Lois Abbingh had haar laatste eindtoernooi met de handbalsters op persoonlijk vlak anders voorgesteld. Maar door een blessure en haar rol als aanvoerder denkt ze daar in Rotterdam Ahoy nu niet aan. "Als we een medaille winnen, is het geslaagd."
Na de wedstrijd tegen Frankrijk lukt het uitblinker Yara ten Holte door de vele vragen haast niet om uit de mediaruimte te komen. Ze vraagt zich hardop af of ze nog tijd heeft om haar familie te zien, terwijl Abbingh al even is doorgelopen. Die is verderop hoorbaar in de hospitalityruimte.
Buiten de lijnen is de 33-jarige Abbingh nog altijd een van de gezichten van het handbal. Ze gooide Nederland in 2019 in de allerlaatste seconde naar de eerste wereldtitel. Maar op het veld is haar inbreng dit toernooi gering.
In de kwartfinale tegen Hongarije speelde Abbingh slechts een minuut of zes. "Iedere sporter zou liegen als hij of zij zegt dat speeltijd niets uitmaakt", zegt de Groningse in de aanloop naar de halve finale van vrijdag tegen topfavoriet Noorwegen.
Abbingh zou graag een grotere rol willen spelen. Maar ze weet ook dat ze niet fit is. "Vlak voor het toernooi was het nog maar de vraag of ik erbij kon zijn", vertelt ze. "Dat probeer ik mezelf ook de hele tijd voor te houden."
Abbingh wrijft tijdens het interview daags voor de wedstrijd tegen Noorwegen over haar knie. "Eigenlijk heb ik continu pijn", vertelt ze. Vlak voor het toernooi zat er plots vocht in haar rechterknie. Na onderzoek bleek dat er een scheurtje in haar meniscus zit.
Door knieletsel zocht Abbingh in haar carrière al vaker de grens op, of ging ze eroverheen. Meermaals werd ze aan haar kruisbanden geopereerd. In aanloop naar het gouden WK in 2019 overwoog ze zelfs te stoppen vanwege aanhoudende klachten.
"Het gekke is dat het nu juist mijn andere 'goede' knie is", vertelt Abbingh. Alle belasting komt daardoor op haar 'mindere' linker. Dat is ook haar sprongbeen, waar ze bij het schieten de kracht uit moet halen. "Daar heb ik mezelf op aangepast", zegt ze.
"Het is allesbehalve optimaal. Maar opereren was voor mij geen optie meer. Samen met de specialisten heb ik een plan opgesteld om dit WK mee te kunnen maken. Het doet constant pijn, maar door de adrenaline denk ik daar niet over na als ik speel."
Abbingh denkt dat ze meer kan bijdragen dan ze tot nu toe heeft gedaan, maar ziet ook dat de jongere generatie het stokje - met succes - al heeft overgenomen. Fantaseren over een hoofdrol tegen Noorwegen of in een mogelijke finale doet ze dan ook niet.
"Als dat moment niet komt, is het ook goed. Dat betekent dat alles goed gaat met de ploeg en het niet nodig is", zegt ze als aanvoerder. "Maar mocht het wel zo zijn, ben ik iemand die altijd haar verantwoordelijkheid pakt. Als het moet, zal ik er staan en doen waar ik goed in ben."
Voorlopig haalt Abbingh haar geluk uit andere dingen. Ze geniet van het volkslied in een vol Ahoy, voelt zich van waarde door vanaf de bank instructies te geven, en geniet bovenal van de tijd met haar zoontje Lev. Hij is drie jaar en krijgt volgens haar moeder inmiddels aardig mee wat er gebeurt.
Een eventuele medaille zal net zo'n mooi plekje krijgen als de andere vijf die Abbingh met Oranje veroverde. "Elk toernooi heeft een eigen verhaal, met een ander bijzonder gevoel", zegt ze. "Een medaille in eigen land... Dat is iets waar ik al jaren van droom. Ook in deze rol ben ik dan helemaal blij."
Source: Nu.nl algemeen