DEN HAAG - Van hotelkamers in Den Haag naar chalets in de Alpen. Na jaren als directeur van Hotel Corona besluit Mariëlle van der Hilst met haar man dat het anders moet. Ze emigreren naar Oostenrijk en runnen daar nu samen een vakantiepark. 'Achteraf wisten we eigenlijk niet waar we terecht zouden komen, maar het heeft goed uitgepakt.'
Aan de keukentafel wordt het idee van wonen in het buitenland al jaren geleden besproken. 'Mijn man heeft altijd de wens gehad te emigreren naar ergens in de bergen. Maar ik hield dat tegen, onder het mom van familie en vrienden in Nederland.'
Het emigratieverhaal komt weer ter sprake aan het einde van de coronatijd. Mariëlle is dan nog directeur van Hotel Corona in Den Haag, haar man Killian is daar restaurantmanager. 'We waren heel veel aan het werk en zagen elkaar als gezin niet zoveel, eigenlijk alleen op zondag.'
Tijdens een zomervakantie in Oostenrijk hebben ze het erover. Ze zien het wel zitten om daarheen te gaan, maar in de regio is het zonder inleg van veel eigen vermogen niet makkelijk. 'We hebben ons erbij neergelegd dat kopen niet ging lukken. Maar er moest echt iets anders.'
Een telefoontje vlak nadat ze thuiskomen verandert alles. Een recruiter die ze al langer kennen benadert het stel. Of ze interesse hebben in een baan in Oostenrijk, een plek met 480 bedden. 'We dachten aan een hotel. Dat is hartstikke groot, dat zagen we niet zitten.'
Het blijkt echter om een chaletdorp met 63 huizen te gaan, in Neukirchen am Großvenediger. 'Toen dachten we: laten we eens gaan kijken of het bij ons zou passen.' Mariëlle en Killian rijden in augustus 2022 voor een dagje op en neer naar Oostenrijk.
'Het regende pijpenstelen, het zag er heel troosteloos uit. Maar we liepen hier op het park en ik zei: zullen we het maar doen? Mijn man was heel verbaasd', lacht Mariëlle.
'Maar het voelde goed. Ik dacht: als we het nu niet doen, dan komt het er niet van. Het kwam op het juiste moment uit de lucht vallen.'
Dan gaat alles snel. Ze tekenen de contracten, zeggen hun banen op, verkopen hun huis en vertrekken in november dat jaar naar Oostenrijk. Hun zoontje Kai is op dat moment twee jaar oud. 'Een goede leeftijd om die stap te nemen.'
Mariëlle en Killian wonen op het vakantiepark en werken er als management. 'Het eerste jaar was hard aanpoten. We hebben in het begin alles zelf uitgezocht. We hadden geen personeel en moesten in zes weken tijd alle chalets klaarmaken.'
Het heeft raakvlakken met Mariëlles oude werk, maar is ook weer heel anders. 'Daar had ik 72 hotelkamers, dit zijn 63 chalets met meerdere slaapkamers en badkamers', zegt Mariëlle.
'We zijn hier veel meer operationeel bezig. We staan aan de receptie, controleren huizen en hebben veel contact met gasten. In het hoogseizoen gaat het zeven dagen in de week door, maar je kan het zelf indelen.'
Voor haar gevoel heeft Mariëlle hier meer vrijheid. 'Dat betekent ook dat wij iedere avond als gezin met elkaar kunnen eten.'
Een ander voordeel: 'Je stapt zo de natuur in.' De regio bevalt het stel goed, terwijl ze er nog nooit eerder zijn geweest. 'We hebben maar één dag rondgekeken. Achteraf denk ik: je wist niet waar je terecht zou komen. Maar het heeft goed uitgepakt.'
Spijt van de emigratie hebben Mariëlle en Killian nooit gehad. 'Al hadden we misschien wel twee keer nagedacht als we hadden geweten hoeveel werk het was om hier op te starten', zegt ze. 'Maar we zijn nu drie jaar hier en ik heb wel het idee dat we zijn geland.'
Dat betekent niet dat er verder geen uitdagingen zijn aan verhuizen naar een heel ander land. 'Ik dacht dat ik me hier wel kon redden met mijn Duits, maar ze spreken hier Pinzgauer-dialect.'
'Het is oprecht niet te verstaan', lacht Mariëlle. 'Ik kan het nu een beetje volgen, maar het is nog steeds heel moeilijk.'
Haar zoontje Kai gaat naar de lokale kinderopvang en hij heeft de taal goed opgepikt. 'Hij moet wel, die kindjes praten alleen maar dialect', zegt ze. 'Hij verbetert ons nu.'
Ook was het ritme van het Oostenrijkse leven even wennen. 'Alles start hier heel vroeg, scholen beginnen vroeg en een elektricien komt vroeg op de dag. Op feestdagen zijn de supermarkten gewoon dicht.'
Toch heeft Mariëlle haar draai goed gevonden. Ook de heimwee naar vrienden en familie valt mee. 'De belangrijkste mensen komen graag naar ons toe. We hebben veel bezoek.'
Het heeft ook voordelen: 'Dan heb je ook meer quality time dan in Nederland. Dan zag je ze eens in de twee weken, nu komen mensen langer en heb je meer één-op-één-tijd.'
'Ik heb inmiddels een groep met vriendinnen hier opgebouwd, allemaal Nederlandse dames. Je zit in hetzelfde schuitje.'
Ze staat ook vaker op de latten. 'Aan het einde van elk seizoen zeggen we: we hadden meer moeten skiën. Maar we hebben steeds meer tijd om te wintersporten.'
'Zeg nooit nooit, maar vooralsnog zie ik ons niet zo snel teruggaan naar Nederland. Misschien willen we op termijn toch wel iets voor onszelf beginnen, maar nu nog niet.'
Dit is een verhaal in een reeks over mensen die het roer om hebben gegooid: van een bijzondere carrièreswitch tot een verhuizing naar het buitenland. Ben of ken jij iemand die het over een hele andere boeg heeft gegooid? Mail dan naar linda.van.dijk@omroepwest.nl
Source: Omroep West Den Haag