WASSENAAR - Voor Emilie Dahmen werd 2025 een uitzonderlijk jaar. De 21-jarige atlete uit Wassenaar schreef geschiedenis door in juni als eerste Nederlandse ooit de zesde plaats te behalen op het WK Hyrox in Chicago. In de fitnessrage van dit moment hield ze zich staande tussen de absolute wereldtop. 'Ik ben binnen een half jaar, van een onschuldige student die elke dag met het ov naar school moest, uitgegroeid naar een topsporter die opgehaald wordt in Ubers en in superchique hotels komt', vertelt ze.
'Het begint eigenlijk nu pas allemaal een beetje te landen', vervolgt ze. 'Laatst bedacht ik mij ineens hoe ik in een paar maanden tijd zesde van de wereld ben geworden.'
Nu dringt het pas echt tot haar door. “Wow, wat vet,” zegt ze. “Op het moment zelf baalde ik vooral dat ik geen derde werd.” Opvallend, want vóór het WK had ze pas drie keer eerder een Hyrox-wedstrijd gelopen.
Het zegt veel over de gedrevenheid van Dahmen. Waar is dit allemaal begonnen? 'Ik was vroeger altijd al sportief. Ik liep veel hard en stond geregeld in de gym. Tijdens mijn opleiding, Sportmanagement en Ondernemerschap aan de Hogeschool van Amsterdam gingen we een triatlon doen. Dat ging verrassend goed. Toen kwam het besef dat ik misschien toch iets fitter ben dan een normaal persoon.'
'Eigenlijk wilde ik een halve Iron Man doen, maar toen kreeg ik een gratis ticket voor een Hyrox in Amsterdam. Ik had niet eens alle stations een keer gedaan. Ik had bijvoorbeeld nog nooit een slee geduwd, maar ik dacht: Leuk. Toen ik over de finish kwam was iedereen laaiend enthousiast.'
Dahmen verbrak namelijk alle Nederlandse records en mocht daarom deelnemen aan het WK. Binnen 48 uur moest ze daardoor bepalen of ze haar leven in het teken van Hyrox wilde gaan zetten. 'Ik dacht: yolo, dit ga ik doen.'
Die gedrevenheid is bijzonder, maar komt niet uit het niets. 'Ik denk dat het van vroeger komt. Met hockey was ik net niet goed genoeg voor de selectie. Ik was het fitst, trainde het hardst, maar de techniek ontbrak.'
'Daar zit frustratie waardoor ik wil bewijzen dat ik ergens wel goed in ben als ik er hard voor werk. Ik ben vanuit die ergernis begonnen met het beste uit mezelf te halen. Dat gevoel is gewoon verslavend. Als je zoveel traint, weet je niet meer van ophouden. Die frustratie is omgeslagen naar dit.'
'Nu heb ik andere dingen die mij motiveren zoals wedstrijden, evenementen of vette sponsordeals. Hoe gaaf is het dat ik mensen kan inspireren en de hele wereld gratis mag zien', vertelt Dahmen trots.
Maar die motivatie en bevlogenheid heeft ook zijn keerzijde. 'Mensen streven altijd naar perfect zijn, maar er is geen perfect. Niks gaat in een rechte lijn. De ene race is de andere niet. Ik moet gewoon accepteren dat ik ook een mens ben en niet alles altijd perfect gaat. Soms heb je dalen nodig om te pieken.'
De combinatie van haar studie en topsport was het afgelopen jaar 'heel taai'. Ondanks dat ze al haar vakken haalde en gemiddeld een 8,5 stond, was ze niet tevreden. 'Mijn leven bestond uit sporten, school, eten en slapen. Steeds opnieuw.'
Schoolwerk deed ze in de trein, trainen deed ze tijdens de tussenuren van haar studie of direct ervoor en erna. Door de constante druk en weinig slaap raakte Dahmen oververmoeid, wat ook haar sportprestaties beïnvloedde. 'Daarom heb ik besloten het iets rustiger aan te doen.'
'Dit schoolblok sla ik over, omdat de tentamenweek samenvalt met een race in Amerika bij de Grand Canyon. Die vakken haal ik later wel in.'
Sinds kort heeft ze een auto, waardoor ze minder afhankelijk is van de trein. Daarnaast gaat ze stagelopen bij Hyrox. Dat moet de combinatie tussen school en topsport makkelijker maken.
'Door mijn school op een lager pitje te zetten heb ik het idee dat ik meer rust heb. Ik heb tijd om ook af en toe iets voor mezelf te doen. Echt iets wat ík leuk vind.'
Tijd voor feestjes heeft ze niet, maar ze ziet haar vriendinnen met veel plezier. 'Het echte studentenleven heb ik nooit gehad. Soms twijfel ik weleens of ik wellicht iets mis, maar aan de andere kant krijg ik er ook een hoop voor terug. Wie kan nou gratis naar Chicago of Australië en dan vier weken daar niks doen?'
De rust die Dahmen nodig heeft vindt ze ook in Wassenaar. Dat is voor haar echt thuiskomen. 'Door de topsport en de bijkomende media-aandacht word je sneller volwassen. Ik word af en toe voor het blok gegooid. Als ik dan weer mijn ouders zie is er rust. Thuis is het heel fijn. Ik ken de rondjes. Het reizen is leuk, maar onrustig. Ik hou van structuur.'
Bang is ze eigenlijk niet. Voor groepen staan vindt Dahmen niet eng en het alleenreizen vindt ze prima. Alleen op de startlijn van een nieuwe race voelt ze enige spanning. 'Dan staan alle camera’s op je. Er is no way back.' De immense mentale druk maakt het soms wel lastig. 'Het verwachtingspatroon van mensen of sponsoren is zwaarder dan het fysieke aspect.'
Met de bijkomende bekendheid kan ze wel nuchter omgaan, en ze wordt nog niet zo vaak aangesproken. 'Op evenementen en wedstrijden komen veel mensen naar mij toe, maar in mijn eigen straat weten ze niet eens wat ik doe. Dat vind ik echt lekker. Ik kan de aandacht opzoeken, maar zit er niet altijd in.'
Na een jaar waarin ze zichzelf in de spotlights van de Hyrox zette, is het nu tijd om te kijken naar wat de toekomst te bieden heeft. 'Het eerste doel is plaatsen voor het WK. Dat moet te doen zijn.' De lat legt ze naar eigen zeggen te hoog. 'Dat is misschien iets waar ik aan moet werken. Ik ben nooit echt tevreden.'
'Realistisch gezien kan ik in twee à drie jaar wereldkampioen worden. Voor nu is het doel de top drie. Maar ik weet ook dat je met hard werken alles kan bereiken, dus wie weet.'
Source: Omroep West Den Haag