is schrijver en columnist voor de Volkskrant.
In Thialf is vrijdagmiddag het OKT begonnen, het meest mysterieuze schaatstoernooi van het seizoen, waar Nederlandse schaatsers zich kunnen plaatsen voor de Olympische Spelen in Milaan en Cortina d’Ampezzo. Voor de deelnemers is het simpel: ze moeten zo hard mogelijk rijden en dan maar zien of het hard genoeg was om naar Italië te mogen. Maar voor de kijkers ligt dat anders. Iemand kan bijvoorbeeld de 10 kilometer winnen, maar toch afvallen voor de olympische selectie. Dit maakt het OKT zo magisch – glorie en tragiek liggen innig met elkaar in bed.
Om nog enige orde in de chaos te brengen, had de Volkskrant afgelopen maandag weer eens een ouderwets invulschema afgedrukt. Ooit stonden die groot in de zaterdagkrant voor een EK of WK allround. Je kon de openingen van de 500 meter invullen en de 25 rondetijden van de 10 kilometer. Dat klinkt alsof heel Nederland destijds uit boekhouders bestond, en dat was ook zo. Het schaatsen dankt er zijn populariteit aan. Het invullen van het invulschema was een van de charmes van de sport en verbond hele families.
Over onze columns
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Toen de hoofdredacteuren besloten dat het papier veel te duur was voor lege invulschema’s ging een heilig element van het schaatsritueel verloren. Het ontnam de schaatsfan de mogelijkheid te participeren door middel van het invulschema; een groot verlies. Onder in beeld verscheen alle informatie over de betreffende rit en dat liet niets meer te raden over.
Boven het invulschema dat de Volkskrant haar lezers maandag aanbood, stond de volgende tekst: ‘Vul zelf de selectievolgorde in’. Dat was in vergelijking met de invulschema’s oude stijl aan de magere kant, maar het was toch iets om blij van te worden. Wat we zagen was de Big M, ‘de matrix’. Uit de matrix volgt de Sevo (selectievolgorde) zoals die door de Selectiecommissie Langebaan (SCL) wordt gehanteerd.
Wanneer we in Nederland met afkortingen gaan smijten, weet je dat er een poging wordt gedaan iets ondoorzichtigs (kwalificatie voor de Olympische Spelen) doorzichtig te maken (OKT) en daarbij rekening te houden met gewogen factoren (de kans op goud op een bepaalde afstand) en eventuele complicaties (twee keer vals voor de geheide goudenmedaillewinnaar, een griepje dat de favoriet heeft geveld).
Hieruit zijn OKT, Big M, Sevo en SCL geboren, in een oud-Hollandse poging toeval en willekeur onder controle te krijgen of in elk geval de indruk te wekken dat alles transparant en eerlijk verloopt.
De SCL is de heilige beslisbevoegdheid die moet voorkomen dat ijskoude algoritmen een doorslaggevend oordeel kunnen vellen en Kromme Lindert naar Milaan sturen: de menselijke maat, de ouderwetse vergadering van wijze mannen en vrouwen met het recht van aanwijzing.
En dat maakt het OKT zo boeiend. Bij de Spelen is het straks kraakhelder en eenduidig, de snelste wint en de een-na-snelste pakt het zilver: saai. Maar het OKT voltrekt zich in een dikke mist. Plotseling komt uit de flarden iemand tevoorschijn die met zijn vinger triomfantelijk naar de Big M wijst. Heel Thialf op de banken: het lijkt erop dat de underdog de Sevo overhoop heeft gegooid.
Maar wie bij het OKT juicht, juicht misschien te vroeg. Gelukkig geldt dat ook voor wie treurt. Wie volgens de Sevo heeft gewonnen, kan door de SCL alsnog worden verslagen. Bij het OKT krijgen we weer sport vol verrassingen te zien. Er gaat in Thialf veel gehuild worden en dat is toch wat sport zo mooi maakt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns