschrijft, elkaar een aantal weken wat voorzichtige oriënterende appjes te sturen, beviel me en zou de rest van de middag bij me blijven. Niet met één teen in het water, nee, wij sprongen er middenin. Wij voelden ons het middelpunt van het terras, alle tafels naast ons vervaagden tot een wazig geheel. Waar we het over hadden herinner ik me niet meer. Het was niet de inhoud van de woorden die ertoe deed, het was de nieuwsgierigheid erachter, de klank van zijn stem, het lachen tussendoor. Ik genoot van de ontmoeting als ontmoeting, een geïsoleerde improvisatie zonder script.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Jette gefingeerd. Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
‘Ik zat wel op een datingsite maar was niet echt op zoek naar een partner en al helemaal niet in de plechtige zin van het woord. Kinderen had ik al, dat deel van mijn leven was al een tijdje klaar. En in mijn eentje met familie en vrienden had ik het prima naar mijn zin. Ik dacht helemaal niet na of hij de man van mijn leven kon worden. Voor dit moment klopte alles gewoon en het liep gesmeerd. Dat was genoeg. ‘Wat?,’ zo ging het ‘ben je in hetzelfde jaar als ik geboren, we schelen precies een week? Hoe is het mogelijk.’
‘Om vier uur liep ik met hem terug naar zijn auto, een donkerblauwe middenklasser. We zoenden. Midden op straat in mijn eigen stad, overdag, zoende ik een man van wie ik een dag eerder nog nooit had gehoord. In mij begon iets te borrelen, verwondering, maar ook iets wat recalcitrant was. Alsof ik op mijn 54ste nog steeds een appeltje te schillen had met mijn opvoeding, waarbij alles binnen de lijntjes moest.
‘De zoen was er ineens. Nog voor ik iets kon tegenwerpen, raakten onze lippen elkaar, en ik voelde het tot aan mijn dijen en knikkende knieën. Ik had kunnen denken: hij is hier helemaal naartoe komen rijden, dus ik moet hem dit wel geven. Maar ook het zoenen had niets te maken met ‘zoals het hoort’. Ik wilde hem echt helemaal. Lachend en blozend vertelde ik die avond aan mijn zus wat er ’s middags was gebeurd. De volgende dag was een zaterdag, we waren wat aan het appen en ik schreef: wat zijn je plannen voor vandaag? Een uur later zat ik in de auto naar hem. Onderweg merkte ik wel iets van wat misschien op verliefdheid leek, maar dan niet het soort dat in een volgende fase automatisch tot liefde leidt, eerder de lichte en onbezorgde variant ervan.
‘Niet één keer dacht ik: waar gaat dit heen, wat ben ik aan het doen? Ook al had ik zoiets nooit eerder gedaan en is anderhalf uur rijden lang genoeg voor ernstige contemplatie. Pas toen ik in zijn woonkamer stond, in dat huis op die prachtige plek, met glas-in-loodramen, was het heel even ongemakkelijk. Want daar stonden we, we wisten allebei wat er zou gaan gebeuren. Maar wie was de man eigenlijk met wie ik op het punt stond naar bed te gaan?
‘Het was half twaalf in de ochtend, in een dorp ergens boven de grote rivieren en zodra we zoenden verdween iedere schroom, alsof onze lichamen ons niet nodig hadden om het onderscheid te maken tussen wat hoort en niet. Dit is geweldig, juichte mijn lijf, ik wil hem en hij wil mij. Hij nam me mee de trap op naar zijn slaapkamer, daar bleven we de rest van de dag. Het hele repertoire kwam voorbij, de strelingen, de tederheid, de gepassioneerde seks, lieve woorden, even wat eten en natuurlijk grapjes tussendoor, want wie schiet er niet in de lach van zoveel plotseling verlangen.
‘Die avond reed ik rond half negen naar huis. De dagen erop stuurden we elkaar foto’s van wat we aan het doen waren, ik stuurde hem een foto van het beeld van Kiefer in de tuin van museum Voorlinden. En later die week, het was op een dinsdag, vroeg ik hoe hij het zou vinden als ik hem de volgende ochtend zou komen wakker maken. Mijn kinderen, oud genoeg om voor zichzelf te zorgen, sliepen nog toen ik midden in de nacht om vijf uur de deur uit ging. Tegen kwart over zes was ik bij hem. Het huis waar een paar dagen eerder de zon nog zo uitbundig naar binnen had geschenen, was donker. Ik liep de krakende trap op, kleedde me uit en ging naast hem liggen. En weer als bij toverslag, dat hele uitgebreide repertoire dat niet hetzelfde voelde maar het wel was, zonder enige haast en met de grootst mogelijke zorgvuldigheid en respect uitgevoerd.
‘Natuurlijk hadden we het zo min mogelijk over onze wederzijdse exen, maar ik merkte wel dat hij zijn laatste breuk nog lang niet had verwerkt en ik had niet veel nodig om te beseffen dat wat dit ook was tussen ons, ook weer voorbij zou gaan. Na die ontmoeting in de vroege ochtend hebben we elkaar nog twee keer gezien, een keer bij mij thuis en een keer in een hotel. Toen hebben we het contact verbroken. Alles bij elkaar heeft het een maand geduurd. En hoewel ik daar onverwacht toch meer pijn van heb gehad dan gehoopt, overheerst een jaar later het gevoel van zege. Zege over mezelf, zege over conventies, zege over verwachtingen van anderen. En dankbaarheid, die voel ik ook. Ten aanzien van deze bijzondere man, maar misschien meer nog ten aanzien van mezelf. Want welke weldenkende vrouw van middelbare leeftijd staat zichzelf nou zo’n ervaring toe?’
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Dit is een rubriek uit Volkskrant Magazine. Wilt u alle verhalen, columns en rubrieken uit het nieuwste nummer lezen? Dat kan hier.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant