De Italiaanse schrijver Luigi Pirandello had de gewoonte om elke zondagochtend een audiëntie te verlenen aan de personages uit zijn toekomstige verhalen, zodat hij ze alvast een beetje kon leren kennen.
Toen hoofdredacteur Pieter Klok mij een aantal jaar geleden vroeg columnist te worden, besloot ik hetzelfde te doen, maar dan slechts één keer per jaar, en sindsdien verleen ik iedere eerste januari audiëntie aan alle mensen over wie ik dat jaar stukjes ga schrijven.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Vorig jaar pakte dat helaas rampzalig uit, temeer daar de BBB-delegatie (die blijkbaar heel vroeg opstaat) al om half zes mijn woonkamer binnendrong om daar hard met de vuist op tafel te slaan, gevolgd door een werkelijk onafgebroken reeks bezoeken van Marjolein Faber, Reinette Klever en dat overige stelletje politieke talenten.
Ik was compleet afgepeigerd, dus besloot ik dit jaar een veel strenger deurbeleid te hanteren en niet zomaar iedereen toe te laten tot mijn columns. Toen Dilan Yesilgöz, die dit jaar opnieuw minister van Justitie wordt, mij bijvoorbeeld om negen uur ’s ochtends vertelde dat haar partij het vuurwerkverbod nog een jaar wenst uit te stellen omdat ze ‘de branche wil compenseren’, reageerde ik kordaat en zei: ‘Wegwezen, u wordt dit jaar geen personage.’
De Gazanen had ik wel graag binnengelaten, maar daar kraait dit jaar helaas geen columnist meer naar, dus die waren in geen velden of wegen te bekennen, net zomin als de Soedanezen en de Oekraïense militairen die Europa beschermen. Wierd Duk probeerde wel een paar keer binnen te glippen, maar ik zei hem dat hij bij het huis van de verkeerde Volkskrant-columnist stond, waarna hij uiteindelijk aftaaide.
Wie kwamen er dan wel langs? Smartphonevrije kinderen onder meer, net als misogyne techbro’s, energiek ogende premiers, Veluwse wolven, verwoestende zomerstormen, Vinex-fascisten, gramstorige sociaaldemocraten (Nederland bezit nu eenmaal de perfecte dampkring voor het conserveren van teleurgestelde PvdA’ers). En uiteraard Donald Trump, die uitgebreid uit de doeken deed hoe hij zijn De Sade-achtige smeerlapperij op de seksfeestjes van Epstein ook dit jaar onder het tapijt zal schuiven door eerst Groenland binnen te vallen (‘extraordinary leadership’, aldus de Navo-baas nog diezelfde dag) om vervolgens Joe Biden de doodstraf op te leggen wegens verkiezingsfraude in 2020.
Zijn plan om zichzelf in de nieuwe balzaal van het Witte Huis te kronen tot keizer, gelijk Napoleon, laat hij trouwens varen als hij tijdens het WK voetbal de Fifa Peace Prize uitreikt aan Wout Weghorst, die na de verloren kwartfinale slaags raakt met de voltallige Venezolaanse ploeg. Trump is daar zo van gecharmeerd dat hij de Oranjespits vraagt hem te kronen.
Vlak voor ik besloot dat het welletjes was met al die toekomstige waan van de dag, belde er nog één verward ogend persoon aan, dun als een knaagdier aan het einde van de winter. Ook hij moest en zou nog op audiëntie komen, naar eigen zeggen omdat hij tijdens de Winterspelen voor internationale ophef gaat zorgen door tijdens de medailleceremonie van Femke Kok het podium te bestormen.
Als de politie zijn opmerkelijke verklaring even later controleert bij de Nederlandse equipe, antwoordt iedereen: ‘Wie? Dick Schoof? Nee, nog nooit van gehoord’, waarna de verwarde man wordt afgevoerd. Hij verzet zich, roept ‘Maar ik ken Sifan Hassan! Ik ken Sifan Hassan’, maar het heeft geen zin.
Ook ik stuur de man weg bij mijn voordeur. Het niveau moet dit kalenderjaar hoger, zeg ik hem. Vele malen hoger.
Geselecteerd door de redactie
Lees hier alle artikelen over dit thema
Source: Volkskrant