Het zijn herinneringen die je iedereen gunt: dat je met grote ogen achter je twee grote broers door de uiterwaarden loopt op zoek naar koeienvlaaien om op te blazen met Astronauten. De ene broer had een sigaar geritseld waarmee we de lontjes aanstaken, de andere had de plastic vuurwerkbril die mamma voor mij had gekocht vastgebonden aan een vuurpijl en die vervolgens aangestoken.
God, wat voelde het spannend, dat lange, verrukkelijke etmaal waarin stout zijn een deugd was en vrolijkheid een plicht. Het ouderlijk gezag bestond even niet, laat staan het woord betutteling. Je mocht laat naar bed, kreeg een slokje champagne en alles voelde als het tegenovergestelde van ‘doe voorzichtig’ en ‘gebruik je verstand’. Iedere nieuwe knal was alsof je je fiets voor een raam zet met daarop een sticker ‘verboden voor fietsen’. Vuurwerk stond voor forever young, lef tonen en duiken vanaf de hoge duikplank als de meisjes keken. Als je mans genoeg was om een rotje onder je schoenzool te laten ontploffen, durfde je na de vakantie misschien zelfs Veronique te vragen of zij ook op jou was.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Het afsteken van vuurwerk was een belangrijk ritueel en dat is het nog steeds – een carnaval der calvinisten, zoals Bert Wagendorp ooit schreef. Het probleem is alleen dat een groeiende groep filistijnen dat carnaval heeft gekaapt en het sindsdien compleet aan het vernachelen is. Denk aan de explosiegolf die Nederland momenteel teistert (en waardoor een jaar geleden nog zes mensen stierven aan de Haagse Tarwekamp), die mede mogelijk wordt gemaakt door de Cobra 6. Of denk aan de laatste wens van een terminaal zieke Ajax-fan, die begin december nog in rook opging omdat de wedstrijd waar hij bij had willen zijn werd gestaakt nadat de harde kern van Ajax massaal vuurwerk had afgestoken.
Maar denk vooral aan afgelopen oudejaarsavond, dat feest dat ooit zo leuk was, maar dat dit jaar dankzij het recordbedrag van 129 miljoen euro aan vuurwerkuitgaven eindigde in onder meer de dood van een man in Aalsmeer en een tiener in Nijmegen. Er vielen honderden gewonden, bij Het Oogziekenhuis Rotterdam kwamen bovengemiddeld veel minderjarigen binnen en er vlogen huizen en flats in brand in Hillegom, Hellevoetsluis, Bedum, Nieuwe-Pekela, Kerkdriel, Lunteren, Den Haag, Rotterdam, Eindhoven, enzovoorts, en zo verder.
In Amsterdam was de brand in de 19de-eeuwse Vondelkerk van architect Pierre Cuypers zo hevig dat de marine vanuit Den Helder moest komen om te helpen blussen. In Breda kreeg de politie stoeptegels en molotovcocktails naar het hoofd geslingerd. In Den Haag, Utrecht en Haarlem werden politiebusjes belaagd. In Arnhem bekogelde een groep van plusminus zestig jongeren hulpverleners met vuurwerk. In Ede deed een groep van honderd mensen hetzelfde.
Zeker nu vrije samenlevingen wereldwijd onder druk staan, is het belangrijk om voorzichtig om te springen met verboden. Toch ziet werkelijk iedereen inmiddels in dat een vuurwerkverbod de enige overgebleven optie is. De enige politici die zelfs nu nog blijven tegensputteren, doen dat uit pure angst. Aangezien hun regeringsdeelnames het exacte evenbeeld vormen van een vuurpijl (veel bombarie, veel lawaai, maar ook snel weer uitgedoofd) vrezen zij namelijk dat met het einde van het vuurwerk ook het einde van hun eigen tijdperk nadert.
Laten we hopen dat het zo zal gaan, want is een jaarwisseling daar uiteindelijk niet voor bedoeld? Om eerst even weemoedig terug te blikken, om vervolgens opnieuw te beginnen, met een schone lei, aan iets beters?
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant