is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
In de lummeldagen op weg naar het einde van het jaar, als het wereldnieuws zich vaak even gedeisd houdt, vallen de bekoringen en de gektes van de sport extra op. De sport gaat altijd door met het verschaffen van troost, puurheid, blijheid of uitbundigheid, voor deelnemer of consument.
Er is zelfs tijd voor voormalig olympisch kampioen open water Maarten van der Weijden, die op gezette tijden geld ophaalt voor het goede doel, al is het met een bizarre bezigheid: deze keer was dat achteruitzwemmen in Zaltbommel. Het zag er bizar uit, alsof de tv kapot was, maar hij heeft het wereldrecord. Hiephoi.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Kijk anders hoe aanvoerder Virgil van Dijk van Liverpool met de kinderen van de verongelukte ploeggenoot Diogo Jota het veld oploopt, voor de aftrap van het duel met Wolverhampton, een vorige club van Jota. Van Dijk is zelf vader van jonge kinderen, en het ongeluk had een ongekende impact op het elftal. Hij aait, wijst, trapt een balletje en loopt mee terug naar de weduwe van Jota. Van Dijk, als hoeder van de troost.
Pik ook een wedstrijdje uit het rijke palet van de Afrika Cup, met zijn passie en pure voetbal, zijn uitbundigheid op de tribunes, met zondag een zeldzame zege van Soedan, op Equatoriaal-Guinea, als vrolijke variatie op al dat slechte nieuws uit Soedan.
In Nederland ging het vooral om schaatsen, over het toernooi dat soms spannender is dan de Olympische Spelen zelf, het olympisch kwalificatietoernooi. Al die talenten en al die routiniers halen het beste uit zichzelf op die ene dag, bij die ene kans, stijf van de spanning. Thuis neem je nog een stukje kerstbrood, mits dat past in de matrix van de versnaperingen, om het genot te optimaliseren.
Het woord spanning valt duizend keer, uit de monden van analisten en schaatsers. Pure stress. De tranen en de pruillip van Jutta Leerdam, na haar val op de 1.000 meter. Vervolgens haar opluchting na een uitstekende 500 meter. Wie weet is ze toch de matrix ingereden, zoals ze dat op televisie zeggen, over het ingewikkelde plaatsingssysteem.
Ze ramt naar de finish, veel minder op souplesse dan de snellere Femke Kok, en ze breekt. Zelfs Jenning de Boo, de almacht op de 500 meter, bezwijkt bijna onder de druk, maar ook hij betreedt de paradijselijke omgeving van de matrix. Het was afgelopen weekeinde soms niet leuk meer voor de schaatsers, maar voor ons thuis wel. Nee, geen zenuwen voor Stijn van de Bunt, met zijn geweldige cadans op de lange afstanden.
Het is een passend einde van 2025. Het was een mooi sportjaar. Zoals 2026 ook een mooi sportjaar zal zijn en 2027 ook, zeker voor wie kan genieten van troost, puurheid, verbinding of blijheid. Denk aan 2026. Maak een plan. Beweeg, iedereen op zijn eigen niveau. Maak een mooie wandeling. Treed in het strijdperk, ter land, ter zee of in de lucht. Ga naar het voetbal, zonder capuchon. Doe iets. Zwem desnoods achteruit. Vier de winst, accepteer de nederlaag.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app.