is oud-politicus, adviseur en podcastmaker.
Afgelopen zaterdag gebeurde voor mijn ogen aan de tafel van Dit Is De Week. Opiniemaker Wierd Duk kreeg kritiek van mijn collega-sidekick Ronit Palache en liep boos de studio uit. Waarover men niet spreken kan, moet men zwijgen, schreef Ludwig Wittgenstein ooit. Maar in dit geval was het einde van het gesprek aan tafel het begin van luid geweeklaag in de digitale echokamers. Dit onvermogen, en soms ook de onwil om met elkaar te blijven praten, is niet alleen maar een zwakte, het is ook linke soep.
In het kader van ‘opa vertelt’ ga ik even terug naar 2013. Alleen al de aankondiging dat mijn collega-Kamerlid Myrthe Hilkens (PvdA) en ik naar Zweden gingen, zorgde voor ophef. We wilden ons laten informeren over het Zweedse prostitutiebeleid. Want je zou denken dat met de naar schatting duizenden slachtoffers van mensenhandel die ons land jaarlijks telt, we nog wel wat te leren hebben.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar columnisten begonnen paniekerig te waarschuwen voor het gevaar van ‘moraalridders’ en ‘superfeministen’. Zelfbenoemde belangenbehartigers van sekswerkers – waarvan ik nooit zeker weet of die ook namens dat 19-jarige Roma-meisje achter het raam op de Wallen spreken – lieten flink van zich horen. Alleen al de gedáchte dat Nederland ook maar iets van Zweden zou kunnen leren, moest blijkbaar onmiddellijk de kop worden ingedrukt.
Zweden lijkt in veel opzichten op ons land. Seculier, vrijzinnig, liberaal. Maar in één opzicht tapt het Scandinavische land uit een heel ander vaatje. Ik kreeg daar van zowel linkse als rechtse politici te horen dat ze het kopen van seks een slecht idee vonden. Een praktijk waarin rijke Zweedse mannen met hun geld de lichamen van (vaak arme, buitenlandse) vrouwen tijdelijk in bezit kunnen nemen, wilden ze niet tolereren. En het waren feministische parlementariërs die het verbod erop hadden afgedwongen. Ik had de neiging het met deze superfeministen eens te zijn, maar terug in Nederland was ik natuurlijk vooral de christelijke moraalridder.
In Zweden is de gelijkwaardigheid van mannen en vrouwen heilig en naar de overtuiging van iedereen die we in Zweden spraken doet prostitutie daar afbreuk aan. Daarom is het kopen van seks in Zweden strafbaar. In Nederland is prostitutie aan hele andere politieke en culturele waarden gelinkt. De legalisering van sekswerk maakte hier deel uit van het paarse bevrijdingsoffensief, waar ook de euthanasiewet en het homohuwelijk deel van uitmaakten. In onze contreien is een 19-jarig Roma-meisje, die in haar bikini in een etalage op de Wallen staat met dronken Britten voor de deur, een uiting van vrijheid geworden.
Zo hebben twee hele vergelijkbare landen, op grond van verschillende waarden, een prostitutiebeleid dat haaks staat op elkaar. Dat betekent dat als je in Zweden het Nederlandse prostitutiebeleid propageert, je daar een vrouwenhater bent. Maar als je in Nederland het Zweedse beleid voorstaat, dan open je de aanval op onze liberale vrijheid.
In beide gevallen krijg je in beide landen weldenkende columnisten op je dak. Maar waarover je niet eens mag spreken, kun je ook niet langer kritisch nadenken. Een ander standpunt is niet eens meer een optie.
Ook bij andere onderwerpen is het een groot risico om te snel en je heiligste waarden vast te klinken aan een specifieke vertaling ervan. Zo hebben linkse partijen in Nederland een ruimhartig asielbeleid – dat samen met arbeidsmigratie voor forse bevolkingsgroei zorgt – gelinkt aan humaniteit en solidariteit.
Sommige vertegenwoordigers van christelijke kerken en partijen hebben een ruimhartig asielbeleid verbonden met naastenliefde en barmhartigheid. In beide gevallen betekent dat elke inperking van asielmigratie onmiddellijk verraad aan je diepste overtuiging is.
In mijn laatste jaar als politiek leider van de ChristenUnie kreeg ik van sommige christenen te horen dat ik zelfs met een – in mijn ogen – klein en tijdelijk compromis over asielbeleid ‘door de morele ondergrens’ was gezakt. Dat maakt het onmogelijk om in een druk land en in een ontwrichte wereld opnieuw na te gaan wat waarden als humaniteit en naastenliefde betekenen voor de man die nu voor zijn tent in Libanon zit, of voor de Nederlander die is afgehaakt.
Als redelijke mensen niet meer met elkaar praten, zullen fanatici nog harder schreeuwen. En wordt geen Roma-meisje, geen afgehaakte Nederlander en geen vluchteling in Libanon meer geholpen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns