Max Pam is schrijver en columnist van de Volkskrant.
De tijd dat je voor een televisieprogramma thuis bleef, ligt ver achter ons. Zelf stream ik graag series en films. Wanneer ik er tijd voor heb, kijk ik nog even naar het NOS Journaal, maar veel van wat ik daar zie heb ik al eerder online in een krant of op een ander ‘platform’ gelezen. Bij het Journaal staan de verslaggevers bijna altijd buiten, ook als het nacht is, en bij voorkeur interviewen ze ‘de gewone man’. Ik ben niet tegen de gewone man (of vrouw), maar in het Journaal kan die wat mij betreft worden gemist. Zonder de gewone man zou het programma heel veel tijd overhouden voor het echte nieuws.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De epidemie van talkshows probeer ik zoveel mogelijk te ontlopen, maar soms ontkom je er niet aan, ongeveer zoals je in coronatijd niet kon vermijden dat je toch nog even naar de supermarkt moest. Zo kwam ik laatst terecht in een talkshow onder leiding van Jeroen Pauw. Uiteraard waren de usual suspects aanwezig. In de eerste plaats natuurlijk Angela de Jong, die sinds haar krant stopte met de oliebollentest is uitgegroeid tot een algemeen duider van wat zich allemaal afspeelt in onze samenleving.
En dan zat er Jan Slagter van omroep MAX, altijd pratend als de handelsreiziger die de oudjes een verzekering tegen de dood wil aansmeren. Vraag niet of Jan Slagter ijdel is, je vindt hem overal waar een camera staat. Bijna dagelijks zie je hem reclame maken voor zijn eigen omroep en ik vraag me weleens af of hij, net als Bamigo of Vitae Pro, moet betalen voor al die spotjes. Of krijgt hij die voor niks vanwege ‘het publieke belang’? Als ik op die manier reclame mocht maken voor mijn eigen boeken, verkoop ik er ook zo honderdduizend.
Er zaten bij Pauw nog wat van die lui, maar dit keer keken ze niet blij. Eerder verongelijkt, verdrietig en boos. Het Nederlandse parlement heeft besloten dat de Publieke Omroep (NPO) moet bezuinigen en dat kwam bij de getroffenen aan tafel hard aan. Holland was in last, het zou een ramp worden voor het land. Democratie en cultuur zouden nog verder onder druk komen te staan als al die programma’s ineens zouden wegvallen. Ten overvloede feliciteerde men elkaar met al het prachtigs dat dagelijks aan de kijker – het Nederlandse volk – wordt geschonken en men verbaasde zich erover dat Den Haag daar geen oog voor heeft. Jan Slagter, die zich het lijden van de oudere mens heeft toegeëigend, ontpopte zich weer als de grootste verdediger van de publieke omroep. Voor 8,50 euro per jaar bent u al lid. Geurkaarsen kosten meer.
Een paar dagen later werd duidelijk waarop zou worden bezuinigd en welke programma’s het loodje leggen. Ik kan er een paar over het hoofd hebben gezien, maar ik telde veertien titels, met onder meer: TV Monument, Max PubQuiz, 3 op Reis en BinnensteBuiten. Met uitzondering misschien van Andere Tijden Sport zou ik geen van die programma’s echt missen. Studio Voetbal schijnt zo iconisch te zijn dat zelfs deze krant er een volle pagina aan wijdde, maar het kan zo door naar de commerciëlen. We hebben al twee rijdende rechters, er kan best eentje minder. Voeg Groenteman & Wortelboer samen en we hebben ook op dat vlak genoeg te eten, zodat Proefkonijnen weg kan. Het is sneu voor die aardige presentatrice van Kassa, maar die vindt vast nieuw emplooi. Draadstaal is een beetje namaak-Koot & Bie, en daar zal ik ook niet om treuren. Wie nog meer Jeroen van Koningsbrugge wil, gaat maar naar de Albert Heijn-reclame in de STER.
Ben ik dan voor al die bezuinigingen?
Ja en nee. Zoals het nu gaat met de publieke omroep, mag er best nog meer worden bezuinigd. Maar als Hilversum nou eens werkelijk een ander systeem zou invoeren, een bestel zonder omroepen dat zich vooral zou toeleggen op de kwaliteit van berichtgeving, op interesse voor kunst & cultuur, dat ons niet langer zou trakteren op een overvloed aan reclames, zodat je het verschil met John de Mol niet meer ziet, kortom, een bestel dat veel minder oog zou hebben voor kijkcijfers en dat zichzelf niet meer à la Jan Slagter hoeft aan te prijzen als een standwerker. Voor zo’n bestel zou ik extra geld over hebben en mag van mij morgen de omroepbijdrage drastisch omhoog. In Nederland wordt altijd smalend gedaan over het BBC-model, zeker nu daar een paar stomme fouten zijn gemaakt, maar nog altijd kun je voor de televisie beter in Engeland zijn dan in Nederland.
Ontegenzeggelijk komt zo’n omslag voort uit een elitair verlangen, dat nooit zal worden verwezenlijkt. Daarom troost ik mijzelf met de gedachte dat er een uitknop zit op mijn afstandsbediening.
Geen column meer missen?
Volg uw favoriete columnisten via de app. Klik op het belletje naast de auteursnaam.