Gian van Veen brak dit jaar door in het darts dankzij een majortitel en wordt gezien als troonopvolger van Michael van Gerwen. Door hevige faalangst stond de Gelderse darter nooit te boek als een groot talent. "Ik dacht: ik blijf lekker amateur."
Terwijl Van Veen poseert tijdens de fotoshoot voor het interview in Giessen, klinkt in de verte geschreeuw. De darter ziet tot zijn verbazing kinderen van basisschool De Parel uit het raam hangen om een glimp van hem op te vangen. "Gian, Gian, Gian!", schreeuwen ze.
Enkele minuten later staan drie verlegen kinderen voor zijn neus om handtekeningen te vragen voor de hele klas. Van Veen gaat in zijn auto zitten en zet 25 handtekeningen. "Richting het WK is er altijd wat meer aandacht", zegt hij glimlachend.
Twee jaar geleden werd Van Veen sporadisch herkend. Nu laat de 23-jarige darter uit Poederoijen zijn vriendin Kyana vaak boodschappen doen. Anders wordt hij zo vaak herkend dat hij te lang in de supermarkt rondloopt.
Die aandacht is inherent aan zijn succes, met name van dit jaar. Hij won op het EK zijn eerste majortitel, steeg naar de top tien van de wereldranglijst en werd voor de tweede keer jeugdwereldkampioen. "Het voelt als het jaar van mijn doorbraak."
Van Veen wordt na Luke Littler gezien als een van de grootste talenten op de dartstour. Maar in de jeugd was hij nog anoniem. Van Veen werd nooit geselecteerd voor het Nederlandse team en veel spelers waren beter dan hij.
Faalangst speelde daarbij een grote rol. Die uitte zich bij Van Veen in de vorm van darteritus, een dartsaandoening waarbij extreme spanning leidt tot een blokkade in de hersenen. Daardoor kan een darter zijn pijl niet loslaten. "Ik stond in mijn slaapkamer te trainen en kon de pijl plots niet meer weggooien", zegt Van Veen.
Het bleek een uitvloeisel van een schuldgevoel naar zijn ouders. "Ze betaalden alles rondom toernooien, in Nederland en in het buitenland. Vluchten, hotels, inschrijfgeld; ze legden het altijd neer. Ondertussen voelde het alsof ik dat geld van mijn ouders vergooide, omdat ik telkens met nul euro thuiskwam."
De onbevangenheid die hij had toen hij in de kantine van voetbalclub VV Zuilichem begon met darten veranderde in prestatiedruk. "Hoe meer ik besef kreeg van de waarde van geld, hoe lastiger het werd. Ik speelde voor mijn ouders, niet voor mezelf. Na missers dacht ik: daar gáát hun geld weer."
Er volgde een jarenlange worsteling, waarbij Van Veen langzaam het plezier in het darten verloor. "In die tijd kwam ik niet verder dan 65 gemiddeld. Gamen vond ik interessanter. Toen ik voor het zesde toernooi op rij geen prijzengeld won, dacht ik: ik blijf lekker amateur."
De coronacrisis redde de carrière van Van Veen. Omdat reizen niet mogelijk was, organiseerde dartsbond PDC toernooien op afstand. In zijn slaapkamer in zijn ouderlijk huis, met alleen een webcam als 'toeschouwer', versloeg Van Veen onder anderen voormalig WK-finalist Simon Whitlock.
Hij won steeds meer aan zelfvertrouwen. "Het voelde als een bevrijding dat ik niet hoefde te denken aan de kosten van mijn ouders. Avonden lang stond ik tot na middernacht te gooien, tegen het bord dat tegen de muur van de slaapkamer van mijn ouders hing. Ze hoorden het gebons van de pijlen, maar wisten hoe belangrijk het voor me was."
Na een korte stilte: "Ik denk dat ik alleen op mentaal vlak geen groot talent was. Ik had die wedstrijden thuis nodig om in te zien dat ik het kon."
Voor Van Veen, die een hbo-diploma heeft in luchtvaarttechnologie, is het af en toe lastig om dingen te relativeren. "Intelligentie kan je ook in de weg zitten. In het darten is het het beste om niet na te denken en gewoon te gooien. Dat kunnen een hoop andere darters beter."
Van Veen heeft het syndroom darteritus nu al jaren onder controle, al zijn de naweeën af en toe zichtbaar. Zo schudde hij voor zijn beslissende dubbel tegen Luke Humphries in de finale van het EK zijn arm eerst los, voordat hij raak gooide. Lachend: "Zo wist ik zeker dat-ie erin ging."
Het maakt hem niet uit dat het soms wat langer duurt voordat hij gooit. "Een paar jaar geleden werd ik op een toernooi in Barnsley beticht van valsspelen, omdat ik er zo lang over deed. Ik heb toen keihard gehuild. Nu kan het me niet schelen wat mensen van me vinden."
Ondertussen zorgt Van Veen dat hij zichzelf weinig prestatiedruk oplegt. "Mijn vriendin en ik hebben voor ons koophuis een hypotheek genomen ver onder het maximale bedrag dat we konden lenen. Dan hoef ik niet te presteren om het huis te kunnen betalen."
Zo kan Van Veen vrij gooien. Inmiddels wordt hij gezien als degene die Van Gerwen de komende jaren van de Nederlandse dartstroon moet stoten. Veelzeggend is dat de bookmakers 'The Giant' meer kans op de wereldtitel toedichten dan 'Mighty Mike'.
"Ik ben niet bang voor Michael", zegt Van Veen. "Maar hij heeft meer dan honderd PDC-titels gewonnen en ik twee. Ik moet sowieso een wereldtitel winnen om bij hem in de buurt te komen."
Maar Van Veen, die nog nooit een WK-wedstrijd heeft gewonnen, kan op korte termijn wel de absolute top gaan bestormen. Een goed resultaat kan de huidige nummer tien in de top vijf van de wereld brengen.
"Maar ik leg mezelf geen druk op", zegt Van Veen glimlachend als hij de 25 handtekeningen heeft uitgedeeld. "Ik ben niet vergeten waar ik vandaan kom."
Source: Nu.nl algemeen