Of we al wisten dat het de Dag van de Achterhoekse Popmuziek was? Nietsvermoedend was ik met drie vriendinnen naar Doetinchem gereden – een avondje pruttelen in de hottub bij onze bed & breakfast, meer waren we niet van plan. Maar eenmaal in de stad bleken de opties eindeloos: van een Midwinterhoornblazerswandeling tot de Sommelier Sundays. ‘Doetinchem bruist!’ jubelde de website van de lokale VVV. Sinds Willem-Alexander afgelopen april aanschoof voor het Achterhoekse Koningsmaal staat de stad permanent in feeststand.
Na een optreden in De Stadsboerin van singer-songwriter Niels (‘gitaar, harmonica en stampende boots‘) stuitten we buiten op een pompoenenmarkt. Ik pakte een loodzwaar exemplaar, zo groot als een forse baby, en wiegde het in mijn armen. „6 euro maar”, riep ik verheugd. „Een koopje!”
Mijn vriendinnen wisselden een veelzeggende blik; ze kenden mijn neiging tot impulsaankopen. Ik ben een 35-procent-korting-pakker, een laatste-kans-koningin, een op=op-adept. Het recente nieuws dat supermarkten vooral kwantumkorting geven op ongezonde producten verraste me geenszins – ik val er vrijwel wekelijks aan ten prooi. Die ene reep chocolade waarvoor ik bij Albert Heijn naar binnen liep, om er vervolgens met zes naar buiten te komen? Er was een 1+1-gratis-actie, en ik kon niet kiezen welke smaak ik wilde. Vezels, vitaminen? Geef me een deal en ze verdwijnen van mijn boodschappenlijstje. Ik weet dat kwantumacties schijnacties zijn, dat de prijs van drie repen chocolade nu ongeveer even hoog is als de prijs van zes een paar jaar terug, maar ik trap er telkens weer in.
Thuis, terwijl de hottub opwarmde, begon ik in het boek Enshittification. Ondertitel: Why everything suddenly got worse and what to do about it. Auteur Cory Doctorow bedacht de term voor het fenomeen dat online platforms – sociale media, zoekmachines, apps – na verloop van tijd consequent minder kwaliteit leveren omdat ze niet langer de gebruiker maar de aandeelhouders centraal stellen. Maar in bredere zin (en dat mag, schrijft Cory in zijn inleiding) kun je het zo opvatten: een goed concept laten verloederen en daarmee de rijken nog rijker maken.
De Europese Commissie werkt aan een splinternieuw wetsvoorstel inzake ultrabewerkt voedsel, waarbij vet, suiker en zout extra worden belast. In theorie een sympathiek idee, in verloederde vorm een kans voor graaiflatie, voor onnodige kostenstijging, voor nieuwe kwantumknallers. Vergelijk het met de verbruiksbelasting op frisdrank die begin 2024 werd verhoogd van 9 cent naar 26 cent per liter. Het leek zo’n mooie manier om mensen massaal water te laten drinken, want daarop verdween de verbruiksbelasting juist. Maar intussen blijkt uit de kwartaalcijfers dat Coca-Cola wéér meer winst gemaakt heeft en betaal je in veel cafés voor Spa Blauw algauw een kleine 4 euro: evenveel als voor een glas frisdrank. Daar is geen Watersommelier Wednesday of Achterhoekse Waterweek (‘7 dagen alleen maar water drinken – ga jij de uitdaging aan?’) tegen opgewassen.
Na de hottub was het etenstijd. Geen pompoen – die was te zwaar geweest om mee te sjouwen. Wel kant-en-klare soep (2 voor de prijs van 1) en pizza (3 halen, 2 betalen).
Gemma Venhuizen is biologieredacteur en doet elke woensdag ergens vanuit Nederland verslag
NIEUW: Geef dit artikel cadeauAls NRC-abonnee kun je elke maand 10 artikelen cadeau geven aan iemand zonder NRC-abonnement. De ontvanger kan het artikel direct lezen, zonder betaalmuur.
De laatste inzichten over eten de lekkerste recepten en slimme tips om gezond te leven
Source: NRC