De lezersbrieven! Over de schade door vuurwerk tijdens de jaarwisseling, de Vondeltoren, de mogelijkheid van duurzaam kapitalisme, oud-premier Balkenende, hoesten bij concerten en de fijne werking van een (hulp)hond.
De vuurwerkbranche vindt dat zij recht heeft op compensatie als er een algemeen vuurwerkverbod komt. Daar heb ik geen enkel bezwaar tegen. Maar laten we die compensatie dan verrekenen met wat de verkoop van vuurwerk onze maatschappij heeft gekost aan materiële en immateriële schade.
De miljoenen tonnen zwavel die in onze atmosfeer zijn gepompt. Alle medische kosten die afgerukte ledematen en beschadigde ogen met zich mee hebben gebracht. De stress die de ontploffingen teweeg hebben gebracht bij huisdieren en hun baasjes. De stress bij alle dieren om ons heen.
De opgeblazen postbussen. De opgeblazen voordeuren. De door vuurpijlen ontstane dakbranden. Alle andere branden onstaan door vuurwerk. De politie-inzet tijdens nieuwjaar, omdat blijkbaar bij sommige mensen alle grenzen vervagen als ze in het bezit zijn van explosieven.
Iemand zal vast wel een berekening kunnen maken waarin dit allemaal wordt meegenomen. En ik weet zeker dat de compensatie, zo gewenst door de vuurwerkbranche, in het niet valt bij het bedrag dat zij ons schuldig is.
Dus ja, ik wil graag een compensatie van de vuurwerkbranche.
Michel de Rooij, Amsterdam
Voor bijna 130 miljoen euro aan vuurwerk gekocht en zinloos afgeschoten. Voor de helft van dit bedrag hadden duizenden bewoners in de Gazastrook een waterdichte tent kunnen hebben en geen kinderen hadden verloren door vrieskou!
En voor 65 miljoen hadden we ook wat vuurwerk kunnen afsteken, als dat nu echt zo nodig was geweest. Waar is sociaal Nederland, zo vraag ik me af.
Piet Broekhuizen, Amsterdam
Als we al op zoek waren naar een naam voor het aankomend vuurwerkverbod, dan hebben we nu een kandidaat. De Vondelwet.
Flip Reid, Den Bosch
In het hoofdredactioneel commentaar van dinsdag wordt de hoop uitgesproken dat Europa een eigen kapitalisme kan ontwikkelen dat duurzamer en gelukkiger is dan de Amerikaanse versie. Die hoop veronderstelt dat duurzaam kapitalisme überhaupt mogelijk is. De ontwikkelingen sinds 1972, toen de Club van Rome haar rapport Grenzen aan de groei publiceerde, laten zien dat kapitalisme op de langere termijn nooit duurzaam kan en zal zijn. Het streven naar almaar doorgaande economische groei is inherent aan welke vorm van kapitalisme dan ook. Omdat kapitaal altijd wil blijven groeien.
Er is een sterke correlatie tussen enerzijds de voortdurende groei van de wereldeconomie en anderzijds de overschrijding van inmiddels zeven van de negen planetaire grenzen, waaronder die met betrekking tot klimaatopwarming, verlies van biodiversiteit, chemische verontreiniging en ontbossing. We moeten in Europa niet streven naar een eigen vorm van kapitalisme, maar naar een wezenlijke systeemverandering die de grenzen van de biosfeer in acht gaat nemen.
Willem Jan van Andel, Utrecht
In haar tv-recensie van het Andere tijden-premiersportret De storm van Balkenende schrijft Lotte Krakers positief waarderend over voormalig premier Jan Peter Balkenende: rechtschapen, degelijk, rustig, verantwoordelijkheidsgevoel, enzovoort. Wat (nog) niet in beeld komt, is dat Balkenende zich welwillend en dienstbaar achter de plannen van George W. Bush (VS) en Tony Blair (VK) stelde om Irak in 2003 gewelddadig binnen te vallen.
Kofi Annan, indertijd secretaris-generaal van de Verenigde Naties, noemde die plannen voorbarig en strijdig met internationale wetgeving. Er waren volgens hem nog voldoende andere vreedzame middelen om Saddam Hoessein onder druk te zetten. Die oorlog met Irak kwam er toch, met desastreuze gevolgen. Naar schatting kwamen zo’n 700 duizend mensen om in die oorlog, de hele regio raakte ontwricht en het gezag van de VN werd fors aangetast. Bush en Blair zijn in eigen land stevig aangepakt voor hun miskleun. Balkenende niet; de bewieroking van hem gaat gewoon door.
Annelies de Vries, Wageningen
Als groot liefhebber van klassieke muziek bezoek ik jaarlijks vele concerten. Musici die de sterren van de hemel spelen, met een intensiteit en verfijning van het hoogste soort. Muziek op het scherp van de snede, muisstille concentratie inbegrepen – althans, zo is het bedoeld. Want naast de muziek is er nog een ander, hardnekkig element: gehoest. Dwangmatig, grenzend aan het neurotische. Tijdens fluisterzachte passages, knalhard tussen delen door, en vaak precies op het moment dat stilte zélf onderdeel van de compositie is. De ene hoest nog luider dan de andere. Hemeltergend.
Bij een strijkkwartet van Mendelssohn tijdens het Internationaal Kamermuziekfestival Utrecht telde ik zondagmiddag – uit pure wanhoop – 88 hoestbuien tijdens de muziek. Het geblaf tussen de delen door heb ik niet eens meegeteld; dat was zo massaal dat tellen zinloos was. Als er tijdens een rust gehoest had móeten worden, dan had Mendelssohn dat heus wel ingetekend in de partituur.
Natuurlijk: een keel kriebelt soms. Maar zelfbeheersing is een deugd, zeker in een concertzaal. Een keelpastille en flesje water of – revolutionair idee – gewoon thuisblijven als je verkouden bent; hebben we dan werkelijk níets geleerd van corona? Een goed voornemen voor 2026: laat de muziek weer de muziek zijn. De componisten verdienen het. De musici verdienen het. En eerlijk gezegd: wij als publiek ook.
Eva Lemaier, Bilthoven
Over hulphonden gesproken: ook ik heb als docent hele bijzondere ervaringen met onze hond die soms meemoest omdat we lange dagen hadden. Ze lag dan in de auto en in de pauzes liet ik haar uit. Toen kwam er een leerling en die vroeg of ik de hond mee wilde nemen in de klas. Het was een moeilijke klas met brutale meiden en een paar machojongens die de sfeer bepaalden.
Ik dacht waarom ook niet, dus nam Lola mee naar binnen. De leerlingen komen de klas in en meteen zijn de brutale meiden helemaal verliefd op dat leuke hondje. Dan komt de stoerste jongen de klas in en kijkt heel angstig. Hij is bang voor honden en valt van zijn stoere troon. Kortom, de hele dynamiek in de klas veranderde en na een paar lessen werd het een van mijn leukste klassen. Met dank aan Lola.
Zweitse de Wit, Gasselternijveen
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant