DEN HAAG - 'U zult me hierna niet meer zien.' Het komt er niet echt overtuigend uit bij de verdachte en de rechter vindt het dan ook maar moeilijk te geloven. Vooral omdat de 25-jarige Kifle hier al voor de zevende keer binnen een half jaar zit. 'Hoezo zouden we u niet meer zien?' De rechter steekt zijn ongeloof niet onder stoelen of banken.
Dit is een verhaal in onze serie Bij de Politierechter.
Kifle is een gedrongen man van 25 in een modieus gescheurde spijkerbroek. Als de parketpolitie hem binnenbrengt geeft hij zijn advocaat, zijn tolk en de verslaggever joviaal een hand voor hij gaat zitten.
Hij is ruim een week geleden gepakt in een Haagse supermarkt nadat hij vijf sixpacks bier in zijn tas had gepropt en ermee naar buiten was gelopen. Meteen het duurste merk ook, want voor de dertig blikjes had hij eigenlijk zo'n vijftig euro moeten afrekenen.
De rechter wil weten waarom hij dat heeft gedaan. 'Het was voor een soort van afscheidsfeestje met mijn vrienden. Zij gingen terug naar Groningen, maar ik had geen geld voor een treinkaartje, dus wilde ik afscheid nemen.'
'Maar uw strafblad staat vol met een stormvloed aan winkeldiefstallen. Wat is er aan de hand?' Kifle komt met een wat raadselachtige uitleg. 'Ik was nog niet begonnen met de behandeling die voor me gepland stond, vandaar dat het steeds voorkwam in verband met mijn ziekte.'
De verdachte heeft blijkbaar last van psychoses. Daarvoor krijgt hij één keer per maand een spuit medicatie in het ziekenhuis in Groningen. De rechter probeert het verband te zien. 'Hoezo maakt die ziekte dat u gaat stelen?'
Kifle praat zacht. 'Al die stress en de gedachte dat ik niks om handen heb, geen woonplaats, geen onderdak, geen inkomen, geen uitkering. Ik had niks en nu is dat geregeld met een zorgmachtiging. Maar voorheen, de samenhang van de omstandigheden maakte dat.'
De rechter formuleert de vraag anders. 'Als u honger heeft en u steelt een boterham dan kan ik me daar nog wat bij indenken. Maar bier? Voor een feestje met vrienden? Ik snap dat niet. Leg eens uit.' De verdachte doet nog een poging. Hij heeft veel woorden nodig, die de tolk vertaalt tot een paar zinnen.
'Het was eerst ook niet de bedoeling. Ik wilde met mijn vrienden naar Groningen, maar ik had geen kaartje dus ik werd uit de trein gezet. Toen kwam ik bij de winkel en het was gewoon uit het niets en om de tijd door te brengen was dat bij me opgekomen om dan te gaan drinken.'
De rechter probeert nog twee keer tevergeefs uit te vinden wat nou het verband is tussen Kifle's ziekte en het steeds opnieuw bier stelen, maar een echt antwoord zit er niet in. Hij gooit het over een andere boeg en wil weten hoe lang de verdachte al in Nederland is.
Een jaar of acht, de man weet het niet zeker. 'En nog geen Nederlands geleerd?' vraagt de rechter. De verdachte geeft aan dat hij wel bezig is en ook wel dingen begrijpt. Zijn advocaat vult aan dat zij met haar cliënt Nederlands praat, maar dat het in de rechtbank nog te moeilijk voor hem is.
'Wat is uw plan voor de toekomst. Wat wilt u hier gaan doen?' wil de rechter weten. 'Daar ben ik over in gesprek met mijn begeleiders. Om te kijken wat ik nodig heb in mijn behandeling en begeleiding.'
Dan vraagt de rechter hoe Kifle gaat stoppen met stelen, komt Kifle met zijn verzekering dat hij niet nog een keer hier zal verschijnen en zijn we op het punt dat de rechter dat maar moeilijk kan geloven.
Kifle heeft een mooie uitleg paraat, die samenhangt met de zorgmachtiging die hij heeft gekregen. 'Het is gewoon zo, ik ga nu de behandeling in, het systeem in. Dan wordt er een uitkering aangevraagd en dan heb ik het stelen niet meer nodig en kan ik twee of drie biertjes zelf kopen.'
'Ik heb goed met mezelf gesproken en in de spiegel gekeken. Als ik klaar ben met de straffen en ik heb een uitkering en alles is geregeld dan gaat het goed komen.'
De officier van justitie vindt in elk geval dat er eerst nog een straf moet volgen. Ze eist drie weken onvoorwaardelijke celstraf, als signaal dat het afgelopen moet zijn, met aftrek van de negen dagen die Kifle al vast zit sinds zijn aanhouding.
De raadsvrouw van de verdachte vindt juist dat kaal afstraffen haar cliënt niet helpt. Dat signaal werkt niet. Hij zou meer gebaat zijn bij begeleiding. Die is bij zijn vorige veroordeling wel opgelegd, maar nog niet aangevraagd bij de Reclassering.
De rechter stelt vast dat de begeleiding door de Reclassering er wel aan zit te komen en ziet daarom nu geen reden om het door de officier gewenste signaal over te nemen. Hij veroordeelt Kifle conform de eis tot drie weken cel en verklaart die onmiddellijk uitvoerbaar.
Het betekent dat de man kerst en oud en nieuw zal doorbrengen in het huis van bewaring, alleen al om te voorkomen dat hij de feestdagen aangrijpt om opnieuw drank te stelen. Kifle schudt zijn tolk en advocaat de hand en loopt berustend mee met de parketpolitie.
De naam van Kifle is gefingeerd.
Source: Omroep West Den Haag