Hockeyer Duco Telgenkamp laste na zijn hoofdrol op de Olympische Spelen een pauze in en wilde de sport anders beleven. Nu is de spits terug bij Oranje. "Ik ben nu een leuker mens, maar zo moeilijk was dat niet."
Nog geen anderhalf jaar geleden verwezenlijkte Telgenkamp de droom van iedere jonge hockeyer. Hij sloeg de Nederlandse ploeg naar olympisch goud. "Maar ik heb niet genoten van de Spelen", vertelt hij in gesprek met NU.nl.
De 23-jarige Telgenkamp laste afgelopen zomer een pauze in om zich op zijn eigen streamingplatform Revived te richten. Daar wilde hij zich volledig op storten, zoals hij dat eerder altijd op hockey had gedaan. Of en hoe hij bij in het Nederlandse team terug zou keren, wist hij toen nog niet.
"Mijn gehele hockeycarrière tot aan mijn 22e voelt voor mij als een 5,5 of een 6'je", zegt Telgenkamp. "Ik heb er geen lol aan beleefd. Het was niet leuk. Ik deed het omdat ik een doel had en dacht niet eens aan gevoel."
Na het goud in Parijs besloot Telgenkamp dat het anders moest. Hij dacht aan het moment waarop zijn carrière erop zou zitten. "Heb ik het dan echt leuk gehad? Nee, eigenlijk niet. Dat wil ik niet. Ik wil niet constant als een robot alleen maar doorstampen."
Op kantoor keek Telgenkamp de EK-wedstrijd Nederland-Spanje afgelopen zomer op zijn telefoon, naast zijn computerscherm ("Er moest ook gewoon gewerkt worden"). De finale volgde hij met Miles Bukkens, die het toernooi miste door een knieblessure.
Net als op de Spelen was Duitsland de tegenstander. Weer brachten shoot-outs de beslissing. Maar bij afwezigheid van Telgenkamp was de Duitse keeper Jean-Paul Danneberg - met wie hij het in Parijs aan de stok had - nu wel de gevierde man. "Maar van weemoed was geen sprake", zegt Telgenkamp.
Telgenkamp wist dat hij langer nodig had om alles op het juiste spoor te krijgen. Op twaalfjarige leeftijd was hij al obsessief met hockey bezig. "Toen was ik al bang dat ik later geen olympisch kampioen zou worden als ik met de C1 van HDM niet kon scoren tegen Victoria", zegt hij.
Vrienden wilden niet meer met hem mee naar het veld, omdat ze wisten dat ze pas uren later met blaren op hun voeten zouden thuiskomen. "En dan ben je twaalf. Je zou zeggen: ga even lekker met je vrienden een slushpuppie drinken of zo. Maar nee, ik draaide me helemaal gek."
Nu krijgt Telgenkamp vaker complimenten van ploeggenoten en vrienden. Niet alleen omdat hij veel scoort, maar omdat hij meer open is geworden. Hij is een leukere teamgenoot én een leuker mens. "Ik was ook echt niet leuk voor de medemens, dus dat was ook niet heel moeilijk."
Telgenkamp probeert meer oog te hebben voor anderen en niet alleen gefixeerd te zijn op wat hij zelf wil en voor zijn gevoel moet doen. "Ik ben er geen koning in en ben ook niet de persoon naar wie je per se met je gevoel moet gaan. Maar ik probeer in elk geval meer empathie te tonen."
Nog steeds werkt Telgenkamp voor en na trainingen van Oranje. Maar nu heeft hij het zo geregeld dat hij het werk voor Revived uit handen kan geven. Hij doet het niet graag, maar kan nu ook weleens 'uit' staan.
"Ik legde mezelf 24/7 spanning op om te presteren. Eigenlijk wist ik al vanaf mijn vijftiende dat ik niet zo kon doorgaan", vertelt Telgenkamp. Het goud in Parijs was voor hem een mijlpaal. "Daarna durfde ik te kijken wat niet werkte en het aan te pakken."
Of Telgenkamp het erg zou vinden als hij door zijn nieuwe mindset een mindere hockeyer wordt? "Ja, ik vind van wel", antwoordt hij. "Ik moet ervan kunnen genieten, maar ook beter kunnen hockeyen. Ik ben hier niet alleen om lol te hebben. Die twee dingen moeten samengaan."
Daarom wil Telgenkamp in een hockeyomgeving nog net zo 'aan' staan als hij altijd deed. Rondom trainingen en wedstrijden probeert hij meer te genieten van de "onzinnige dingen", zoals hij het drinken van koffie of de grapjes onderling noemt.
"Dat zijn de dingen waar de jongens het nu nog over hebben", vertelt Telgenkamp. "Niemand van mijn team heeft het nog over hoe vet die laatste shoot-out van mij op de Spelen was. Het zijn juist de kleine dingen die ertoe doen en het plezier geven."
Toch zou Telgenkamp niets anders hebben gedaan als hij het opnieuw had kunnen doen. "Uit angst dat er misschien een andere uitkomst was geweest", zegt hij. "Als ik wel meer balans had, naar feestjes was geweest en meer vrienden had gehad, had ik dan olympisch goud gehad? Ik weet het niet..."
"Dan neem ik liever het zekere voor het onzekere. Tot nu toe zijn er best een paar mooie dingen uit gekomen, binnen het hockey in ieder geval."
Source: Nu.nl sport